15/11/2018 13:40:06
26.10.2009

Τα γεγονότα

Ένας άτακτος 50άρης

Ήταν 29 Οκτωβρίου του 1959 όταν ο Αστερίξ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο πρώτο τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού «Pilote», στις 29 Οκτωβρίου 1959. Πέρασαν 50 ολόκληρα χρόνια και ο ανυπότακτος Γαλάτης βρίσκεται σταθερά στην καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μεταφρασμένος σε 107 γλώσσες και διαλέκτους, έχει να επιδείξει πωλήσεις 325 εκατομμυρίων αντιτύπων. Είπατε τίποτα; Ο μισός αιώνας του Αστερίξ δεν ήταν δυνατόν να περάσει απαρατήρητος. Πλήθος εκδηλώσεων διοργανώνονται σε πολλές χώρες, ενώ ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα καινούργιο τεύχος με ανέκδοτες ιστορίες τους. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών διοργανώνει σήμερα το απόγευμα μια ξεχωριστή βραδιά, σε συνεργασία με τον ελληνικό εκδοτικό οίκο του Αστερίξ, Μαμούθ Comix. Η αρχή γίνεται στις 7 μ.μ. με μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης και θέμα «Aστερίξ και bande dessinée, ένα παγκόσμιο φαινόμενο». Η εκδήλωση θα φέρει στο auditorium της οδού Σίνα τον Achdé, σκιτσογράφο, σχεδιαστή του Λούκι Λουκ, τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Άρη Μαλανδράκη, τον σκιτσογράφο και δημοσιογράφο Στάθη (Σταυρόπουλο), τον αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννη Σκαρπέλο και τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη. Δύο ώρες αργότερα εγκαινιάζεται στο μπιστρό «Paris-Athènes» η έκθεση «Τα 50 χρόνια του Αστερίξ, ο Γαλάτης, ήρωάς μας!». Μας περιμένουν 35 εικόνες, και άλλα αντικείμενα, αντιπροσωπευτικά των μεγάλων στιγμών του Αστερίξ (διάρκεια έως τις 7 Νοεμβρίου). Ο Αστερίξ γεννήθηκε από τα χέρια των Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σκίτσα). Μετά τον θάνατο του Γκοσινί (1977) ο Ουντερζό συνεχίζει ως σήμερα τις ιστορίες με τους κατοίκους του Γαλατικού Χωριού που αντιστέκεται στους Ρωμαίους. Οι ιστορίες του Αστερίξ πρωτοκυκλοφόρησαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’60 από τις εκδόσεις Σπανός. Άντε να τα εκατοστίσει!

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Γενέθλια μετά μουσικής

Γενέθλια έχει φέτος η Σπείρα-Σπείρα, η μουσικοθεατρική ομάδα του Σταμάτη Κραουνάκη. Ήταν ο χειμώνας του 1998, αρχές '99, και στο χοροθέατρο Ροές ο Σταμάτης Κραουνάκης θα δίδασκε ένα σεμινάριο ερμηνείας σε δύο τρίμηνους κύκλους διδασκαλίας. Μαθητές, νεαροί επαγγελματίες και ημιεπαγγελματίες (τραγουδιστές, ηθοποιοί, μουσικοί, συνθέτες, στιχουργοί κ.λπ.), καθώς και ορισμένοι ταλαντούχοι ερασιτέχνες. Τον Μάιο του 1999, δεκαεπτά απόφοιτοι του σεμιναρίου, υπό την καθοδήγηση του Σταμάτη Κραουνάκη παρουσίασαν στη σκηνή του χοροθεάτρου Ροές το έργο «Πιάνο, ξυπόλητοι και όλα μαύρα», ένα ζωηρό θέαμα τραγουδιών με υπόθεση, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον ίδιον τον Κραουνάκη. Υποστηριζόταν μουσικά από τον πιανίστα Χρίστο Θεοδώρου και αποτελούνταν δομικά τόσο από πρωτογενές υλικό (του Σταμάτη Κραουνάκη, καθώς και αποφοίτων), όσο και από δευτερογενές (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Διονύσης Σαββόπουλος κ.ά.). Αυτό ήταν! Οι παραστάσεις διάρκεσαν μια εβδομάδα, είχαν μεγάλη επιτυχία κι έτσι γεννήθηκε μια ανεξάρτητη και αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα καλλιτεχνικής δράσης με την καθοδήγηση και την εποπτεία του συνθέτη, η Σπείρα-Σπείρα. Ακολούθησαν νέες παραγωγές, παραστάσεις (πάντα στο σταθερό στέκι της ομάδας, στην Αθηναΐδα) και περιοδείες. Φέτος έχουμε την εορταστική παράσταση των δέκα χρόνων με τίτλο «Festi valium 09 - Σας λείπει τίποτα?» που έκανε πρεμιέρα καταμεσής του καλοκαιριού και τώρα είναι έτοιμη να ξεχειμωνιάσει στον Βοτανικό. Από τις 23 Οκτωβρίου. Θα «σερβιριστούν» ολοκαίνουργια τραγούδια, πρώτες εκτελέσεις και επιτυχημένα νούμερα πρόζας.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο

Τι θα ήταν το ελληνικό τραγούδι χωρίς τον Νίκο Γκάτσο; Είναι σαν να χάνεσαι στους πιο παράδοξους συλλογισμούς, να φαντάζεσαι φέρ’ ειπείν το τραγούδι μας ξεχνώντας τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι. Γίνεται; Δεν γίνεται. Κι αυτό θα μας θυμίσει το αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο, την Τρίτη 27 Οκτωβρίου, στο Παλλάς, με τη σύμπραξη του Σταύρου Ξαρχάκου και της Έλλης Πασπαλά. Σε ένα πρόγραμμα σχεδόν αυτονόητο, γεμάτο τραγούδια των σημαντικών ελλήνων συνθετών: του Θεοδωράκη, του Μούτση, του Ξαρχάκου και του Χατζιδάκι. Σημειώστε τη διπλή ιδιότητα του Σταύρου Ξαρχάκου, τόσο στον ρόλο του δημιουργού ενός έργου αφιερωμένου στον Νίκο Γκάτσο, όσο και του διευθυντή ορχήστρας. Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στην Ασέα της Αρκαδίας. Τις γυμνασιακές του σπουδές έκανε στην Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά και τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών. Στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήξερε ήδη αρκετά καλά αγγλικά και γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης. Στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του, άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» το 1931 και «Ρυθμός» το 1933. Συνδέθηκε με το ρεύμα του ελληνικού υπερρεαλισμού. Μοναδικό του βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Αμοργός» του 1943, η οποία επηρέασε βαθιά την ελληνική ποίηση. Μεγάλη προσφορά έχει ο ποιητής ως στιχουργός στο ελληνικό τραγούδι, στο οποίο αφιερώθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την «Αμοργό». Συνεργάστηκε στενά με κορυφαίους έλληνες συνθέτες. Στίχους του μελοποίησαν οι Μ. Χατζιδάκις, Μ. Θεοδωράκης, Στ. Ξαρχάκος, Δ. Μούτσης, Λ. Κηλαηδόνης, Χ. Χάλαρης κ.ά. κληροδοτώντας μας με αξέχαστα τραγούδια που ελπίζουμε να ακούσουμε το βράδυ της Τρίτης: «Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Η μικρή Ραλλού», «Πάει ο καιρός» και πολλά πολλά ακόμη.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Κλασικό ροκ των 70s

