19/09/2018 19:05:18
2.11.2009

Τα γεγονότα

Μητρότητα σε αντιπαροχή

Δεν είναι τυχαία το πιο πολυπαιγμένο του έργο. Το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου, από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, έχει λόγο θεατρικής ύπαρξης πολύ απλά επειδή είναι διαχρονικό και εξαιρετικά επίκαιρο, όσο επίκαιρα παραμένουν και τα ανθρώπινα αδιέξοδα. Για το καινούργιο του ανέβασμα στο Θέατρο Βεάκη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με πρωταγωνίστρια την Ντίνα Κώνστα, ο Διαλεγμένος δεν άλλαξε ούτε λέξη, αφού οι σχέσεις μέσα στην ελληνική οικογένεια συνεχίζουν να είναι ίδιες και η ψυχοσύνθεση του Έλληνα δεμένη με το σπίτι του, ακόμα κι όταν φεύγει απ’ αυτό. Ο συγγραφέας, με γλώσσα καίρια και οικεία, εναλλάσσει το τραγικό με το κωμικό και ταυτόχρονα συγκινεί μέσα από την ιστορία μιας ηλικιωμένης μητέρας, που παρά τις δυνατές αντιστάσεις της πείθεται τελικά από τον γιο της να δώσει το σπίτι της αντιπαροχή. Η μάνα νιώθει πως έχει βγει από τα νερά της, πως είναι αποκομμένη από το γνώριμό της περιβάλλον, από το τοπίο των αναμνήσεών της, καθώς αναγκάζεται να μείνει σ’ έναν χώρο ουδέτερο και ανοίκειο. Γίνεται περιττή, νιώθει πως αποκόπτεται από τις ρίζες της, πως πέρα από το σπίτι της χάνει και την αξία της ύπαρξής της, ακόμα και του θανάτου της, πως η ίδια σαν κεφάλαιο κήρυξε πτώχευση, αφού προηγουμένως ο τόκος της στήριξε και ανάστησε τους άλλους. Πρωταγωνιστούν: Βάσω Γιουλιελμάκη, Ελισάβετ Μουτάφη, Γιώργος Νινιός, Πάνος Σκουρολιάκος.

Αγγελική Μπιλλίνη

«Γαστριμαργική» κομεντί

Ρέκβιεμ για τρεις γενιές και προϊόν συλλογικής εργασίας είναι το καινούργιο θεατρικό εγχείρημα του Θεάτρου Στοά. Το έργο «Τελεία GR» (από 29/10) μας έρχεται δια χειρός Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας Ex Animo και ξεκίνησε να γράφεται πριν από δύο χρόνια. Οι συγγραφείς, με επικεφαλής τον Παπαγεωργίου, μιλούν με χιούμορ και διάθεση διαμαρτυρίας για όσα αισθάνονται πως τους πνίγουν, για τη σαπίλα και τη διαφθορά. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μακροσκελές, διαρκεί δυόμιση ώρες, οργανώνεται μέσα από 80 μικρές και μεγαλύτερες σκηνές και ανεβάζει στη σκηνή με 11 ηθοποιούς 200 ρόλους. Όλοι τους είναι απλοί συνηθισμένοι χαρακτήρες, που συμμετέχουν σε σκηνές καθημερινής τρέλας, σε μια σύγχρονη πληκτική ρουτίνα. Στην ουσία το «Τελεία GR» αναφέρεται στο εδώ και το τώρα, μοιάζει με μια θεατρική αναμετάδοση ειδήσεων από την τηλεόραση και τον Τύπο, γεγονότων του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεων και καταστάσεων που μας σερβίρονται με την ίδια ευκολία που εμείς τις καταναλώνουμε. Σε αυτή τη «γαστριμαργική» κομεντί για την άνετη ζωή μας συμμετέχουν οι: Θ. Παπαγεωργίου, Εύα Καμινάρη, Π. Μέντης, Νάντια Περιστεροπούλου, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκη Χαντζίδου, Π. Εμμανουηλίδης, Δ. Ζωγραφάκης, Ρόζα Κυρίου, Ντίνα Λαδοπούλου, Ζ. Ρούμπος.

