25/09/2018 21:12:20
23.8.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Οι διακοπές για τους περισσότερους μπορούν να πλησιάζουν το τέλος τους, όμως οι αληθινά καλές ταινίες δείχνουν να μην γύρισαν ακόμη στις αίθουσες. Συμβιβαστείτε με μετριότητες, καλύψτε τα κενά από τα φιλμ του χειμώνα ή παραδοθείτε στις επανεκδόσεις, που φέτος το καλοκαίρι αποτέλεσαν την εύκολη λύση των περισσότερων εταιρειών διανομής ταινιών.

Οι Αναλώσιμοι

Η «ελίτ» των αστέρων του σινεμά της δράσης συγκεντρώνεται από τον Σιλβέστερ Σταλόνε σε μια ταινία που, αν πέρα από οτιδήποτε άλλο, είναι αναμφίβολα εντυπωσιακή για το καστ της. Ακόμη και ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ δέχτηκε να κάνει ένα μικρό πέρασμα από το φιλμ (υποδυόμενος όμως τον εαυτό του), το οποίο ενώ είναι τόσο… «αναλώσιμο» όσο και οι πρωταγωνιστές του δεν παύει να κινεί το ενδιαφέρον. Αν σας απασχολεί και η υπόθεση, τότε μάθετε ότι περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα άριστα εκπαιδευμένων μισθοφόρων, γνωστή ως «The Expendables», που προσλαμβάνεται από τον μυστηριώδη κύριο Τσερτς, με σκοπό να ανατρέψει τον δικτάτορα ενός νησιού, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Βραζιλία. Στο κατόπι τους όμως βρίσκονται ένας πράκτορας της CIA, ο ψυχωτικός σωματοφύλακάς του και ένα πρώην μέλος της ομάδας που αναζητά εκδίκηση. Ασφαλώς το στόρι λειτουργεί εδώ μόνο συμπληρωματικά (αν υποθέσουμε ότι λειτουργεί) και μόνο ως δεκανίκι σε μια επίδειξη ειδικών εφέ, χαβαλέ, τεστοστερόνης και συμπυκνωμένης αντρίλας, που όμως δεν καταλήγει ποτέ να είναι ενοχλητική. Ίσως γιατί δεν παίρνει τον εαυτό του απολύτως στα σοβαρά, ή γιατί οι θεατές που θα μπορούσαν να το πάρουν στα σοβαρά έχουν μείνει πίσω στα 80's και τους βιντεομαραθώνιους ταινιών του Τσακ Νόρις ή του Στίβεν Σίγκαλ. Σε εκείνη την εποχή άλλωστε αναφέρεται και η ίδια η ταινία του Σταλόνε. Σ’ αυτήν ανδρώθηκε κι αυτή προφανώς νοσταλγεί, όμως έστω κι έτσι το φιλμ του ξέρει ότι απευθύνεται σε ένα καινούριο κοινό, πιο «ειρωνικό» και φροντίζει να το ικανοποιήσει. Και προς τιμήν του auteur Σταλόνε, ακόμη κι αν η ταινία είναι δική του από την ιδέα ως την εκτέλεση, δίνει στους συμπρωταγωνιστές του τον χρόνο να... λάμψουν και την ευκαιρία στον Τζέισον Στέιθαμ να κλέψει την παράσταση. Σκηνοθεσία: Σιλβέστερ Σταλόνε. Πρωταγωνιστούν: Σιλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Τζετ Λι, Ντολφ Λούντγκρεν, Μίκι Ρουρκ, Έρικ Ρόμπερτς, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μπρους Γουίλις. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 99΄