Θα τους δουν τυχαία στον δρόμο τίποτα παπάδες και θα τρέξουν να τους χαιρετήσουν περνώντας τους για συνάδελφους-κληρικούς. Θα ακούσουν αγγλικά ωστόσο και όχι ελληνικά και θα πιστέψουν πως είναι από καμιά ξένη εκκλησία. Αν γνώριζαν βέβαια τη μουσική τους θα άλλαζαν εντελώς γνώμη και θα σταυροκοπιούνταν θεωρώντας πως μπροστά τους έχουν τα μέλη κάποιας αίρεσης. Κλασικό ροκ των seventies με μπλουζ επιρροές. Οι ZZ Top, με τις μακριές γενειάδες τους να αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, θα βρίσκονται μεθαύριο Σάββατο στο Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου του Τάε Κβον Ντο για την πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα. Ίδιοι και απαράλλαχτοι σαράντα χρόνια τώρα, αποτελούν ένα από τα πιο στάνταρ και αναγνωρίσιμα συγκροτήματα του ροκ. Από το 1969 που σχηματίστηκαν στο Χιούστον του Τέξας όχι μόνο δεν έχουν αλλάξει ούτε στο ελάχιστο την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά κατέχουν και το σπάνιο ρεκόρ ότι δεν προχώρησαν ποτέ στην παραμικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους. Τρεις ήταν τότε, οι ίδιοι τρεις παραμένουν και τώρα. O Μπίλι Γκίμπονς, στην κιθάρα και το τραγούδι, ο Ντάστι Χιλ, στο μπάσο και το τραγούδι, και ο Φρανκ Μπερντ, στα ντραμς. Να δούμε μόνο τι θα πρωτοδιαλέξουν να παίξουν μέσα από 15 άλμπουμ και περισσότερα από 20 πετυχημένα singles, όπως τα «La Grange», «Legs», «Sharp Dressed Man», «Gimme All Your Lovin» κι ένα σωρό ακόμα. Χώρια ότι αποτελεί κι ένα από τα συναυλιακά απωθημένα του εγχώριου κοινού που επιτέλους θα ικανοποιηθεί…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Η Μαρτζ «κουνελάκι»

Η πιο δυσλειτουργική οικογένεια της Αμερικής έγινε 20 ετών και η μαμά αποφάσισε να το γιορτάσει δεόντως. Πώς; Βγάζοντας τα ρούχα της. Σίγουρα ο Ματ Γκρόνινγκ, δημιουργός των Simpsons, δεν θα ήθελε να δει τη μαμά του στο εξώφυλλο του «Playboy». Είδε όμως, θέλοντας και μη, το alter ego της, την Μαρτζ, την οποία δημιούργησε έχοντας κατά νου την αγαπημένη του μαμά. Όπως και να ’χει, η Μαρτζ είναι το πρώτο καρτούν στο εξώφυλλο του εν λόγω περιοδικού. Και είναι προφανές από το εξώφυλλο του τεύχους Νοεμβρίου ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις άλλες καλλονές που έχουν βρεθεί στη θέση της. Τα επίμαχα σημεία πάντως είναι καλυμμένα με το «κουλενάκι». Ο ίδιος ο Χιου Χέφνερ δηλώνει φανατικός θαυμαστής των Simpsons. Στη δεκαετία του ’90 μάλιστα είχε «εμφανισθεί» και σε ένα επεισόδιο. Λέτε το επόμενο βήμα να είναι μια πρόσκληση για τη βίλα του;

Ελίνα Μπέη

Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός (κυριολεκτικά)

Τότε, το 1999, πρωταγωνιστούσε ο ίδιος στην παράσταση «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» που παίχτηκε στο κλαμπ +SODA. Τότε ο Κωνσταντίνος Ρήγος πότιζε τον κόσμο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν με την ποπ κουλτούρα της Τερψιχόρης, με βίντεο προβολές, με δυνατή μουσική, με πασαρέλα μόδας, με μία φαντασμαγορία που βρήκε απήχηση. Τώρα ο ίδιος άνθρωπος παρουσιάζει ξανά το διάσημο παραμύθι σε απλοποιημένη μορφή, κρατώντας μόνο τη σκηνοθετική μπαγκέτα, συνεργαζόμενος και πάλι με την Έλενα Πέγκα (Θέατρο Ροές, από 29/10). Δέκα χρόνια μετά, λοιπόν, το κείμενο επικεντρώνεται στην ουσία της ιστορίας, στο κυνήγι της αλήθειας την οποία στην πραγματικότητα μόνο ένα παιδί μπορεί να αποκαλύψει. Σύμφωνα με την Έλενα Πέγκα ένα παραμύθι είναι πάντα δύσκολο να μιλήσει στους ενήλικες, κάτι που δεν συμβαίνει όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού μιλάμε για μία ιστορία με κοινωνικοπολιτικό background, «ένα σχόλιο στη ματαιοδοξία, το κυνήγι της ομορφιάς, τη φτώχεια, τον πλούτο, την εξουσία, την κατανάλωση στιγμών και συναισθημάτων». Αντικαθιστώντας το κλαμπίστικο σκηνικό του 1999, ο Ρήγος βάζει τους πρωταγωνιστές του να κάθονται σε μία τραπεζαρία τοποθετημένη σε ένα υπερμέγεθες λευκό μπάνιο, να τρώνε junk food μέσα σε ένα βρώμικο και παρηκμασμένο περιβάλλον, ενώ ο αυτοκράτορας βγαίνει από την αρχή της παράστασης γυμνός, με τους αυλικούς του να υποκρίνονται πως είναι ντυμένος. Οι ανατροπές του νέου ανεβάσματος είναι μεγάλες, βρίσκονται όμως στις λεπτομέρειες, στην εικόνα. «Είχαμε ανάγκη να περάσουμε το ίδιο μήνυμα ιδωμένο απλά, από άλλη οπτική γωνία. Είναι τρομερά γοητευτικό να διαπιστώνει κανείς πως το παλιό είναι πάντα επίκαιρο» ομολογεί η Πέγκα. Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα Ματσούκα, Μιχάλης Θεοφάνους, Λευτέρης Βασιλάκης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νίκος Καρδώνης, Τάσος Πυργιέρης.