Αγγελική Μπιλλίνη

Λέει πως είναι ο Ζορμπάς

Είναι πολλά τα καλλιτεχνικά χιλιόμετρα που έχει διανύσει μέχρι σήμερα ο Ζορμπάς, ο διασημότερος ίσως ήρωας του Καζαντζάκη. Ξεκίνησε από το «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», πήγε στο «Zorba the Greek» του Μιχάλη Κακογιάννη και αυτές τις μέρες εμφανίζεται και πάλι στο «Αλέξης Ζορμπάς, η πραγματική ιστορία» του Τσέζαρις Γκραουζίνις, μια παράσταση που ανεβαίνει από τις 30 Οκτωβρίου στη Νέα Σκηνή - «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού. Ο λιθουανός σκηνοθέτης, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το «Δάφνις και Χλόη» και το φεστιβαλικό «Περιμένοντας τον Γκοντό», με αφετηρία το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη παρουσιάζει ένα έργο γραμμένο για τη φιλοσοφία του Ζορμπά, έναν διονυσιακό ήρωα που υπηρετεί το σώμα και τις απολαύσεις του. Ο Γκραουζίνις διαχειρίζεται την ιστορία ανάποδα, μιλάει μέσα από οκτώ ανθρώπους που έχουν έλλειμμα ως προς τις αρχές του «ζορμπαδισμού». Μαζί τους ανεβάζει στη σκηνή έναν άνθρωπο που λέει πως είναι ο Ζορμπάς (Μανώλης Μαυροματάκης), ο οποίος έρχεται για να τους πει τι θα έπρεπε να κάνουν, πώς θα έπρεπε να ζουν. Για τον Μαυροματάκη αυτός ο ρόλος του δίνει τη δυνατότητα να παραστήσει τον Ζορμπά κι όχι να ταυτιστεί με τον χαρακτήρα. «Αυτό που κατάλαβα στην πορεία των προβών είναι πως κάποιοι ρόλοι δεν μπορούν να παιχτούν, απλά παρουσιάζονται. Είναι πολύ συγκινητικό να συνεργάζεσαι με έναν ξένο σκηνοθέτη που πιστεύει και ξέρει πολύ καλά αυτό το έργο, που μπαίνει βαθιά στα νοήματα της ελληνικότητας, η οποία φαίνεται να είναι πιο οικουμενική απ’ όσο νομίζουμε». Συμμετέχουν οι: Πολυξένη Ακλίδη, Δ. Ελευθεριάδης, Εύα Κεχαγιά, Δ. Κουρούμπαλης, Δέσποινα Κούρτη, Μάρω Παπαδοπούλου, Δ. Πασσάς, Α. Πελεκάνος.

