Τα απρόβλεπτα της κυβέρνησης και η προβλέψιμη Αλεξοπούλου, η αποφυγή ρίσκου από Τσίπρα, το μήνυμα Δούκα και η «απάντηση» Νατσιού σε Καρυστιανού
Καλημέρα σας
Διότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τις πηγές που είναι αναμενόμενο να δώσουν… «σεισμούς». Αλλά από εκεί που μπορεί να προκύψουν τα προβλήματα χωρίς να το περιμένει κανείς.
Το γεγονός, για παράδειγμα ότι αυτή η περίφημη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όλο έρχεται στη Βουλή κι όλο στο δρόμο είναι και κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει, προβληματίζει – και ανησυχεί.
Βλέπετε, οι σχεδιασμοί επί των γνωστών μετώπων και των θεμάτων που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, είναι γρήγοροι. Και μάλιστα αρκετά προσαρμόσιμοι.
Αναφέρω μία περίπτωση: Προ καιρού από την κυβέρνηση προβαλλόταν το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», ως το διακύβευμα με το οποίο θα πάμε στις εκλογές. Ε, κάποιες εταιρείες το μέτρησαν και διαπιστώθηκε ότι ο Μητσοτάκης χάνει από το… χάος!
Γι’ αυτό και στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ ο πρωθυπουργός είπε ότι ο αντίπαλός του δεν είναι το… χάος, αλλά ο Ανδρουλάκης, η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος – με τους οποίους έχει προφανώς περισσότερες πιθανότητες.
Αλεξοπούλου με χρονοκαθυστέρηση
Βέβαια πέρα από τα αναπάντεχα γεγονότα είναι και οι απρόβλεπτοι βουλευτές, που εξελίσσονται σε πρόβλημα για την κυβέρνηση.
Αν είναι μάλιστα να χρειάζεται να βγαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός να βγαίνει για να διορθώσει λάθη (όπως η δήλωση της Χριστίνας Αλεξοπούλου), τότε δεν τη βλέπω καλά την κυβέρνηση.
Η Αλεξοπούλου αρνούνταν επί διήμερο να ζητήσει συγνώμη, αναγκάστηκε βγήκε ο Μητσοτάκης να την επιπλήξει και μόνο τότε η βουλευτής κατάλαβε ότι έπρεπε να κάνει διορθωτική δήλωση.
Έτσι, δεν θα πάνε πουθενά.
Μηδέν ρίσκο
Ξαναπάγωσε, μου λένε, το κλίμα στο περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα. Υπό την έννοια ότι σε αυτή τη φάση επικρατεί η άποψη να περιμένει λίγο για το κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός – ασχέτως που οι παρουσιάσεις της «Ιθάκης» συνεχίζονται κανονικά.
Συνεργάτες του προέδρου Αλέξη παίρνουν πολύ σοβαρά την ιστορία με την Μαρία Καρυστιανού και θέλουν να «μετρήσουν» πώς θα πάει. Και μετά, ανάλογα με τις εκτιμήσεις για το… «ξεφούσκωμα», στο οποίο τόσο επενδύουν και περιμένουν, να δουν το χρόνο και τον τρόπο του δικού τους εγχειρήματος.
Αυτοί δεν είναι ικανοί να ρισκάρουν ούτε… βροχή το καταχείμωνο…
Διάψευση από Δούκα
Αφού η κουβέντα πήγε στο εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού, να σας πω αυτό που μου μετέφεραν για μία χθεσινή τηλεδιάσκεψη που είχε ο Χάρης Δούκας με στελέχη απ’ όλη την Ελλάδα ενόψει συνεδρίου: Ο δήμαρχος της Αθήνας απέκρουσε τις (στοχευμένες και σκόπιμες, διότι δεν εξηγείται αλλιώς) διαρροές ότι πάει στον… Τσίπρα. Πως έχει σκοπό δηλαδή να ακολουθήσει, λέει, τον πρόεδρο Αλέξη στο υπό ίδρυση κόμμα του. Όχι απλά το διέψευσε, αλλά ήταν και κατηγορηματικός σε αυτή τη διάψευση.
– Από μία άποψη πάντως θα μπορούσε και να αγνοήσει τις διαρροές ως ανάξιες λόγου. Αλλά επειδή μιλάμε για ΠΑΣΟΚ, καλό είναι να λέγονται και τα αυτονόητα…
Ανταγωνισμός ακραίου συντηρητισμού
Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις δεν φαίνεται να επηρέασε την απήχηση που έχει η προσπάθειά της για τη δημιουργία κόμματος. Τουλάχιστον αυτό λένε οι περισσότερες μετρήσεις που έγιναν έκτοτε και κατέγραψαν τις τάσεις στην κοινή γνώμη υπό τη σκιά αυτής της παρέμβασης, που σόκαρε πάντως.