Αγγελική Μπιλλίνη

Δέκα χρόνια μετά

Ανέβασε για πρώτη φορά το «Κτήνος στο φεγγάρι» το 1999, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθηνού. Ο Δημήτρης Τάρλοου, γιορτάζοντας τα δεκάχρονα του Θεάτρου Πορεία, επιστρέφει πρωταγωνιστώντας στο εναρκτήριο έργο του Θεατρικού Οργανισμού Δόλιχος, προσεγγίζει με νέα ματιά το αριστούργημα του Ρίτσαρντ Καλινόσκι και κρατά τους ίδιους συνεργάτες, τον Λιβαθηνό στην καρέκλα του σκηνοθέτη και την Ταμίλα Κουλίεβα στον πρωταγωνιστικό ρόλο (από 23/10). Στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν, ανάμεσα στο 1921 και το 1933, ένας άνδρας και μια γυναίκα αναζητούν τρόπους να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν σε μια ξένη χώρα. Εκείνος, ο 20χρονος Αράμ Τομασιάν, έρχεται από την Αρμενία φέρνοντας μαζί του μόνο μία οικογενειακή φωτογραφία, το παλτό του πατέρα του και το όνειρο να κάνει οικογένεια. Εκείνη, η δεκαπεντάχρονη Σέτα, επίσης αρμενικής καταγωγής, προορίζεται για σύζυγός του, αλλά δεν μπορεί να του προσφέρει τους απογόνους που τόσο επιθυμεί. Μαζί θα προσπαθήσουν να ξεπεράσουν το οικογενειακό κενό, αλλά και να κλείσουν τις πληγές που άνοιξε μέσα τους η γενοκτονία των Αρμενίων. Για τον Στάθη Λιβαθηνό η επανάληψη αυτού του έργου είναι χαρά, ενώ για τον Τάρλοου δεν έχει μόνο επετειακή αλλά και βαθύτερη σημασία. «Εκεί γνωρίστηκα με μόνιμους πλέον συνεργάτες, πιστούς φίλους και εξαίρετους επαγγελματίες, εκεί τέλος γνώρισα τον μοναδικό και αλησμόνητο Γιάννη Κυριακίδη, που τόσο άδικα και πρόωρα χάθηκε. Στη μνήμη του λοιπόν αφιερώνουμε όλοι το ξανακοίταγμα στο έργο που μας χάρισε αλησμόνητες στιγμές θεατρικής ευδαιμονίας».

