23/01/2019 02:39:30
11.1.2016 / ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1898 στις 06-01-2016

Η ανάγνωση ως δημιουργία

Η ανάγνωση ως δημιουργία - Media
 
 
Δώδεκα δοκίμια αναγνωστικής δεξιοτεχνίας που τα συνδέει η ίδια ευαισθησία ανάγνωσης και το ίδιο πάθος καταβύθισης στις ζωές των λογοτεχνικών ηρώων, την εξερεύνηση εποχών, αντιλήψεων, αναζητώντας και συστήνοντας εκλεκτικές συγγένειες από το ανεξάντλητης ομορφιάς μυθιστορηματικό σύμπαν… 
 
Πολλές φορές ο εμπνευσμένος αναγνώστης αντικαθιστά τον συγγραφέα κάνοντας μέσα από την προσωπική του ανάγνωση το έργο «δικό του». Η ανάγνωση στην ιδανική της μορφή είναι μια τέχνη από μόνη της, μια τέχνη κι όχι μια τεχνική γνώσης και απόλαυσης.
 
Τελικά, αν κάποιος επιχειρήσει να υπερβεί την εγωιστική υπογραφή της αθανασίας, μπορεί ως αναγνώστης να υπογράφει αυτοπροσώπως τα δικά του διαβάσματα. Κοντολογίς, η τέχνη της ανάγνωσης αμιλλάται πολλές φορές τις συγγραφικές δάφνες! Ο συγγραφέας αυτών των δοκιμίων ξεκαθαρίζει – και προσωπικά τον πιστεύω, όχι γιατί είμαι ευκολόπιστος, αλλά γιατί το αποδεικνύει περίτρανα με τα δοκίμιά του – ότι δεν γράφει ως θεωρητικός της λογοτεχνίας, ούτε ως κριτικός, αλλά ως αναγνώστης. Και αυτό είναι που διαφοροποιεί αυτά τα κείμενα. Πολλές φορές το ισχυρίζεται κανείς αυτό, αλλά δεν το εννοεί, γιατί προτιμά την αίγλη του θεωρητικού, την κατοχύρωση του κριτικού κι όχι τη δημοκρατία του αναγνώστη, την οποία επικαλείται ως εντυπωσιακό πυροτέχνημα.
 
Ο Ζουμπουλάκης μοιράζεται μαζί μας την αναγνωστική του εμπειρία, τον δικό του τρόπο να αντιλαμβάνεται τα μυθιστορήματα και να τα απολαμβάνει. Αναγνώστης μυθιστορημάτων, δηλαδή ανθρώπινων ιστοριών και κόσμων, μας εισάγει μέσα από έναν διάλογο που ανοίγει με τον δικό του πια αναγνώστη, όχι τόσο σε συγκεκριμένα μυθιστορήματα, αλλά στην εκπληκτική περιπέτεια της ανάγνωσης. Ο συγγραφέας δεν αξιολογεί – και πράττει σοφά – συγγραφείς και μυθιστορήματα, αλλά μοιράζεται τον δικό του κόσμο και τις εντυπώσεις του από τη δική του βιβλιοθήκη, πράγμα τολμηρό γιατί αποκαλύπτει τα πιο πολύτιμα μυστικά του αλλά και θαρραλέο, γιατί τα εκθέτει σα να θέλει να αναμετρηθεί μαζί τους δημόσια – σαν ένα είδος εξομολόγησης αλλά και δωρεάς της μεγάλης ανάγκης να κοινωνήσουμε τα αισθήματά μας, τις τιμαλφείς μας εντυπώσεις και κρίσεις… 
 
Αυτά τα δοκίμια που περιλαμβάνονται στον τόμο που κυκλοφορεί με τον τίτλο «Υπό το φως του μυθιστορήματος» έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν – εκτός εκείνου για το βιβλίο «Ιώβ» του Γιόζεφ Ροτ – σε διάφορες χρονικές στιγμές και σε ποικίλα έντυπα κι εφημερίδες. Πρόκειται για κείμενα που τα συνδέει η ίδια ευαισθησία ανάγνωσης και το ίδιο πάθος καταβύθισης στις ζωές των λογοτεχνικών ηρώων, την εξερεύνηση εποχών, αντιλήψεων, αναζητώντας και συστήνοντας εκλεκτικές συγγένειες από το ανεξάντλητης ομορφιάς μυθιστορηματικό συμπάν. 
 
Αναγνώσεις μιας ζωής, κάθε βιβλίο κι ένας ξεχωριστός κόσμος και ταυτόχρονα άρρηκτα συνδεδεμένος με την παράδοση της λογοτεχνίας που περνά από συγγραφέα σε συγγραφέα, από βιβλίο σε βιβλίο, από λέξη σε λέξη. 
 
 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.