Από αυτά που ακολούθησαν κρατάω δύο πράγματα:
– Πρώτον, ότι η Καρυστιανού δείχνει να κινείται όλο και πιο προσεκτικά. Σαν να μαθαίνει γρήγορα πώς πρέπει να χειρίζεται τις καταστάσεις και να διαχειρίζεται τα θέματα που ανοίγουν. Κάποιοι επιμένουν ότι μπορεί και να υπάρχουν δίπλα της έμπειροι, επαγγελματίες σύμβουλοι.
– Δεύτερον, ότι «ανέβασε» τον πήχη του ανταγωνισμού στον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο που εμφιλοχωρούν παρόμοιες ακραίες συντηρητικές απόψεις. Για παράδειγμα ο Νατσιός της Νίκης, πήγε τη ρητορική σε άλλο επίπεδο, επιτιθέμενος σε όσους δέχονται τη θεωρία του Δαρβίνου (σε όλους τους κανονικούς ανθρώπους δηλαδή). Ας ετοιμαστούμε να ακούσουμε στο δημόσιο διάλογο από πολιτικούς παράγοντες ακόμα και το ότι η γη είναι επίπεδη και άλλα παρόμοια!
«Γέννηση»
Με την ευκαιρία μαθαίνω ότι εμφανίζονται ανά την Ελλάδα κάποιες «κινήσεις» που βοηθάνε, λέει, στο εγχείρημα της Καρυστιανού για κόμμα.
Δεν ξέρω και δεν είναι εύκολο να τσεκάρει κανείς το βαθμό αξιοπιστίας των όσων λένε, αλλά κάτι το «περίεργο» το έχουν αυτές οι κινήσεις.
Όπως μία που λέγεται «Γέννηση» ξεκινάει τον κατάλογο με τις αλλαγές που θέλει στο κράτος, γράφοντας για σύσταση «Εθνικού Γραφείου Λογοδοσίας»! Μάλιστα…
Η Ελευσίνα στο αμερικανικό ραντάρ και τα μηνύματα Γκιλφόιλ και το λιμάνι
Στην πρόσφατη εκδήλωση στα Ναυπηγεία Ελευσίνας, η παρουσία της πρέσβη των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, μόνο τυπική δεν ήταν. Όσοι παρακολούθησαν προσεκτικά τις δηλώσεις της, κατάλαβαν ότι το μήνυμα που εξέπεμψε ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια μιας εθιμοτυπικής παρέμβασης. Η αναφορά της ότι βασικός στόχος του Προέδρου Τραμπ είναι η Ελλάδα να εξελιχθεί σε «κόμβο» για την ευρύτερη περιοχή, δεν ειπώθηκε ούτε τυχαία ούτε χωρίς αποδέκτες.
Όταν η Ουάσιγκτον μιλά για «κόμβο», δεν εννοεί απλώς τουρισμό ή γενική ανάπτυξη. Εννοεί υποδομές, εμπορευματικούς διαδρόμους, logistics και –κυρίως– σιδηροδρομικές συνδέσεις. Δεν ήταν άλλωστε τυχαία η έμφαση που έδωσε η Γκιλφόιλ στον ρόλο των ΗΠΑ ως στρατηγικού εταίρου της Ελλάδας στην ανάπτυξη κρίσιμων υποδομών. Το μήνυμα ήταν σαφές: οι Αμερικανοί θέλουν παρουσία, λόγο και ρόλο στα έργα που θα καθορίσουν τη γεωοικονομική θέση της χώρας τα επόμενα χρόνια.
Και εδώ μπαίνει η Ελευσίνα. Γιατί αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι ΗΠΑ έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της δημιουργίας εμπορικού λιμανιού στην ίδια περιοχή –με στόχο, όπως λέγεται χωρίς περιστροφές, να σπάσει το μονοπώλιο κινεζικών συμφερόντων– τότε αντιλαμβάνεται ότι ούτε ο χώρος ούτε η χρονική στιγμή επιλέχθηκαν τυχαία. Η Ελευσίνα αναδεικνύεται σε κρίσιμο κρίκο ενός ευρύτερου σχεδίου αναδιάταξης εμπορικών και γεωπολιτικών ισορροπιών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία της Αμερικανίδας πρέσβη στα ναυπηγεία αποκτά διαφορετικό βάρος. Δεν ήταν απλώς ένα «παρών» σε μια βιομηχανική πρωτοβουλία, αλλά μια καθαρή δήλωση ενδιαφέροντος για το τι σχεδιάζεται, πού και με ποιους. Και όσοι γνωρίζουν να διαβάζουν πίσω από τις δηλώσεις, καταλαβαίνουν ότι η Ελευσίνα δεν είναι πια μόνο ένα βιομηχανικό project – είναι πεδίο γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος.
Διαβάστε επίσης:
Alco: Νέο κόμμα θα ψήφιζε το 41% – Ψήφο διαμαρτυρίας επιλέγουν 6 στους 10