Ώστε το Μαξίμου ψάχνει υπερυπουργό. Και τον βρήκε, λέει, στο πρόσωπο του Ραγκούση. Αυτός θα ελέγχει και θα συντονίζει, στο πλαίσιο μιας μίνι κυβερνητικής επιτροπής, το κυβερνητικό έργο υποκαθιστώντας τον πρωθυπουργό και... παρακάμπτοντας τον Πάγκαλο. Προφανώς εκτός Μαξίμου, αλλά... υπό την αιγίδα του. Σημασία ωστόσο δεν έχει το πρόσωπο που θ’ αναλάβει αυτόν τον ρόλο, όσο ο ίδιος ο ρόλος. »

Αν κάποιος αναζητούσε ένα ρεαλιστικό και μετρήσιμο όφελος από την προπαγανδιζόμενη ως «συμμαχία» ή «άξονας» ή, έστω, προσέγγιση μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ, σύντομα θα απογοητευόταν. Δυστυχώς, η χώρα μας δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να τεθεί στην υπηρεσία μιας χώρας η οποία αντιμετωπίζει βασανιστικά αδιέξοδα, που ίσως λυθούν με πόλεμο – κατά του Ιράν. »

Κανένα από τα δραματικά οικονομικά στοιχεία δεν μπορεί να δικαιώσει την επιλογή του Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του για υπαγωγή στο ΔΝΤ επειδή... έτσι θα αποφεύγαμε την πτώχευση. Τίνος η πτώχευση υποτίθεται πως αποφεύγεται; »

Μήνες τώρα, το «Π» γράφει ότι αυτή η διαδικασία που εγκαινιάστηκε με την υπαγωγή στο ΔΝΤ σημαίνει μερικά πολύ ξεκάθαρα πράγματα: διάλυση, ξεπούλημα και δήμευση της χώρας. Πολύ συχνά δεν μας πίστευαν ούτε οι πιο... στενοί μας φίλοι, θεωρώντας όλα αυτά υπερβολικά και καταστροφολογικά. »

Τα ρεπορτάζ των ημερών χωρίς να το καταλαβαίνουν λένε την αλήθεια, κόντρα στην εικονική πραγματικότητα της κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία τα δύσκολα είναι πίσω μας: «Στέγνωσε η αγορά» φωνάζουν οι τίτλοι στα δελτία των 8, εννοώντας τις ελλείψεις στα καύσιμα από την απεργία των βυτιοφορέων και τις αντιδράσεις των βενζινοπωλών. »

Την ώρα που χιλιάδες Έλληνες βρίσκονται στις παραλίες -όσοι τουλάχιστον διαθέτουν ακόμα πόρους για διακοπές- αναζητώντας μια επίπλαστη και πρόσκαιρη οδό διαφυγής, στην Αθήνα κάθε πιθανή διέξοδος ανακούφισης από το ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο της τρόικας υπονομεύεται. Άμα τη επιστροφή τους τον Σεπτέμβρη, οι αδειούχοι θα μετρούν απώλειες: εισοδήματος, δημόσιας περιουσίας, δικαιωμάτων, δυνατοτήτων αξιοπρεπούς διαβίωσης και ελπίδας. »

Το «Π»  τον περασμένο Φλεβάρη (10/2/2010) στο πρωτοσέλιδό του είχε μεταφέρει πληροφορίες που είχαν τεθεί υπόψη της ελληνικής κυβέρνησης από ξένη μεγάλη δύναμη, σύμφωνα με τις οποίες έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη «μεγάλου κοιτάσματος πετρελαίου στο Καστελόριζο»... »

«Τα νέα μέτρα λιτότητας που υποχρεωθήκαμε να πάρουμε ήταν πιο σκληρά απ’ ό,τι αναμενόταν. Αν η χώρα δεν “ακούσει” τις αγορές, έστω και απρόθυμα, έπονται χειρότερα». »

«Μισές να είναι οι ώρες όλων σας» λέει το «Π» στην πρώτη του σελίδα, μεταφέροντας ένα σύνθημα από τοίχο. Αυτό λέει πια πολύς κόσμος ιδιωτικά και δημόσια. Την Τρίτη στην Ομόνοια ένας νεαρός φώναζε προς αστυνομικούς και τους «τα έχωνε». Όχι όμως επειδή είναι «μπάτσοι», όχι επειδή είναι όργανα καταστολής, αλλά επειδή: «Παίρνετε χίλια ευρώ για να φυλάτε κοπρίτες. Πού θα βρω εγώ, ρε, χίλια ευρώ;». »

O πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει τα μέτρα άδικα αλλά αναγκαία προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί ο μηχανισμός «στήριξης» και να συνεχιστεί η ροή δανεικών από το ΔΝΤ και τις χώρες της Ε.Ε. Οι εργαζόμενοι ωστόσο φαίνεται ότι συνειδητοποιούν μόνο το πρώτο σκέλος της πρωθυπουργικής διαπίστωσης: ότι τα μέτρα είναι άδικα εις βάρος τους. Ολοένα περισσότεροι μάλιστα δυσκολεύονται να κατανοήσουν για ποιον είναι αναγκαία και ποιους εξυπηρετούν αυτά τα άδικα μέτρα. »

Οι τάσεις διάλυσης είναι το πρώτο άμεσο παρεπόμενο κάθε μεγάλης κρίσης. Στην προκειμένη περίπτωση οι διαλυτικές τάσεις είναι ισχυρότατες, καθώς έχουμε να κάνουμε με μια παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία πυροδοτεί άγριους ανταγωνισμούς μεταξύ των δυνάμεων που διαμορφώνουν την παγκόσμια ισορροπία (κράτη, συνασπισμούς κρατών, οργανωμένα πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα). »

Ποιοί είμαστε; Πού πάμε; Τι κάνουμε; Είναι απλά ερωτήματα τα οποία εμφανίζονται έντονα και πιεστικά κάθε φορά που προκύπτουν ζόρια. Ζορισμένο όσο ποτέ στη μεταπολιτευτική περίοδο, το πολιτικό σύστημα και οι κομματικοί του πυλώνες προσπαθούν με αγωνία να απαντήσουν στα αυτονόητα. »