Αγγελική Μπιλλίνη

Το πνεύμα του Miles 50 χρόνια μετά

Δεν είναι ακριβώς ένα νότα-προς-νότα tribute στο «Kind of Blue» του Μάιλς Ντέιβις, αλλά ούτε και αυτή είναι μία tribute band... Είναι θεσπέσια αφορμή όμως για μία καλή τζαζ συναυλία η επέτειος των 50 χρόνων από την ηχογράφηση του τζαζ αριστουργήματος, του άλμπουμ που πολύ εύστοχα χαρακτήρισε ο Κουίνσι Τζόουνς ως το άλμπουμ που μπορεί να δώσει επαρκή απάντηση σε ένα ερώτημα που ποτέ δεν απαντήθηκε: «τι είναι η τζαζ». Ο ντράμερ Τζίμι Κομπ είναι ο μόνος που ζει σήμερα από το κορυφαίο, ίσως, τζαζ σχήμα, που το 1959 ηχογράφησε το «Kind οf Blue» (οι υπόλοιποι, πέραν του Μάιλς, ήταν οι σαξοφωνίστες Τζον Κόλτρεϊν και Τζούλιαν «Κάνονμπολ» Άντερλεϊ, οι πιανίστες Μπιλ Έβανς και Ουίντον Κέλι και ο μπασίστας Πολ Τσέιμπερς) και έρχεται στην Ελλάδα με ορισμένους σπουδαίους μουσικούς, νέους και μη, οι οποίοι στο παρελθόν έχουν παίξει είτε με τον Τζίμι Κομπ είτε με κάποιο από τα μέλη του αρχικού σχήματος, και έχουν ερμηνεύσει αγαπημένες συνθέσεις από το «Kind of Blue», όπως το «So What» ή το «Freddie Freeloader», καθώς και πολλά κλασικά κομμάτια του Μάιλς, του Κόλτρεϊν και του Άντερλεϊ. Στις δύο συναυλίες με τίτλο «Kind Of Blue - 50 Years On...» που θα δώσει στη Αθήνα (στο Μέγαρο Μουσικής, το Σάββατο 24 Οκτωβρίου) και στη Θεσσαλονίκη (στο Βελίδειο, την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου) η Jimmy Cobb's So What Band, όπως αποκαλείται για να θυμίζει την κορυφαία στιγμή του σπουδαίου αυτού ντράμερ, θα ανεβάσει στη σκηνή τον τρομπετίστα Ουάλας Ρόνεϊ, τους σαξοφωνίστες Τζέιβον Τζάκσον και Βίνσεντ Χέρινγκ, τον πιανίστα Λάρι Γουίλις και τον μπασίστα Μπάστερ Ουίλιαμς. Και, υποθέτω, θα είναι πιο πολύ μία συναυλία αφιέρωμα στο πνεύμα του Μάιλς Ντέιβις (και του Μπιλ Έβανς), το μελωδικό, πειραματικό και εύκολα αντιληπτό ύφος εκείνου του άλμπουμ και λιγότερο μία αναπαράσταση του «Kind οf Blue». Άλλωστε, αυτή δεν «είναι» η τζαζ;

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Ζωγραφίζοντας νοήματα

Υπήρξαν άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, ευτυχώς όχι λίγοι, που κόντρα στον άνεμο των καιρών ακολούθησαν δρόμους δύσκολους και μοναχικούς, στην Ελλάδα ή στην ξένη, αφομοίωσαν και διδάχθηκαν τα νέα ρεύματα και ώθησαν τη χώρα σε μια στροφή πιο καλλιτεχνική, πιο ανοιχτή στο διαφορετικό, απαλλαγμένη από τη μονολιθικότητα του παρελθόντος. Εμβληματική μορφή και δεσπόζουσα φιγούρα στα ελληνικά πράγματα είναι αναμφίβολα ο Νάνος Βαλαωρίτης. Περισσότερο γνωστός για το σπουδαιότατο ποιητικό και πεζογραφικό του έργο, ο Βαλαωρίτης υπήρξε συνεργάτης και φίλος των υπερρεαλιστών του Παρισιού, μεταφραστής μοντερνιστών ποιητών, εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών, ακαδημαϊκός δάσκαλος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Αλλά πάντα ήταν και ζωγράφος. Και σήμερα, παρά τα σχεδόν ενενήντα του χρόνια, ανήσυχος και δραστήριος, εξακολουθεί να δημιουργεί. Τη νέα σειρά έργων του υπό τον γενικό τίτλο «Για όσα φαίνονται και δεν φαίνονται» θα παρουσιάσει την προσεχή Τρίτη στην Αίθουσα Τέχνης Αστρολάβος - Artlife (Ηροδότου 11, Κολωνάκι, 20 Οκτωβρίου - 7 Νοεμβρίου), μια σειρά από σχέδια χρωματιστά με μελάνι και μαρκαδόρους σε χαρτί ακουαρέλας, που ακολουθούν το γνωστό υπερρεαλιστικό ιδίωμα του καλλιτέχνη, με ψήγματα αναφορών στην τέχνη των πριμιτίφ και των παιδιών, με μορφές που αναδύονται και καταδύονται στο χαρτί, όπως περνούν απ’ το μυαλό ιδέες. Το χέρι του Βαλαωρίτη, οδηγημένο απευθείας απ’ τον εγκέφαλο, χωρίς θέμα συγκροτημένο, δημιουργεί το νόημα. Η πρόθεση τότε χάνεται κι εμφανίζεται το απροσδόκητο, το γοητευτικά παράδοξο, το εναλλακτικό άλλοθι μιας φτωχής πραγματικότητας.

