17/11/2018 22:47:44
1.8.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Μια ταινία με υποψηφιότητες για Όσκαρ, μια άλλη που ήταν το επίσημο άνοιγμα του φεστιβάλ Βενετίας πέρσι, μια χορταστική περιπέτεια και δυο εξαιρετικές επανεκδόσεις συνθέτουν την εβδομάδα που κάθε άλλο παρά αδιάφορη είναι για όσους παραμένουν ακόμη στις πόλεις ή αναζητούν τους θερινούς κινηματογράφους στους τόπους διακοπών τους…

O Τελευταίος Σταθμός

«Ο Τελευταίος Σταθμός» παρακολουθεί τον τελευταίο χρόνο στη ζωή του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα, Λέοντα Τολστόι. Είναι μια αληθινή ιστορία για δυο έρωτες, έναν στο ξεκίνημα κι έναν κοντά στο τέλος και βασίζεται στα αρχέγονα θέματα του πάθους, της αγάπης, της οικογένειας, της απληστίας, της δολοπλοκίας, της σύγκρουσης και της επανάστασης. Μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια γάμου, η Κόμισσα Σοφία, η αφοσιωμένη σύζυγος του Λέοντα Τολστόι, παθιασμένη ερωμένη, μούσα και γραμματέας του -έχει καθαρογράψει το «Πόλεμος και Ειρήνη» έξι φορές… με το χέρι!- νιώθει ξαφνικά τον κόσμο της ν’ αναποδογυρίζεται. Στο όνομα της νεογέννητης «θρησκείας» του, ο σπουδαίος Ρώσος λογοτέχνης απαρνιέται τον τίτλο ευγενείας του, την ιδιοκτησία του, ακόμα και την οικογένειά του και ασπάζεται την πενία, τη χορτοφαγία και την αποχή από το σεξ. Αφότου η Σοφία έχει κάνει μαζί του δεκατρία παιδιά! Με τον μαθητή του Τσέρτκοφ να προσπαθεί να τον πείσει ότι θα πρέπει να αφήσει τα δικαιώματα του έργου του στον ρωσικό λαό, ακόμη και η οικονομική συνέχεια της οικογένειας δείχνει να βρίσκεται σε κίνδυνο. Σ’ αυτό το ναρκοπέδιο εμφανίζεται ο καινούριος, γεμάτος θαυμασμό βοηθός του Τολστόι, ο νεαρός και εύπιστος Βαλεντίν. Πολύ γρήγορα ο Βαλεντίν μετατρέπεται σε πιόνι, πρώτα του συνωμότη Τσέρτκοφ κι έπειτα της πληγωμένης, εκδικητικής Σοφίας, καθώς ο ένας προσπαθεί να υπονομεύσει τα σχέδια του άλλου, ενώ την ίδια στιγμή νιώθει για πρώτη φορά το σκίρτημα της σάρκας, κάτι που η πίστη του στις αρχές των κηρυγμάτων του Τολστόι θα έπρεπε να καταδικάζει. Το φιλμ του Μάικλ Χόφμαν αφηγείται με παλιομοδίτικη σχεδόν αρτιότητα μια ιστορία που είναι από μόνη της συναρπαστική και αφήνει τους πεπειραμένους ηθοποιούς του να εκμαιεύσουν από τους χαρακτήρες τους την πολυπλοκότητα, το χιούμορ, το πάθος, τη συγκίνηση. Η Έλεν Μίρεν και ο Κρίστοφερ Πλάμερ ήταν δικαίως υποψήφιοι για Όσκαρ, ενώ τόσο οι δεύτεροι ρόλοι όσο και κάθε πλευρά αυτής της καλοστημένης παραγωγής είναι άξια προσοχής. Το αποτέλεσμα δεν φωτίζει μόνο μια ενδιαφέρουσα πτυχή ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς στην ιστορία της λογοτεχνίας, αλλά μεταμορφώνεται με τη σειρά του σε μια γοητευτική, πνευματώδη απόλαυση για σκεπτόμενους θεατές. Σκηνοθεσία: Μάικλ Χόφμαν. Πρωταγωνιστούν: Κρίστοφερ Πλάμερ, Έλεν Μίρεν, Πολ Τζιαμάτι, Τζέιμς ΜακΑβόι, Αν Μαρί Νταφ. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία, Ρωσία, Γερμανία. Διάρκεια: 110’