Αγγελική Μπιλλίνη

Από το Rodeo, στο Χάραμα με μια στάση στο Ζυγό

Καταρχάς να σας τονίσω το αποψινό μια και είναι… once in a lifetime. Στο ανακαινισμένο Rodeo, στην οδό Χέυδεν της πλατείας Βικτωρίας συμπράττουν επί σκηνής η Σαβίνα Γιαννάτου και ο Φλώρος Φλωρίδης. Έθνικ φωνές και τζαζ πνευστά δηλαδή μαζί. Και δίπλα τους σε ένα ελεύθερο dj-set ο «ιδιαίτερος» μουσικοκριτικός Αργύρης Ζήλος. Η γιορτή του αυτοσχεδιασμού όπως καταλαβαίνετε. Αλλά μόνο γι’ απόψε. Άραγε, προλαβαίνετε; Για τα επόμενα σχήματα πάντως μην ανησυχείτε, θα έχετε την ευκαιρία όλο τον χειμώνα να τα παρακολουθήσετε. Έναρξη και για τα δύο, αύριο. Στον Ζυγό οι Άγαμοι Θύται και στο Χάραμα ο Κώστας Μακεδόνας και η Γιώτα Νέγκα. Σε φουλ χιουμοριστικό και μάλλον πιο ροκ πρόγραμμα οι πρώτοι, σε αυθεντικό λαϊκό και μάλλον πιο έντεχνο το ντουέτο. Οπότε διαλέξτε μέρα και διάθεση. Θα παίζουν Παρασκευή και Σάββατο βράδυ αμφότεροι, αν και τις Κυριακές μπορείτε να τα συνδυάσετε και τα δύο. Να πάτε νωρίς στο Χάραμα της Καισαριανής, στις 2 το μεσημέρι μόλις, ώστε να ακούσετε τις δύο καλές φωνές του Μακεδόνα και της Νέγκα στα δικά τους αλλά και σε τραγούδια των Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Παπαϊωάννου, Μπαγιαντέρα, Ζαμπέτα, μέχρι και τα πιο σύγχρονα των Νικολόπουλου, Κραουνάκη, Ζήκα κ.ά. Και μετά, αν αντέχετε, να πεταχτείτε μέχρι τον Ζυγό στην Πλάκα. Στις 9 θα ξεκινάει εκεί το κυριακάτικο πρόγραμμα. Οι Άγαμοι Θύται θα σας περιμένουν σε πλήρη παράταξη – από την αυθεντική σύνθεση απουσιάζει μόνο ο Θοδωρής Αθερίδης. Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη να κρατάει την μπαγκέτα διευθύνοντας την εκλεκτή ορχήστρα των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη και Χρήστου Μητρέντζη. Τελειώσαμε; Όχι. Αλλά για ακόμα πιο αργά, τις Κυριακές πάντα, υπόσχομαι να σας πω άλλη φορά…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Καταιγισμός ταινιών

Η εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου που είχαν τάξει οι περίπου 140 «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», οι οποίοι απέχουν από τα Κρατικά Βραβεία και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μέχρι να ψηφιστεί νέος νόμος για τον κινηματογράφο, βαφτίστηκε. Πώς; Με ένα όνομα που συνδέεται άμεσα με την κινητοποίησή τους. Είναι το «Fog Films». Βρήκε χώρο και ημερομηνία: από 5 έως 11 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Έλλη. Θα προβληθούν συνολικά 23 ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Τυχεροί είναι οι φίλοι του ελληνικού σινεμά. Να μια καλή ευκαιρία να δούνε μαζεμένες και ταινίες που έχασαν πέρυσι, αλλά και άλλες που δεν έχουν βγει ακόμα στις αίθουσες. Κρατήστε σημειώσεις – είναι οι εξής: «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου, «Bank Bang» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, «Guilt» του Βασίλη Μαζωμένου, «Γκίνες» του Αλέξη Καρδάρα, «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, «Μαύρο λιβάδι» του Βαρδή Μαρινάκη, «Όλα θα πάνε καλά» του Γιάννη Ξανθόπουλου, «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά, «Πεθαίνω για σένα» του Νίκου Καραπαναγιώτη, «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη, «Στο βάθος κήπος» του Κλεάνθη Δανόπουλου, «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, «Συντρίμμια ψυχής» του Τζέρεμι Ποντέσουα, «Το Κακό» του Γιώργου Νούσια, «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά και τα ντοκιμαντέρ «Άλλος δρόμος» του Σταύρου Ψυλλάκη, «Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ» του Παύλου Τσιαντού, «Η ζωή στους βράχους» της Αλίντας Δημητρίου, «Η περίπτωση Ευρυδίκης» του Φρέντυ Βιανέλη, «Καπετάν Κεμάλ» του Φώτου Λαμπρινού, «Ξένες σε ξένη χώρα» του Δημήτρη Παναγιωτάτου, «Ρυθμοί και ρύμες» του Νίκου Σκαρέντζου και «Τα παιδιά της χορωδίας» της Λουκίας Ρικάκη. Από τη φεστιβαλική γιορτή δεν θα λείψουν συζητήσεις, συναυλίες, πάρτι και χάπενινγκ. Το εισιτήριο κοστίζει πέντε ευρώ. Για τις τρεις προβολές της μέρας, 8 ευρώ. Περισσότερα στο μπλογκ των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» www.fogfilms.org

Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Ήρωες περιθωρίου

Δύο ορφανά αγόρια από το Ιράν βγαίνουν από το αναμορφωτήριο αλλά δεν έχουν κανέναν να τους περιμένει. Το ίδιο συμβαίνει και σε έναν άντρα που αποφυλακίζεται. Μια ρωσίδα μετανάστρια αναζητά το ελληνικό όνειρο, όπως και δύο αλβανοί μετανάστες. Μια παρέα προσφύγων από το Καζακστάν ζει στο περιθώριο... Είναι όλοι κινηματογραφικοί ήρωες των ταινιών που προβάλλονται στο αφιέρωμα «Σινεμά στο δρόμο» στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (30 Οκτωβρίου έως 1η Νοεμβρίου), που διοργανώνει το περιοδικό «Γαλέρα» σε συνεργασία με το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της εκστρατείας «Γκολ στη φτώχεια». Μια ωραία πρωτοβουλία για ένα σύγχρονο θέμα που μας καίει. Γιατί όπου και κοιτάξεις –και στην πολυπολιτισμική πλέον Αθήνα– βλέπεις ή ακούς ιστορίες μεταναστών, αλλά και γενικά ανθρώπων που ζούνε στο περιθώριο, οι οποίοι αγωνίζονται κόντρα στον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Θα προβληθούν εννέα ταινίες μεγάλου και πέντε μικρού μήκους. Ανάμεσά τους οι: Διόρθωση» του Θάνου Αναστόπουλου, «Από την άκρη της πόλης» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, «Κλειστοί δρόμοι» του Σταύρου Ιωάννου, «Απ’ το χιόνι» του Σωτήρη Γκορίτσα, «Μιρουπάφσιμ» του Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα, «Ένας ελεύθερος κόσμος» του Κεν Λόουτς και «Είσαι ελεύθερος» του Ιρανού Μοχάμεντ Αλί Ταλέμπι. Αξίζουν την προσοχή και δύο ταινίες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, τα ντοκιμαντέρ «Γκολ στη φτώχεια», που γύρισαν οι δημιουργοί της «Μηχανής του δρόμου» για την Ελληνική Ομάδα Αστέγων, και το αμερικανικής παραγωγής «Kicking it», όπου καταγράφεται η προσπάθεια έξι αστέγων από διαφορετικές χώρες να συμμετάσχουν στο ποδοσφαιρικό Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων στο Κέιπ Τάουν. Πληροφορίες στα: 2310-508398, info@cinemuseum.gr

Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Η Αττική οδός στου Ψυρρή

Τι συμβαίνει όταν δύο από τους πιο ταλαντούχους σύγχρονους έλληνες συγγραφείς αποφασίζουν να χαράξουν την… νέα Αττική οδό στο κέντρο της Αθήνας; Προβλέπουμε κοσμοσυρροή. Συνδυάζοντας τον ρεαλισμό αλλά και το χιούμορ που τους διακρίνει, ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας παρουσιάζουν από τις 30 Οκτωβρίου το καινούργιο τους έργο στο Θέατρο Εμπορικόν. Η «Αττική οδός» είναι ένα έργο συνόλου για δέκα ρολίστες. Τα «ηνία» κρατούν δυο «μεγάλες κυρίες», η Τζένη Ρουσσέα και η Ελένη Γερασιμίδου. Είναι η κυρία Αθηνά και η υπηρέτριά της η Ντίνα, μητέρες δύο οικογενειών που ζουν στη σύγχρονη Ελλάδα εν μέσω κρίσης. Παράλληλα όμως ξετυλίγεται και μια αστυνομική περιπέτεια που καταλήγει σε έναν προσυμφωνημένο φόνο. Οι δυο γυναίκες προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν τη συνοχή της οικογένειάς τους, να φτάσουν ακόμα και στα άκρα για να επιβιώσουν. Είναι δυο μητέρες που θυσιάζονται για να σώσουν, με τον πιο ανώδυνο τρόπο, τα προστατευόμενα μέλη τους. Κάποιος από τους δέκα όμως πρέπει να θυσιαστεί και η απόφαση είναι σκληρή. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν οι: Γιώργος Τζώρτζης, Σταύρος Ζαλμάς, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Σταύρος Μερμήγκης, Σταύρος Καραγιάννης, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Βίβιαν Κοντομάρη και Κατερίνα Τσάβαλου. Το έργο θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Εμπορικόν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τη «Φουρκέτα».

Ελίνα Μπέη

Πολαρόιντ μνήμης

Η φωτογραφία ως μέθοδος καταγραφής της πραγματικότητας τον 19ο αιώνα ανέτρεψε σε μεγάλο βαθμό τον ρόλο του ζωγράφου. Γιατί να ζωγραφίζεις παραστατικά, γιατί να πασχίζεις για την πιστότητα του έργου σε σχέση με το αντικείμενο όταν με ένα κλικ μπορείς να έχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στον μικρότερο δυνατό χρόνο; Η ανάγκη επιβίωσης του καλλιτέχνη επέφερε τη σταδιακή απομάκρυνση από τη μίμηση της φύσης και της πραγματικότητας, που προϊόντος του χρόνου άρχισε να διαβάζεται πολλαπλά και όχι μονοσήμαντα. Ο Μοντερνισμός ήρθε, η Αφαίρεση ακολούθησε, οι πρωτοπορίες κήρυξαν τον πόλεμο στον ακαδημαϊσμό των σαλονιών, η ανεικονικότητα κυριάρχησε. Μα η φωτογραφία έγινε τέχνη και συχνά αποτέλεσε την πρώτη ύλη πάνω στην οποία ο ζωγράφος πρόσθετε τη δική του πινελιά. Για τον Γιάννη Ψυχοπαίδη, έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους έλληνες εικαστικούς αλλά και δοκιμιογράφο σε ζητήματα τέχνης και αισθητικής, εικονογράφο ποίησης και καθηγητή της ΑΣΚΤ, οι φωτογραφίες και ιδιαίτερα οι στιγμιαίες polaroids υπήρξαν για χρόνια οι «ιδιωτικές καταγραφές», οι «σημειώσεις», οι αφορμές, οι διαφορετικές γωνίες ενός μελλοντικού θέματος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 το συσσωρευμένο υλικό από polaroids άρχισε να γίνεται το ίδιο ζωγραφική επιφάνεια, να δέχεται επεμβάσεις, να μετουσιώνεται σε κάτι εντελώς νέο. Οι polaroids έγιναν το εικαστικά τροποποιημένο υπόβαθρο για την ανάκληση στη μνήμη στιγμών του ιδιωτικού και δημόσιου χώρου που αρχικά κατέγραψαν, φιλτραρισμένες από τον χρόνο και τις προθέσεις του καλλιτέχνη, από την ελευθερία του να τις συνδυάσει με τον δικό του τρόπο ανασυνθέτοντας ή συνθέτοντας μια νέα πραγματικότητα, που δεν μιμείται την πρωτότυπη αλλά την αναδημιουργεί εκ βάθρων. Αυτό το υλικό του Γιάννη Ψυχοπαίδη, όπως πάντα με έντονο το στοιχείο της κοινωνικής κριτικής και του πολιτικού σχολιασμού αλλά και του σχολιασμού της ιστορίας της τέχνης, των προσώπων της και των μοτίβων της, παρουσιάζεται στην έκθεση «Polaroids 1977 - 2009, Ψηφίδες μιας Επιζωγραφισμένης Μνήμης» (Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20, 3 έως 21 Νοεμβρίου), προσφέροντας μια αναδρομική και πιο συνολική ματιά στο έργο του σπουδαίου καλλιτέχνη.