Γιάννης Κουκουλάς

Η καλή νεράιδα Έιμι

Στα παραμύθια η νονά είναι συνήθως μια καλή νεράιδα που προστατεύει τα παιδιά. Για την Έιμι Γουάινχαουζ αυτό δεν απέχει και πολύ. Όπως υποστηρίζει, η βαφτισιμιά της είναι το νέο ανερχόμενο αστέρι της μουσικής σκηνής. Δεν είναι και λίγο αυτό όταν το ακούς από την Έιμι. Στο παρελθόν μάλιστα έχει μιλήσει επανειλημμένως σε συνεντεύξεις της γι’ αυτήν, λέγοντας ότι δεν θέλει να γίνει δυστυχισμένη όπως η ίδια. Το όνομα της Ντιον Μπρόμφιλντ μπορεί ακόμη να μη σας λέει τίποτα, σύντομα όμως θα ακούγεται παντού, επειδή η Έιμι αποφάσισε να εγκαινιάσει τη νέα της δισκογραφική Lioness Records με ένα άλμπουμ της 13χρονης προστατευόμενής της. Προς το παρόν έκαναν μαζί την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση στο ριάλιτι «Strictly Come Dancing». Η μικρή ερμήνευσε το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ «Mama Said» και η διάσημη νονά έκανε φωνητικά. Και οι παραγωγοί του σόου έτριβαν τα χέρια τους, καθώς περίμεναν τόσο καιρό να κλείσουν την Έιμι, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μέχρι που εμφανίσθηκε η Ντιον. Οι πιο ψαγμένοι πάντως πιθανόν να έχουν δει ήδη στο YouTube την πρώτη δημόσια εμφάνισή της, από μια ιδιωτική συνάντηση της Έιμι με τον Πιτ Ντόχερτι, όπου ερμηνεύει εκπληκτικά το «If I Ain't Got You» της Αλίσια Κις. Και φυσικά έγινε αμέσως hit. Παρεμπιμπτόντως, η… νονά ολοκλήρωσε ήδη τέσσερα τραγούδια από το νέο της άλμπουμ που αναμένεται την επόμενη χρονιά.

