Ο Άρης Λεμπεσόπουλος πίνει καφέ και καπνίζει ατάραχος και παραπλανητικά ήρεμος... »

Σ’ ένα μπαράκι, υπαιθρίως, ο τσουχτερός βοριάς των 8 μ.μ. καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ατάκες του Νίκου Καραθάνου. »

Όταν τον συνάντησα ήταν απόγευμα, είχε ακόμα ήλιο. Όταν τον άφησα ήταν 10 το βράδυ. Το ένα θέμα έφερνε το άλλο και η κουβέντα αυτή, αν είχε αποτυπωθεί ολόκληρη, θα έπρεπε να μπει σε συνέχειες… »

Η κουβέντα μας, ένα δίωρο διάλειμμα μιας τρελής μέρας μέσα στην κούρσα των πολλών υποχρεώσεών του. Δυνατοί εσπρέσο, αμέτρητα τσιγάρα, θέα στην Ακρόπολη και ένα υπερδραστήριο κανίς, ντυμένο με μια μπλούζα του Παναθηναϊκού, να τριγυρνάει στα πόδια μας. »

Η Ξένια Καλογεροπούλου αφηγείται ήσυχα. Ωραία. Με χιούμορ. Σαν να λέει ένα παραμύθι. »

Η ανδρική φωνή που απαντάει στο τηλεφώνημα είναι όσο πρέπει αβρή κι άλλο τόσο επαγγελματική: «Θα μιλήσετε με την Πατρίτσια Κάας 20 λεπτά. Ακριβώς!», λέει. »

«Μια στιγμή να κατεβάσω τον ήχο των κυμάτων». Αυτό που λέει η Λίνα Νικολακοπούλου μοιάζει με στίχο της. Είναι όμως κυριολεκτικό. »

Τετάρτη απόγευμα, χωρίς το άγχος μιας εκπομπής απαιτήσεων. Στρογγυλό τραπέζι, δυο καφέδες, ένα ανοιχτό κασετόφωνο και δυο κλειστά κινητά. Ξεκινήσαμε απόγευμα και μας βρήκε το βράδυ. Μαζί του η συζήτηση είναι απόλαυση.

  »

Σ’ ένα καφέ του Κολωνακίου, με καπουτσίνο και τσάι, με πολύ θόρυβο που απαίτησε διπλάσια ώρα στην απομαγνητοφώνηση, ένα Σάββατο πρωί πριν από τα Χριστούγεννα ο Απόστολος Δοξιάδης μίλησε για την επιτυχία του «Logicomix» και την επιθυμία του να καθίσει μόνος στο γραφείο του για να τελειώσει το επόμενο μυθιστόρημά του. »

Μεσημέρι στο καφέ του Public με θέα την πόλη. Κουρασμένος αλλά κεφάτος, παρά τις πολλές υποχρεώσεις που στριμώχνονται καθημερινά στην ατζέντα του. Το κινητό του δεν σταματάει να χτυπά. Απαντά με την ίδια υπομονή και ευγένεια που επιστρατεύει για να λύσει και το δικό μου άγχος: θα καταπνιγεί η κουβέντα μας στο κασετοφωνάκι από τις σκόρπιες συζητήσεις και τη μουσική; Περνάει όλη την ώρα κρατώντας το κοντά στα χείλη του. »