Η έκθεση «Η Γυναίκα ως Μούσα, 1900-1950» εγκαινιάζεται σήμερα στο μουσείο Ηρακλειδών παρουσιάζοντας 90 έργα της πρώτης πεντηκονταετίας του 20ού αιώνα, Ευρωπαίων και Ελλήνων καλλιτεχνών. Στις κινηματογραφικές αίθουσες βρίσκεται ήδη το ντοκιμαντέρ «Sugar Town: Η Επόμενη Μέρα» η οποία ξεκινά από τις δύσκολες στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι της Ζαχάρως στις 24 Αυγούστου 2007 και επεκτείνεται στο σήμερα. »
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ «ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ» ΤΕΧΝΗΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΘΛΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΙΣ ΕΞΟΧΕΣ! »
Χορεύοντας με τους «λύκους» / Κι όμως τραγουδάει, ακόμα… / Ταράτσα δεν έχεις; / Τα bonus που δώσαμε / Θα μπορούσε και καλύτερα / Οι U2 μήλον της έριδος »
Μικρές αμερικάνες, μεγάλες προσδοκίες »
Φοίβος Δεληβοριάς: Η κρίση άρχισε το 1974. Πόσο δικαιολογημένοι είναι να πελαγώνουν άνθρωποι που μέχρι πριν δυο χρόνια σιγοσφυρίζανε στο μπάνιο τους τραγούδια από διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια ή για καρτοκινητούς παραδείσους; »
Από τις ωραιότερες ιστορίες (γελοιότητας, αναξιοπρέπειας και παραλόγου) που ακούσαμε τελευταίως: Μυκονιάτης ξενοδόχος κατηγορεί την αοιδό (;) Ειρήνη Μερκούρη ότι ενώ παραθέρισε στο ξενοδοχείο του με τον σύντροφό της, δεν πληρώνει τα χρωστούμενα. »
Κάθε φορά που ξεφυλλίζω βιβλίο της Λένας Μαντά απορώ με το περίφημο «γυναικείο κοινό» που στηρίζει τέτοιου είδους μεταμοντέρνα Άρλεκιν – σερβιρισμένα σαν υπερστολισμένη τούρτα γενεθλίων που είναι, όμως, τζούφια στον πυρήνα της. »
Τη δήλωση «δεν με ενδιαφέρει η διασημότητα» μπορεί να την ακούσετε από τους πάντες. Από τη Μαντόνα μέχρι τους δικούς μας εφήμερους τηλεοπτικούς αστέρες. Το θέμα είναι αυτό που λες να το εννοείς και ο Χρήστος Στέργιογλου έχει στην πράξη αποδείξει του λόγου το αληθές. Ποτέ δεν θέλησε να είναι στην πρώτη γραμμή, υποδέχτηκε σιωπηλά ακόμη και τους θριάμβους του, δεν έθεσε στόχο τον πρώτο ρόλο. Γιατί άλλωστε; »
Όπως αναμενόταν, ο Γιώργος Παπαλιός είναι και ξανά πρόεδρος στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου με απόφαση του υπουργού πολιτισμού που ευτυχώς δεν άκουσε τις κακόφωνες κραυγές όσων αντιμάχονται (με λύσσα) την ανανεωτική πολιτική του. Μια πολιτική για το σινεμά που οι καρποί της λάμπουν ως ώριμα φρούτα στο δέντρο της ελληνικής τέχνης. »
Σαν τους μαθητές και οι καλλιτέχνες: ύστερα από το καλοκαίρι, το κοινό περιμένει να τους συναντήσει με φρέσκιες ιδέες και ορατή πρόοδο. Ποια είναι η αλήθεια; Άδραξαν την ευκαιρία να οραματιστούν καινούργιους δρόμους μέσα στη γόνιμη «ακινησία» του θέρους ή προτίμησαν να ζήσουν τη στιγμή; »
