◆Άρχισε ο βοριάς να ξεκαθαρίζει τα πράγματα.◆Με την αλαζονεία του εξολοθρευτή πέταξε τα τσαλιμάκια του ηλιάτορα στο πλαϊνό της ψευδαίσθησης και οσονούπω αρχίζει να ντύνει τα καμένα σώματα.◆Τελειώνει το καλοκαίρι, τα κουβαδάκια φυλακίζονται και τα σκαλίσματα στην άμμο παίρνουν την αρνητική όψη μιας φωτογραφίας. Αυτή η τραμουντάνα  δε μαζεύεται με τίποτα. »

◆Η πλατεία άδεια.◆Σκυμμένοι άνθρωποι ακούμπησαν το άναρθρο στο έναρθρο και μονολόγησαν◆Το υποσυνείδητο σώμα, αφημένο στα σημεία των καιρών, τσάκισε τις φράσεις και γονάτισε. Και ο λόγος σιωπηλός περιόρισε τα κρυμμένα υγρά κομματάκια που κατρακύλαγαν »

◆Η γριά με το ξύλινο πόδι, τη μαύρη φούστα και το ανθρακί μαντίλι να περισφίγγει τον επιμελημένο κότσο. Στο αριστερό χέρι ένα παιδάκι να κρέμεται και στο δεξί μια νάιλον σακούλα.◆Στην άκρη της αποβάθρας μια αυτοσχέδια στέγη, μια φουφού. Καλαμπόκι και πιο δίπλα τα καραμελένια μαλλιά. Βλέμματα αλλοτινής εποχής, συναυλίες επιστήθιων σκέψεων. »

◆Καυτή η ανάσα μέσα στον ήλιο. Και πολυποίκιλες οι αντιδράσεις των συλλογισμών. ◆Λέξεις - δημιουργήματα ελλειμμάτων προερχομένων από τη μήτρα την ένοχη. Επιχειρήματα καλοκαιρινής προελεύσεως, με το καύσωμα να ξεπερνά τις προτάσεις να ανασύρει τις χαμένες λεπτομέρειες των πρώτων γραμμάτων και να παρασύρει το χθες στο σήμερα, εφαρμόζοντας την αναπνοή στα σημεία της στίξεως. »

◆Απίστευτος ο πυρετός κάτω από τον μεγάλο ουρανό. Yγρασία και ανυπέρβλητη η διάθεση για τα μικρά πράγματα. Ο Ιούλιος αποχωρεί πανικόβλητος και ο Αύγουστος, αυτοκράτορας των στιγμών, θα υπογράψει τον επίλογο των αποδράσεων. »

◆Πόση νύχτα έτσι ξαφνικά, εκεί που ήθελε το πρωινό να σηκωθεί. ◆Τα χρόνια ξεχασμένα μέσα σε εκείνα τα ντουλάπια της ιστορίας. Αράχνες, μύγες και σκόνη. Κλειδωμένα κι ούτε ένα φύσημα να ξεφύγει η μουντζούρα, να φανερωθεί ο τίτλος του κρυμμένου βιβλίου. ◆Άνθρωποι ταξιδεύουν, λέξεις πηγαινοέρχονται και κρότοι πρωτοστατούν. »

◆Στην αγορά των μύθων θα συναθροιστούν οι άγγελοι των ιδεών. Με άμφια πολύχρωμα και πολυσήμαντες λέξεις να γοητεύσουν το πλήρωμα. Θα συζητήσουν, θα αναλύσουν, θα μηχανευτούν τρόπους να οικειοποιηθούν την απόγνωση των διψασμένων. Στην αγορά που έχασε τη σημασία της, τη μαγική των απόψεων, κι έγινε χώρος εξαγοράς συνειδήσεων. ◆Και οι χιτώνες εξ ουρανού είναι παλαιοί, πολύφημοι για την πολιτεία τους. Σέρνονται στο χώμα, υπογράφοντας στα ίδια μονοπάτια. »

◆Η ευήθεια βλάπτει σοβαρά τις περιοχές της γεωγραφίας των σωμάτων και προκαλεί ακατάσχετη αιμορραγία λεκτικών σχηματισμών, η οποία καταφέρει διά της παχυρρεύστου προελεύσεώς της και της κολλώδους ιδιότητάς της, την απιστεύτου κάλλους πολιτική υπερπαραγωγή σκέψεων. ◆Στη μικρή αυλή με τα ξεχωριστά τερτίπια της φύσεως, τους πλατύφυλλους βασιλικούς, τα γεράνια και τους βαμμένους σκουριασμένους τενεκέδες. »

◆Το σώμα διέμενε στο πολυώροφο κτήριο του μεγάλου δρόμου. Αλαζονικό, αθλητικό, σίγουρο, με μια ερασιτεχνική πρωτόλεια άποψη για την εκδήλωση των σκιρτημάτων. Αναγνώσματα ερωτικού οίστρου, καθημερινές ιστορίες, περιπέτειες και γρήγορα τραβήγματα, έπλασαν τον μύθο του υπερέχοντος εξολοθρευτή του κακού. ◆Η διήγηση χρειάζεται τους κυματισμούς του τόνου για να κάνει το στόμα μισάνοιχτο. »

◆Ολόγυρα οι φράχτες από τους πλίνθους. Κελιά ξεθωριασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Κλειδωμένα κιβώτια, δωμάτια φτιαγμένα να περιορίζουν τη σκέψη. Και στη μέση το κρύο τετράγωνο, το σκοτεινό.◆Η καριόλα είχε τοποθετηθεί στο βάθος της αίθουσας. Τέσσερα πόδια με ροδάκια και κιγκλιδώματα στο προσκεφάλι. Μεγάλα μαξιλάρια γεμισμένα με πανιά κομματιασμένα από το μεγάλο ψαλίδι, το σιδερένιο, που έτριζε όταν ανοιγόκλεινε. »

◆Υπερμέγεθες το καύσωμα στη γενέτειρα του ήλιου, του λευκού, του μύθου και της ασυλλήπτου λογόρροιας. Και η απείρου κάλλους γαστρώδης χώρα πονούσε απίστευτα και ο ήχος ξεμπρόστιαζε τους κρυμμένους απολογισμούς των διαφόρων πολιτικών πεπραγμένων. »

◆Οι προτάσεις ορίζουν τη σύνθεση της σκέψης και κατοχυρώνουν φωναχτά την υπάρχουσα ηθική. Στο μεγάλωμα των φωνών διακρίνεται ευκόλως η ενοχή όταν το νόημα ανατρέχει στον πρότερο έντιμο βίο, στην εποχή των ονείρων των οραμάτων και των συνθημάτων.◆Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, φωνάζαμε όλοι εμείς οι ξένοι και σηκωνόταν το μάτι μας στο βαθυγάλαζο, το δέρμα αφιονιζόταν και σκεφτόμασταν τον εαυτό μας να γίνεται ήρωας πολυδιαβασμένης σελίδας. »