22/01/2019 01:28:01
30.10.2009

Ο Μπερλουσκόνι, «παιδί» της ιταλικής παρακμής(Δημοσιεύτηκε στο "Π" 28/10/2009)

Εκατό χιλιάδες Ιταλίδες συνυπέγραψαν πρωτοβουλία της εφημερίδας «Ρεπούμπλικα» για να καταγγείλουν τις φαλλοκρατικές αντιλήψεις και τη συχνά προσβλητική συμπεριφορά του πρωθυ πουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι εναντίον των γυναικών. Αφορμή, η επίθεση που εξαπέλυ σε ο Καβαλιέρε στην 58χρονη αριστερή βου λευτίνα Ρόζι Μπίντι στη διάρκεια τηλεοπτι κής εκπομπής, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα «περισσότερο όμορφη, παρά έξυπνη».

Την ίδια ώρα ο Μπερλουσκόνι δέχεται σφοδρές επιθέσεις μετά την αποκάλυψη ότι τηλεοπτικό δίκτυο της ιδιοκτησίας του παρακολουθούσε με κρυφή κάμερα δικα στή, ο οποίος είχε ταχτεί εναντίον του σε υπόθεση δωροδοκίας.

Και οι αποκαλύψεις συνεχίζονται! Ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Μπερλουσκόνι, ο Μαρτσέλο ντελ Ούτρι, είχε διαπραγματευτεί στη δεκαετία του ’90 να παραχωρήσει στη Μαφία ένα από τα ιδι ωτικά κανάλια του Ιταλού πρωθυπουργού.

Προ ημερών, το ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο κήρυξε άκυρο τον νόμο που παρέχει ασυλία στον πρωθυπουργό... Για μία μόνο ψήφο, ο Μπερλουσκόνι γλίτωσε ψήφισμα καταδίκη της Ευρωβουλής για τους περιορισμούς στην ελευθερία του Τύπου στην Ιταλία.

Το ψήφισμα συγκέντρωσε 338 ψήφους υπέρ, 338 κατά και οκτώ αποχές. Βάσει του κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η ισοψηφία συνεπάγεται ότι η πρόταση απορρίπτεται. Και όμως! Ο Μπερλουσκόνι είναι ακόμη εκεί! Τι κι αν η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει στο 45% (στο χαμηλό τερο ποσοστό από πέρυσι που ανέλαβε την πρωθυπουργία), από το 47% τον Σεπτέμβριο και το 62% πριν από έναν χρόνο.

Ο «καταλληλότερος»

Ακόμη κι έτσι, η δημοτικότητα που απο λαμβάνει ο Καβαλιέρε είναι η υψηλότερη από όλους τους προκατόχους του. «Είμαι, και όχι μόνο με βάση τη δική μου άποψη, ο καλύτερος πρωθυπουργός που θα μπο ρούσε να έχει η Ιταλία σήμερα» δήλωσε. Υποστήριξε μάλιστα ότι «δεν υπάρχει ουδείς καλύτερός μου στην Ιστορία της χώρας».

«Το πρόβλημα» είπε ο Καβαλιέρε «είναι ότι σε απόλυτους αριθμούς, είμαι ο άνθρω πος με τις περισσότερες δικαστικές διώξεις όλων των εποχών, σε όλη την Ιστορία της ανθρωπότητας, σε όλο τον κόσμο, γιατί έχω κληθεί σε περισσότερες από 2.500 ακροαματικές διαδικασίες στο δικαστήριο και ευτυχώς, για καλή μου τύχη, δούλεψα σκληρά στο παρελθόν και συσσώρευσα σημαντικό πλούτο, ώστε να μπορέσω να δαπανήσω περισσότερα από 200 εκατομ μύρια ευρώ σε δικηγόρους και… δικαστές… εννοώ σε δικηγόρους και συμβούλους».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός παραμένει πανίσχυρος στη χώρα του. Οι μισοί Ιταλοί μπορεί να τον μισούν, αλλά για τους άλλους μισούς αποτελεί πρότυπο, λόγω του πλού του και της δύναμης που έχει καταφέρει να αποκτήσει. Μπορεί ο Καβαλιέρε να είναι έκθετος για δεκάδες ύποπτες οικονομικές υποθέσεις και ροζ σκάνδαλα, αλλά δεν παύει να είναι «ένα κεφάλι ψηλότερος» από τους πολιτικούς του αντιπάλους και κυρίως την Αριστερά, την οποία κατάφερε να απο συνθέσει σε μεγάλο βαθμό.

Παρακμή

Μακροβιότερος πρωθυπουργός στη μεταπολεμική ιταλική Ιστορία, ο Μπερλουσκόνι αντιπροσωπεύει στην πραγ ματικότητα τη δημοκρατική και οικονομική παρακμή της χώρας, στην οποία –παρακμή, βέβαια – έχει συμβάλει και ο ίδιος σε μεγά λο βαθμό.

Από το 1978, που δολοφονήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, η Ιταλία έχει χάσει την πολιτική κατεύθυνση και την ορμή για μεταρρύθμιση.

Από το 1980, ο ρυθμιστικός ρόλος του Κοινοβουλίου έχει δώσει τη θέση του σε ένα σύστημα πελατειακών και συντεχνιακών σχέσεων.

Η Ιταλία έχει κατατμηθεί σε αντιμαχό μενες ομάδες συμφερόντων, που έχουν εγκαταλείψει κάθε κοινωνική ευαισθησία. Υπάρχει λιγότερος χώρος στη δημόσια ζωή για τη νομιμότητα και τη διαφάνεια, ενώ περισσεύει η διαφθορά και η ευνοιοκρα τία.

Η επιχείρηση «καθαρά χέρια» για τη δικαστική αντιμετώπιση της πολιτικής διαφθοράς στη δεκαετία του ’90 επέφερε το τέλος της Πρώτης Δημοκρατίας και την εξαφάνιση πολλών πολιτικών κομμάτων, με πρώτο τη Χριστιανοδημοκρατία, που είχε κυριαρχήσει στη μεταπολεμική ζωή της χώρας. Ταυτόχρονα, η κατάρρευση της πάλαι ποτέ πανίσχυρης ιταλικής Αριστεράς έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του Μπερλουσκόνι.

Σήμερα, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει περι οριστεί σε ένα κόμμα των διανοουμένων (που όλο και μειώνονται αριθμητικά), των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιού χων.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.