Γιάννης Κουκουλάς

Η γοητεία της ανορθοδοξίας

Εγκαίνια για τον τρίτο κύκλο συναυλιών Jazz Masters στο Παλλάς, την Τρίτη 3 Νοεμβρίου, με έναν από τους πιο ανήσυχους, δραστήριους και ενδιαφέροντες τζαζίστες, τον σαξοφωνίστα Μπράνφορντ Μαρσάλις. Βραβευμένος με τρία Γκράμι, ο μεγαλύτερος από τα πασίγνωστα αδέρφια της πιο μουσικής οικογένειας της Νέας Ορλεάνης, είναι εκείνος που τόλμησε περισσότερο απ’ όλους να σπάσει την παράδοση και να αμφισβητήσει στην πράξη την τζαζ ορθοδοξία, για την οποία έγινε διάσημος (και πλούσιος) ο αδερφός του Γουίντον. Ο 50χρονος μουσικός «ψήθηκε» στην τζαζ παίζοντας δίπλα σε σπουδαία ονόματα-μάστορες του δυνατού ρυθμού, όπως ο ντράμερ Αρτ Μπλέικι, ο βιμπραφωνίστας Λάιονελ Χάμπτον και ο τρομπετίστας Κλαρκ Τέρι, και αργότερα, μαζί με τον αδερφό του, στο συγκρότημα του πιανίστα Χέρμπι Χάνκοκ. Ο πρώτος του δίσκος το 1985 ήταν το διαβατήριο για την πρωτοπορία. Το 1994, με το περίφημο σχήμα Buckshot LeFonque, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα τη σύλληψη που πρόλαβε να καταγράψει ο Μάιλς Ντέιβις λίγο πριν πεθάνει για τη συνάντηση της τζαζ με το χιπ-χοπ. Ο Μαρσάλις, που την εποχή εκείνη γινόταν ευρύτερα γνωστός παίζοντας μαζί με τον Στινγκ, πρόσθεσε λίγο περισσότερο ροκ και έναν DJ επί σκηνής. Συνέχισε φλερτάροντας σθεναρά με την κλασική μουσική, έφτιαξε και τη δική του εταιρεία (Marsalis Music) για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, και σήμερα, μετά από την κυκλοφορία δύο ακόμη άλμπουμ με το δικό του κουαρτέτο (το «Braggtown» του 2006 και το ολόφρεσκο, φετινό «Metamorphosen») ολοκληρώνει έναν κύκλο που τον φέρνει ξανά στην «καθαρή», αλλά σταθερά ανορθόδοξη τζαζ, αυτήν που εμπνέεται από το hard bop των μεγάλων δασκάλων του. Τον νέο, όσο και παλιό, ήχο του Μπράνφορντ υπηρετούν με ακρίβεια μετρονόμου ο πιανίστας Τζόεϊ Καλντεράτσο, ο μπασίστας Έρικ Ρέβις και ο ντράμερ Τζεφ «Τέιν» Γουότς. Στη συναυλία στο Παλλάς τη θέση του Τζ.Τ. Γουότς θα πάρει ο Τζάστιν Φόκνερ.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Το μεγαλείο και τα δάκρυα του έρωτα