Σρεκ Κι εμείς Καλύτερα

Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι το αγαπημένο πράσινο τέρας της Dreamworks θα ακολουθούσε τον δρόμο του 3D∙ δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το χρώμα του είναι ίδιο με αυτό του δολαρίου. Όμως η τέταρτη και (θεωρητικά) τελευταία ταινία στην ιστορία του Σρεκ δεν μοιάζει, αντίθετα με ό,τι υπόσχεται ο τίτλος, με το «τέλος καλό, όλα καλά» των παραμυθιών. Η αλήθεια είναι πως η γοητεία του ανατρεπτικού αυτού ήρωα των κινουμένων σχεδίων είχε αρχίσει να αδυνατίζει, όταν από απροσδόκητα ρομαντικός βρέθηκε ερωτευμένος, σύζυγος και πατέρας, κι εδώ το αστείο έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Έτσι το φιλμ του Μάικ Μίτσελ (που εκτός από συνεργάτης στο team των σεναριογράφων του τρίτου Σρεκ, η προϋπηρεσία του περιλαμβάνει φιλμ σαν το Deuce Bigalow: Male Gigolo), αποφασίζει να... εξαφανίσει και τον ίδιο τον Σρεκ. Απηυδισμένος από την οικογενειακή ζωή, τα παιδιά που ουρλιάζουν, τη ρουτίνα της παντρεμένης καθημερινότητας, ο τερατόμορφος ήρωάς μας δείχνει να περνά κάτι σαν κρίση της μέσης ηλικίας. Κι όταν οι πράξεις του ξεφεύγουν από τα όρια του ανεκτού -όταν για παράδειγμα καταστρέφει το πάρτι γενεθλίων του γιου του-, αποφασίζει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, αν και όχι με τον καλύτερο τρόπο. Εγκαταλείπει το σπίτι και πείθεται από ένα ξωτικό, που πάντα εποφθαλμιούσε τη θέση του βασιλιά, ότι μπορεί να του χαρίσει την πολυπόθητη ηρεμία με αντάλλαγμα μια μέρα από τη ζωή του. Ο Σρεκ συμφωνεί και το ξωτικό παίρνει τη μέρα του, που όχι τυχαία, είναι η μέρα των γενεθλίων του ήρωά μας. Έτσι ο Σρεκ μένει στο πουθενά και γίνεται θεατής μιας πραγματικότητας κι ενός κόσμου στον οποίο ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ. Σ’ αυτόν, το ξωτικό είναι βασιλιάς της χώρας, η Φιόνα είναι η ηγέτης της αντίστασης και κανείς δεν είναι στ’ αλήθεια ευχαριστημένος. Ναι, η ιδέα είναι ασφαλώς κλεμμένη από το «It's a Wonderful Life» του Φρανκ Κάπρα, μόνο που η εκτέλεση, δυστυχώς, δεν το θυμίζει. To ιδιαίτερο, «ανάποδο» χιούμορ των πρώτων ταινιών μοιάζει λίγο πολύ ξεχασμένο και η προσπάθεια να εντυπωσιάσει τους μικρούς θεατές είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Κι αν το υπαρξιακό δράμα του ήρωα είναι ενδιαφέρουσα ιδέα στα πλαίσια μιας ταινίας animation, η εκτέλεσή του είναι μάλλον αδιάφορη. Ο γάιδαρος και ο παπουτσωμένος γάτος μπορεί να σώζουν συχνά την ταινία από τη βαρεμάρα, όμως κι αυτοί μόνοι τους δεν είναι ικανοί να κάνουν θαύματα. Όταν κατά στιγμές το φιλμ θυμάται κάτι από τον παλιό καλό του εαυτό γίνεται διασκεδαστικό, αλλά τις περισσότερες φορές παραμένει τόσο κλειδωμένο στην προσπάθειά του να μην αλλάξει μια συνταγή που αποδείχθηκε χρυσοφόρα, ώστε ο μύθος και η ιστορία του, καταλήγει εμπόδιο και βαρίδι που το φιλμ δυσκολεύεται πολύ να ξεπεράσει... Σκηνοθεσία: Μάικ Μίτσελ. Με τις Φωνές των: Μάικ Μάγιερς, Κάμερον Ντίαζ, Αντόνιο Μπαντέρας, Έντι Μέρφι, Τζούλι Άντριους, Τζον Κλιζ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 95’

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

Funny Face, του Στάνλεϊ Ντόνεν.

Στο απολαυστικό αυτό ρομαντικό μιούζικαλ, η Όντρεϊ Χέπμπορν είναι το αγοροκόριτσο που μεταμορφώνεται σε top model μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Φρεντ Αστέρ και τη μαγεία του Παρισιού, σε μια ταινία που παραμένει χαριτωμένη και παραμυθένια παρά τα χρόνια και τη διάψευση της ιδέας του happy end που το κλασικό Χόλιγουντ εμπορευόταν με τόση επιτυχία.

Το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι, του Μπερνάντο Μπερτολούτσι.

Μπορεί να έχετε πεισθεί ότι η «μυθική» αυτή ταινία είναι ένα «καταραμένο αριστούργημα», ένα «σκοτεινό ταξίδι στην ψυχή του πόθου», μια «ελεγεία για το σεξ και την απώλεια», αλλά αν το δείτε ψύχραιμα θα ανακαλύψετε πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μάλλον θλιβερή προσπάθεια δημιουργίας ενός κινηματογραφικού σκανδάλου, μια σαχλή, αμπελοφιλοσοφική σαχλαμάρα μεταμφιεσμένη σε κάτι βαθύ και σπαρακτικό. Στην πραγματικότητα, η γερασμένη φιγούρα του Μπράντο αγγίζει το θλιβερό, το «βρώμικο» σεξ μοιάζει αστείο και η «φιλοσοφική» πλευρά της όλης ιστορίας είναι πιο διάφανη κι από τσιγαρόχαρτο.

Η Άγνωστη Κυρία, του Μαξ Οφίλς.

Μεγαλοπρεπές, σκηνοθετημένο εντυπωσιακά και γεμάτο από πλάνα που έχουν βρει αμέτρητους θαυμαστές και μιμητές στην πάροδο των χρόνων, το φιλμ του Μαξ Οφίλς αποτελεί ένα από τα λιγότερο γνωστά αριστουργήματα του σινεμά. Η ιστορία ενός ζευγαριού σκουλαρικιών που πωλούνται από την ξεπεσμένη αριστοκράτισσα ιδιοκτήτριά τους (η ίδια ισχυρίζεται ότι κλάπηκαν) και που στην πορεία αλλάζουν χέρια για να καταλήξουν πίσω στην ίδια, είναι κάτι παραπάνω από ένα upper class δράμα, μεταμορφώνοντας την ιστορία σε μια κοφτερή ακτινογραφία των τάξεων, των κοινωνικών συμβάσεων, του έρωτα, του ψέματος. Ένα αληθινό διαμάντι.

H Έλενα και οι Άλλοι, του Ζαν Ρενουάρ.

Ο Ζαν Ρενουάρ δήλωσε ότι έκανε την ταινία μόνο και μόνο για την ευκαιρία να συνεργαστεί με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Η ίδια λάμπει στο φιλμ, όμως αυτό το μείγμα πολιτικής και κωμωδίας που ξεκινά από τη συνάντηση μιας Πολωνέζας πριγκίπισσας κι ενός γάλου στρατηγού που ονειρεύεται ένα πραξικόπημα, ακόμη κι αν παραμένει γοητευτική, δεν αποτελεί μία από τις λαμπρότερες στιγμές του.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.