Έξι ολόκληρα χρόνια (1939-1945) αγώνες και απίστευτες θυσίες. Έξι ματωμένα χρόνια αμετακίνητοι στη γραμμή των πρόσω. Με σύνθημα "για τη συντριβή του φασισμού και τη λευτεριά της πατρίδας", οι Έλληνες ναυτικοί ρίχνονταν στη φωτιά της μάχης των ωκεανών. Πρώτοι αυτοί, ναύτες, μηχανικοί, καπεταναίοι βροντοφώναξαν μεσοπέλαγα το "Όχι" στον φασισμό. Πολέμησαν χωρίς τουφέκια. Όπλα τους, η ψυχή και η πίστη σε πανανθρώπινα ιδανικά. Εθελοντές στον θάνατο, έκαναν τα κορμιά τους γέφυρα και ιμάντες μεταφοράς στρατευμάτων, τροφοεφοδίων, πρώτων υλών και πολεμικού υλικού για τη μαχόμενη Ευρώπη. Ήταν το "τέταρτο όπλο" των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων. Και, μέσα από μια καταιγιστική δράση, έγιναν ολοκαύτωμα...Το βιβλίο κοσμούν και τιμούν οι ζωντανές μαρτυρίες πρωταγωνιστών μιας ξεχωριστής εποποιίας. Αυτών που βίωσαν συγκλονιστικές στιγμές. Είτε όταν τορπιλίζονταν ή βομβαρδίζονταν. Είτε σαν έβλεπαν συντρόφους να τους τυλίγει το υγρό σάβανο. Που βρέθηκαν ναυαγοί καταμεσίς του ωκεανού πάνω σε μια σχεδία. Που ένιωσαν δίπλα τους καυτή την ανάσα των σκυλόψαρων ή αντίκρυσαν ακόμη και την απόλυτη φρίκη: τους καρχαρίες να κατασπαράσσουν συντρόφους τους. Δίκην μνημόσυνου, καταγράφονται εκατοντάδες ονόματα απολεσθέντων ναυτικών.

Η αναγραφή συνθημάτων έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά... Το σπρέι, το χρώμα, ο μαρκαδόρος είναι τα κυριότερα «όπλα» των συνθηματογράφων... Αλλά και ένα αιχμηρό αντικείμενο είναι αρκετό για κάποιον που σε κάποια στιγμή αισθάνεται την ανάγκη να εκφραστεί... Πολλοί είναι εκείνοι που, σε περιόδους δύσκολες για τη ζωή τους, έστειλαν τα μηνύματα τους με συνθήματα γραμμένα με το αίμα τους... Το κάθε σύνθημα εκπέμπει το δικό του μήνυμα και έχει τη δική του ιστορία... Μηνύματα πολιτικά, κοινωνικά, ατομικά, συναισθηματικά, προσωπικά... Μηνύματα αμφισβήτησης και ανατροπής. Ακόμη και ένα μονολεκτικό σύνθημα στέλνει το δικό του μήνυμα... Συνθηματογράφος θα μπορούσε, εν δυνάμει, να είναι ο καθένας σε κάποια φάση της ζωής του. Οι τοίχοι είναι ο προσφορότερος χώρος για την αναγραφή των συνθημάτων... Δεν είναι υπερβολή ο ισχυρισμός ότι οι τοίχοι είναι τα μέσα επικοινωνίας των... αποκλεισμένων. Αλλά και ο οποιοσδήποτε άλλος χώρος προσφέρεται, έχει γίνει δέκτης συνθημάτων και πομπός μηνυμάτων... Παγκάκια, είσοδοι πολυκατοικιών αλλά και πεζοδρόμια μετατρέπονται τακτικά σε επικοινωνιακά μέσα των συνθημάτων...

Αυτό το βιβλίο διηγείται την ιστορία της πρόκλησης του Ίντερνετ προς το κυρίαρχο έθνος-κράτος τη δεκαετία του 1990 και τις μάχες που έδωσαν οι εθνικές κυβερνήσεις για να ελέγξουν το μεγάλο ασύνορο μέσο. Διηγείται πώς πέθανε το όνειρο για αυτοδιοικούμενες κυβερνοκοινότητες που θα ξέφευγαν για πάντα από τα δεσμά της γεωγραφίας. Διηγείται επίσης τη γέννηση και τα πρώτα χρόνια ενός νέου είδους Ίντερνετ -ενός δικτύου κλεισμένου σε σύνορα, όπου η αρχή της εδαφικότητας, η κρατική εξουσία και οι διεθνείς σχέσεις έχουν ίδια σημασία με την τεχνολογική εφευρετικότητα. Οι νέες επικοινωνιακές τεχνολογίες θα φέρουν "όλους τους ανθρώπους σε επαφή μεταξύ τους, αμέσως και χωρίς κόπο", "θα εξαλείψουν πρακτικά [...]" την πολιτική γεωγραφία και θα κάνουν "οικουμενικό" το ελεύθερο εμπόριο. Χάρη στην τεχνολογική πρόοδο, "δεν θα υπάρχουν πια αλλοδαποί" και θα μπορούμε να προσβλέπουμε στή "σταδιακή υιοθέτηση μιας κοινής γλώσσας". (Cosmopolitan,, Φεβρουάριος 1893)