Baaria: H Πόλη του Ανέμου

Μια από τις πιο ακριβές ταινίες στην ιστορία του Ιταλικού σινεμά, η Baaria, είναι αν όχι αυτοβιογραφική, τότε σίγουρα πολύ κοντά στην καρδιά του σκηνοθέτη της. Μεγαλόπρεπη σε εικόνες και διάρκεια, αν και μάλλον άτσαλη στον τρόπο που ξεδιπλώνει την αφήγησή της, καταγράφει την ιστορία μιας οικογένειας από τη Σικελία μέσα από τρεις γενιές: από τον Τσίκο στον γιο του Πεπίνο και στον εγγονό του Πιέτρο. Περιγράφοντας τις ιδιωτικές ζωές αυτών των χαρακτήρων και των οικογενειών τους, η ταινία αποκαλύπτει τα όνειρα, τους έρωτες και τις απογοητεύσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας στην επαρχία του Παλέρμο, από τη δεκαετία του '30 ώς αυτή του '80: κατά τη διάρκεια της φασιστικής περιόδου, ο Τσίκο είναι ένας ταπεινός βοσκός που, παρόλα αυτά, βρίσκει τον χρόνο να πραγματοποιεί το πάθος του, που δεν είναι άλλο από τα βιβλία, τα επικά ποιήματα και τα δημοφιλή ρομαντικά μυθιστορήματα. Τις ημέρες που οι άνθρωποι πεινούσαν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο γιος του, Πεπίνο, εντοπίζει την αδικία και ανακαλύπτει το πάθος του για την πολιτική. Μετά τον πόλεμο, θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του. Πρόκειται όμως για μια σχέση με την οποία είναι όλοι αντίθετοι, μιας και ο Πεπίνο έχει γίνει κομμουνιστής. Ωστόσο οι δύο νεαροί εραστές θα επιτύχουν στο να εκπληρώσουν το όνειρό τους. Το φιλμ μπλέκει δεκάδες χαρακτήρες, πιάνει και αφήνει πολλές διαφορετικές ιστορίες και προσπαθεί να μιλήσει για τα πάντα από τις μικρές προσωπικές στιγμές μέχρι τα μεγάλα γεγονότα που άλλαξαν το πρόσωπο της Ιταλίας. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν το αποτέλεσμα κρατά τον γοητευτικό χαρακτήρα του, κυρίως λόγω των τεράστιων φιλοδοξιών του, έχει παράλληλα άλλα τόσα -επίσης τεράστια- ελαττώματα. Παραδίνεται στη νοσταλγία των καρτ ποστάλ, στον εύκολο μελοδραματισμό, μεταμορφώνει τους χαρακτήρες του σε χάρτινα ανδρείκελα, βιάζεται να περάσει από τη μια σκηνή στην άλλη καταστρέφοντας τον ρυθμό και μη αφήνοντας σχεδόν σε κανένα συναίσθημα την ευκαιρία να ωριμάσει πριν τα μάτια σου αναγκαστούν να καταβροχθίσουν την επόμενη πανέμορφη αλλά κενή σειρά εικόνων… Σκηνοθεσία: Τζουζέπε Τορνατόρε. Πρωταγωνιστούν: Φρανσέσκο Σιάνα, Μαργκαρέτ Μαντέ, Μόνικα Μπελούτσι, Ραούλ Μπόβα, Άντζελα Μολίνα. Χώρα: Ιταλία. Διάρκεια: 163’

22 Σφαίρες

«Το αίμα που χύθηκε δεν στεγνώνει ποτέ». Αυτή είναι μια φράση που ακούγεται περισσότερες από μία φορές στη διάρκεια του γκανγκστερικού θρίλερ του Ρισάρ Μπερί το οποίο αφηγείται με κάθε ματωμένη λεπτομέρεια μια ιστορία εκδίκησης στους κόλπους της μασαλιώτικης μαφίας. Ο Ζαν Ρενό υποδύεται ένα πρώην πρωτοπαλίκαρο που παρά το ότι έχει εγκαταλείψει την ενεργή δράση, θα γίνει στόχος μιας δολοφονικής επίθεσης. Είκοσι δύο σφαίρες όμως δεν είναι αρκετές για να τον στείλουν στον άλλο κόσμο κι έτσι, όταν συνέλθει, θα αναζητήσει τους ενόχους για να τους βρει πιο κοντά του απ’ όσο θα περίμενε. Δομημένο πάνω σε κάθε γνώριμο κλισέ της μαφιόζικης μυθολογίας και με τον Ρενό να καθαρίζει με ευκολία τον ένα στόχο μετά τον άλλο και να οδηγεί την μηχανή με ακρίβεια πρωταθλητή, ακόμη κι αν δεν έχει τον έλεγχο του ενός του χεριού, το φιλμ ασφαλώς δεν μετρά την αληθοφάνεια στα δυνατά του σημεία. Ακόμη κι έτσι όμως παραμένει απολαυστικό σαν μια καλοφτιαγμένη -αν και υπερβολική- περιπέτεια, κατάλληλη για θερινή κατανάλωση. Σκηνοθεσία: Ρισάρ Μπερί. Πρωταγωνιστούν: Ζαν Ρενό, Καντ Μεράντ, Ζαν Πιέρ Νταρουσέν, Μαρίνα Φουά, Ρισάρ Μπερί, Ντομινίκ Τομάς. Χώρα: Γαλλία. Διάρκεια: 115’

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

Το Πνεύμα του Μελισσιού, του Βίκτορ Ερίθε.

Μια από τις σπουδαιότερες και πιο μαγικές ταινίες στην ιστορία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, «Το Πνεύμα του Μελισσιού» αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που βλέπει στο σινεμά τον Φρανκενστάιν και στη συνέχεια πιστεύει ότι τον συναντά στο πρόσωπο ενός παρανόμου που κρύβεται έξω απ’ το χωριό της.

Μπόνι και Κλάιντ, του Άρθουρ Πεν.

Μια βιογραφία ενός διάσημου εγκληματικού ζευγαριού της Αμερικής και μαζί μια αλληγορία για το ίδιο το πνεύμα της επανάστασης που παραμένει κλασική κι αγέραστη.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.