Δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί αλλά ούτε και ευρωσκεπτικιστές. Είναι απλώς… πλούσιοι που αρνούνται να πληρώσουν τα σπασμένα των φτωχών συγγενών τους.

Δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί αλλά ούτε και ευρωσκεπτικιστές. Είναι απλώς… πλούσιοι που αρνούνται να πληρώσουν τα σπασμένα των φτωχών συγγενών τους. Ο λόγος, για τις ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές επαρχίες στις οποίες καταγράφεται πρωτοφανής άνοδος των αποσχιστικών πολιτικών δυνάμεων οδηγώντας αρκετούς αναλυτές να διερωτώνται εάν συγκεντρώνονται οι προϋποθέσεις για αλλαγές στον χάρτη της Γηραιάς Ηπείρου μέσα στα επόμενα χρόνια.
Πράγματι, οι τελευταίες εξελίξεις σε Ισπανία (Καταλονία και Χώρα των Βάσκων), Ιταλία (Νότιο Τιρόλο και Βενετία), Βέλγιο (Φλάνδρα) αλλά και, ως έναν βαθμό, Βρετανία (Σκωτία) δείχνουν πως τα αίματα έχουν ανάψει για τα καλά στους κόλπους της δοκιμαζόμενης Ε.Ε. και πως το «ευρωπαϊκό όνειρο» – το οποίο αποτελούσε κάποτε ένα ισχυρό κίνητρο για να ξεπεραστούν ακόμη και «αιώνιες» εσωτερικές διενέξεις – σήμερα δεν αρκεί για να διασφαλίσει την εθνική συνοχή στα εκάστοτε κράτη – μέλη. Παρά τις τεράστιες διαφορές που υπάρχουν στις ρίζες και στους στόχους των κινημάτων αυτών, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά… που μας βάζουν σε σκέψη.

«Φτώχεια» και… γκρίνια
Το κυριότερο εξ αυτών; Μα το χρήμα φυσικά! Με εξαίρεση τη Σκωτία, όλες οι υπόλοιπες επίδοξες «νέες χώρες» είναι οι πλέον εύπορες επαρχίες σε σύγκριση με την υπόλοιπη επικράτεια. Όπως παρατηρούν εύστοχα το «Spiegel» και η «El Pais», η άνοδος των αποσχιστικών δυνάμεων συμβολίζει με τον καλύτερο τρόπο την παραπαίουσα αλληλεγγύη στην ευρωπαϊκή οικογένεια αλλά και το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στο εκλογικό σώμα και τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.
Όσο η Ε.Ε. βυθίζεται στην οικονομική κρίση και τα πακέτα λιτότητας διαδέχονται το ένα το άλλο, τόσο μεγαλώνει το ρήγμα ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο και τόσο ενισχύεται η κόντρα ανάμεσα στις πλούσιες επαρχίες και τις εθνικές κυβερνήσεις. Όχι τόσο επειδή οι τελευταίες αμφισβητούν την τακτική των Βρυξελλών… όσο επειδή πιστεύουν ότι καλούνται να σφίξουν το ζωνάρι εξ αιτίας της υπόλοιπης «αδύναμης» χώρας.
Χαρακτηριστική είναι η νίκη του εθνικιστή Φλαμανδού Μπαρτ ντε Βέβαρ στις τοπικές εκλογές της Αμβέρσας – οικονομικής πρωτεύουσας του Βελγίου. Ο νέος δήμαρχος έχει κηρύξει πόλεμο στον Βαλόνο πρωθυπουργό Έλιο ντι Ρούπο καταγγέλλοντας το πακέτο λιτότητας που υιοθέτησε και το οποίο περιλαμβάνει νέες αυξήσεις φόρων. Για τον Βέβαρ, στόχος της κυβέρνησης είναι να «ξεζουμίσει» τους πλούσιους Φλαμανδούς προς όφελος των φτωχών Βαλόνων στους οποίους δίνουν ήδη 6 δισ. ευρώ ετησίως.
Παρομοίως, την ώρα που τα εθνικιστικά κόμματα στην οικονομικά άνετη χώρα των Βάσκων αναδείχθηκαν οι μεγάλοι νικητές στις κάλπες της Κυριακής, η κατά τα άλλα «χρεοκοπημένη» Καταλονία έχει πάρει «φωτιά». Ο πρόεδρος της επαρχίας Αρτούρ Μας ανακοίνωσε την επίσπευση των τοπικών εκλογών με απώτερο σκοπό την όσο το δυνατόν συντομότερη διενέργεια δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία. Σημειώνεται ότι η Καταλονία αντιπροσωπεύει το 1/5 του συνολικού ΑΕΠ… ωστόσο, η Τζενεραλιτά υποχρεώθηκε να ζητήσει βοήθεια από την κεντρική κυβέρνηση προκειμένου να αντεπεξέλθει στις ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέος της.
Ο Καταλανικός δημοσιονομικός εκτροχιασμός αποτελεί και την αφορμή για την άγρια κόντρα ανάμεσα σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη, με την πρώτη να ισχυρίζεται πως, εάν της αποδίδονταν εξ ολοκλήρου τα έσοδα από τους φόρους αντί αυτά να διοχετεύονται προς φτωχότερες επαρχίες, τότε δεν θα αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα.
Από την πλευρά τους, οι κάτοικοι στο Νότιο Τιρόλο (από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν εισοδήματα στη χώρα και από τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας στην Ευρώπη) κατέβηκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους – παράδειγμα που ακολούθησαν και οι Βενετοί – ζητώντας «ανεξαρτησία από τη Ρώμη», καθότι «βαρέθηκαν να πληρώνουν για τον διεφθαρμένο και σπάταλο Νότο». Σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… το τελευταίο πακέτο λιτότητας του Μάριο Μόντι που προβλέπει περικοπή δαπανών ύψους 750 εκατ. ευρω από την τοπική κυβέρνηση, μια απαίτηση που αντιβαίνει στις διατάξεις της συμφωνίας αυτονομίας που διέπει την επαρχία από το 1972.

Η περίπτωση της Σκωτίας
Η Σκωτία, στην οποία το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία θα διενεργηθεί τελικά το 2014, μπορεί να είναι σήμερα από τις φτωχότερες περιοχές της Βρετανίας, ωστόσο ο εθνικιστικής πρωθυπουργός της επιμένει πως η οικονομική πραγματικότητα θα ήταν πολύ διαφορετική εάν το Εδιμβούργο είχε υπό τον έλεγχό του τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Βόρειας Θάλασσας…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.