Ελίνα Μπέη

Η προέλευση της έμπνευσης

Εμείς οι Μεσόγειοι κάτοικοι του παγκόσμιου χωριού των ανισοτήτων και των διαφορών έτυχε να είμαστε μελαχρινοί, σκουρόχρωμοι και μαλλιαροί («Μελαψές φυλές, κοντοπόδαρες… με αγγλικές αλφαβήτες, μαλλιαροί μου Ελλαδίτες...» έλεγε και ο Σαββόπουλος στους «Κωλοέλληνες»)! Και μαζί με μας, πιο νότια και πιο ανατολικά, Αφρικανοί, Ασιάτες και Λατινοαμερικάνοι, μαυριδεροί και τριχωτοί, πλημμυρίζουν γεωγραφικά και πληθυσμιακά τη Γη. Με κοινό μας χαρακτηριστικό τη μικρή ή μεγάλη απόσταση από το βόρειο, τραχύ, γοτθικό και άριο πρότυπο του λευκού, του ψηλού, του ξανθού. Και τις πολλές μας τρίχες. Και δη τις κατσαρές! Από αυτές τις… τρίχες και κυρίως από τους «φορείς» τους και τον τόπο προέλευσής τους εμπνέεται ο Νίκος Χαραλαμπίδης στο νέο του πρότζεκτ με τίτλο «Τρίχες Κατσαρές» που εγκαινιάζεται σήμερα στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος (Αθηνάς 12, Μοναστηράκι, 22 Οκτωβρίου έως 22 Δεκεμβρίου). Φυσικά, ο παιχνιδιάρικος και προβοκατόρικος τίτλος είναι απλώς η αφορμή για τον Κύπριο καλλιτέχνη να διαπραγματευτεί μια σειρά γεγονότων που ήταν καθοριστικά για την κοινωνικοπολιτική εξέλιξη των χωρών γύρω από τη Μεσόγειο κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Γι’ αυτό και προσκαλεί σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες (Narda Alvarado, Akran Zaatari, William Kentridge, Mounir Fatmi, Nedko Solakov, Gulsun Karamustafa, Wafa Hourani, Ziad Antar, Arab Guggenheim Group, Pravdo Ivanov) από τις χώρες αυτές που παρουσιάζουν έργα με έντονο πολιτικό χαρακτήρα (εγκαταστάσεις, ζωγραφική, φιλμ, γλυπτική και ζωντανές περφόρμανς), δημιουργώντας μια πλατφόρμα διαλόγου καλλιτεχνών με κοινή καταγωγή και κοινούς προβληματισμούς. Οι καλλιτέχνες αυτοί, άλλωστε, έχουν επιλεγεί ως το πρώτο σώμα καθηγητών της Διεθνούς Σχολής του κατεχόμενου αεροδρομίου της Λευκωσίας που ανακοινώθηκε πριν από ένα χρόνο από τον πρόεδρο του Κέντρου Πομπιντού του Παρισιού Alain Seban, κατά τη διάρκεια της ατομικής έκθεσης του Νίκου Χαραλαμπίδη με τίτλο «Ledra Barricade». Ήταν τότε που ο Χαραλαμπίδης είχε καλύψει την είσοδο του Πομπιντού με μια ρέπλικα του γκρεμισμένου φυλακίου της Λήδρας, ένα φυλάκιο που κατά τον Seban έπαιζε τον ρόλο των «προπυλαίων» της Σχολής και άνοιξε το δρόμο για την έκθεση «Τρίχες Κατσαρές»!

Γιάννης Κουκουλάς

Από το «Σικάγο» στο Μπρόντγουεϊ

Τα εύσημά της στο μιούζικαλ τα έχει πάρει εδώ και χρόνια. Και ποιος δεν θυμάται την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς σαν Βίλμα Κέλι στο «Σικάγο», έναν ρόλο που της χάρισε και Όσκαρ. Τώρα ετοιμάζεται να επιστρέψει στο μιούζικαλ, αυτή τη φορά όμως κάνοντας ντεμπούτο στο Μπρόντγουεϊ. Η εκρηκτική ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει στο κλασικό έργο του Στίβεν Σόντχαϊμ «Μικρή νυχτερινή μουσική». Καλείται μάλιστα να ξετυλίξει όλο το υποκριτικό αλλά και φωνητικό της ταλέντο, καθώς η Ντεζιρέ Άρμφελντ, ο ρόλος που θα υποδυθεί, είναι αυτή που ερμηνεύει την απαιτητική και δημοφιλέστατη μπαλάντα «Send in the Clowns». Δίπλα της θα βρίσκεται η μεγάλη κυρία του βρετανικού θεάτρου Άντζελα Λάνσμπουρι. Το έργο του Σόντχαϊμ παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1973 και έκτοτε έχει κερδίσει έξι βραβεία Τόνι. Η νέα παραγωγή είναι εμπνευσμένη από τα «Χαμόγελα καλοκαιρινής νύχτας» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, σε σκηνοθεσία Τρέβορ Ναν. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 13 Δεκεμβρίου στο Walter Kerr Theater της Νέας Υόρκης.

Ελίνα Μπέη

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.