Η επιθυμία σε όλο της το μεγαλείο. Η γυναικεία και η ανδρική οπτική, η ετεροσεξουαλική και ομοφυλοφιλική άποψη, η ηδονοβλεψία και η επιδειξιμανία, η υποταγή και ο σαδομαζοχισμός, αλλά και κάθε είδους φετιχισμός, όλες οι πτυχές του έρωτα έχουν θέση στη νέα έκθεση που διοργανώνει στη Μαδρίτη το Museo Thyssen-Bornemisza και το Fundación Caja. Τίτλος της, «Τα δάκρυα του έρωτα». Οι διοργανωτές τον δανείστηκαν από το ομώνυμο έργο του Ζορζ Μπατάιγ και βασίζεται σε μια σειρά ιδεών του περί έρωτα, όπως η διαλεκτική απαγόρευσης-αμαρτίας και η σχέση του ερωτικού στοιχείου με τις θρησκευτικές τελετές θυσίας. Τα 119 έργα, εμπνευσμένα από τους μύθους αλλά και τη Βίβλο, από τη ρωμαϊκή εποχή ως σήμερα, παρουσιάζονται θεματικά: Η Γέννηση της Αφροδίτης, Η Εύα και το Φίδι, Σφίγγες και Γοργόνες, Οι Πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου, Η Αλυσοδεμένη Ανδρομέδα, Η Κλεοπάτρα και οι Κυνηγοί Κεφαλών, είναι μερικά από τα «κεφάλαια» που απαρτίζουν «Τα δάκρυα του έρωτα». Κάθε αίθουσα είναι αφιερωμένη σε έναν μεγάλο μύθο του έρωτα, ενώ κάθε θεματική ενότητα τονίζει τον διάλογο ανάμεσα στην τέχνη των περασμένων αιώνων και τη σύγχρονη δημιουργία. Όπως μας πληροφορούν οι διοργανωτές, «η έκθεση αφορά κάθε μαρτύριο του πάθους, κάθε πλευρά της σκοτεινής ερωτικής επιθυμίας». Όποιος επισκεφθεί την ισπανική πρωτεύουσα ως τις 31 Ιανουαρίου του 2010 μάλλον θα είναι ιδιαιτέρως τυχερός.

Ελίνα Μπέη

Η Αντζελίνα «τουρίστας»

Ως γνωστόν, δεν είναι μόνο πολύτεκνη μητέρα αλλά και πολυάσχολη ηθοποιός. Η Αντζελίνα Τζολί θα είναι τελικά η πρωταγωνίστρια του πολύπαθου «Τουρίστα». Η περιπέτεια που είχε μείνει «ορφανή» μετά την αποχώρηση των Τομ Κρουζ και Σαρλίζ Θερόν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και του Σαμ Γουόρθινγκτον από τη σκηνοθεσία, φαίνεται πως παίρνει επιτέλους τον δρόμο της παραγωγής. Τη σκηνοθεσία μάλιστα θα αναλάβει πιθανότατα ο ταλαντούχος Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, που δεν είναι άλλος από τον «χαμένο» δημιουργό της βραβευμένης με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας «Οι ζωές των άλλων». Ο σκηνοθέτης δεν είχε κάνει άλλη ταινία μετά την επιτυχία του 2006. Οι περισσότεροι βέβαια δεν περίμεναν να επιστρέψει με μια περιπέτεια «της σειράς», αλλά μάλλον με κάτι πιο εναλλακτικό. Ποιος ξέρει όμως, ακόμα και το πιο αναμενόμενο μπορεί να γίνει αριστούργημα στα χέρια ενός ικανού δημιουργού. Η Τζολί θα φορέσει για άλλη μια φορά τον μανδύα της δυναμικής και μοιραίας γυναίκας, τώρα σαν πράκτορας της Ιντερπόλ που εμπλέκεται με έναν ανυποψίαστο αμερικανό τουρίστα προκειμένου να εντοπίσει έναν εγκληματία και τέως αγαπημένο της. Η ταινία, που είναι ένα ριμέικ του γαλλικού θρίλερ «Anthony Zimmer» του 2005, αναμένεται στις αίθουσες το 2011.

Ελίνα Μπέη

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.