Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν έγινε στο καλύτερο δυνατό πολιτικό κλίμα. Διεξήχθη με τη δημοσκοπική «βελόνα» κολλημένη και με την αριστερόστροφη εσωκομματική αντιπολίτευση να ζητάει ισχυρή διαβεβαίωση περί μη συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία υπό οποιουσδήποτε όρους. Ένα αίτημα που μπορεί να «έκρουε ανοιχτές θύρες», κατά τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά περιείχε μια ισχυρή σηματοδότηση: ότι το ΠΑΣΟΚ κοιτάζει μόνο προς τα αριστερά του, άρα δεν είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα εξουσίας.

Το αποτέλεσμα του συνεδρίου σε αυτό το κλίμα δεν θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ευοίωνο. Το ότι κατάφεραν να μην πλακωθούν ο Ανδρουλάκης και ο Χάρης Δούκας – χάρη στην υποχώρηση του πρώτου – δεν συνιστά ιδιαίτερη επιτυχία, αφού τίποτε δεν δείχνει πως οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν. Άλλωστε ο δήμαρχος Αθηναίων ουδέποτε έχει καμουφλάρει τις ηγετικές φιλοδοξίες του και τη… βιασύνη του να τις δηλώνει.

Η ουσία πάντως είναι ότι το Κίνημα, αντί να βγει από το συνέδριο με ένα μήνυμα ετοιμότητας και ικανότητας να διεκδικήσει την εξουσία, βγαίνει υποχρεωμένο να απαντάει ακόμη μια φορά σε άβολα και προβληματικά ερωτήματα, τα οποία μόνο του θέτει στον δημόσιο διάλογο χωρίς πραγματικά να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Κάπως έτσι:

● Ο Αλέξης Τσίπρας το ειρωνεύτηκε λέγοντας: «Κάνουν ολόκληρα συνέδρια για να δουν αν θα συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη. Σήμερα! Ύστερα από επτά χρόνια!».

● Ο Παύλος Μαρινάκης πήγε ένα βήμα παρακάτω προβοκάροντας ανοιχτά τη Χαριλάου Τρικούπη: «Πρέπει να μας πει το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά ο κ. Ανδρουλάκης με ποιους θα κυβερνήσει, αφού είναι ξεκάθαρο με ποιους δεν θα συγκυβερνήσει – χωρίς να έχει υπάρξει και τέτοιο ζήτημα μέχρι τώρα, δεδομένης της θέσης μας για αυτοδυναμία. Να μιλήσει, να μην ντρέπεται, να πει αν θα είναι ο κύριος Τσίπρας, αν κάνει κόμμα, αν θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του 3%, 4%, 5%, η κ. Κωνσταντοπούλου… Μήπως είναι η Άκρα Δεξιά, την οποία εμείς έχουμε αποκλείσει ξεκάθαρα;».

Τα αποτελέσματα

Δεν ήταν πάντως, σε καμία περίπτωση, ένα αδιάφορο συνέδριο, αφού η τελική καταγραφή του συσχετισμού δυνάμεων στην εκλογή μελών της Κεντρικής Επιτροπής ήταν αποκαλυπτική για την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος.

● Η κυριαρχία του Ανδρουλάκη με την εκλογή περίπου 160 σε σύνολο 271 μελών ήταν πλήρης και αποτυπώνεται στο 60% των μελών του οργάνου.

● Επιβεβαιώθηκε ότι το υπ’ αριθμόν δύο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε ισχύ δεν είναι πλέον ο Δούκας, αλλά ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο οποίος, σπάζοντας τη συμμαχία του με τον δήμαρχο Αθηναίων και προσελκύοντας παπανδρεϊκούς και γεννηματικούς, εξέλεξε 74 μέλη από τα 79 της λίστας του (ποσοστό 28%).

● Τρίτος σε ισχύ αναδείχθηκε ο Παύλος Γερουλάνος, εκλέγοντας περίπου 60 στελέχη, συμμαχώντας με τον Μιχάλη Κατρίνη, στον οποίο πρόσκειται το ένα τρίτο αυτών. Πρόκειται πάντως για μια επίδοση πολύ καλύτερη απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά, δεδομένου ότι ο Γερουλάνος πρώτη φορά επιχείρησε να διεκδικήσει μια ισχυρή οργανωτική καταγραφή.

● Ο Δούκας, χωρίς τη συμμαχία με τον Χριστοδουλάκη και τους παπανδρεϊκούς, εξέλεξε λίγα στελέχη, χάνοντας πολύ μεγάλο μέρος από την ισχύ της προηγούμενης περιόδου, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις περαιτέρω φιλοδοξίες του.

● Η Άννα Διαμαντοπούλου, χωρίς δικό της ισχυρό μηχανισμό, είναι απολύτως ικανοποιημένη για τη δική της εκλογή στην τρίτη θέση της σταυροδοσίας και την εκλογή λίγων ακόμη πολιτικών φίλων της.

Πιο μπροστά η νέα γενιά

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο πάντως σε αυτή τη διαδικασία είναι η εμφάνιση νέων προσώπων σε δύο επίπεδα:

● Στη δεύτερη θέση του Χριστοδουλάκη στις εκλογές για την Κ.Ε., η οποία του επιτρέπει να αφήσει πίσω του άλλους δελφίνους και να ανοίξει περπατησιά για το μέλλον.

● Στην πρωτιά του Λευτέρη Καρχιμάκη στην Κ.Ε., αλλά και στην ανάδειξη νέων και «άφθαρτων» στελεχών σε υψηλές θέσεις, όπως του Θανάση Γλαβίνα, του Κώστα Παπαδημητρίου, του Σωτήρη Παπαγεωργίου, του Χρήστου Κακλαμάνη και άλλων.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης, αφότου ανέλαβε την ηγεσία, έχει προσπαθήσει να αναδείξει μια νέα γενιά, καθώς οι… βροντόσαυροι του Κινήματος βρίσκονται κοντά στην πόρτα της εξόδου ή έχουν ήδη πάει στο σπίτι τους λόγω ηλικίας. Βεβαίως αυτό το εγχείρημα δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο, όπως δείχνει και το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα, αφού λίγα είναι τα νέα στελέχη που θα μπορούσαν είτε να φέρουν εις πέρας σκληρές πολιτικές μάχες είτε να αποτελέσουν εγγύηση ικανότητας σε μια μελλοντική διακυβέρνηση είτε να αναλάβουν το τιμόνι του κομματικού σκάφους σε μια επόμενη φουρτούνα.

Σίγουρα όμως μια νέα πολιτική γενιά είναι όρος ύπαρξης και αναπαραγωγής κάθε κόμματος, πόσο μάλλον του ΠΑΣΟΚ, το οποίο πέρασε από μια πολύ σκληρή κρίση λόγω της χρεοκοπίας και των ευθυνών του και τώρα αναζητεί, με κόπους και βάσανα, τον δρόμο προς την επάνοδό του στην εξουσία. Ούτε απλή ούτε εύκολη υπόθεση, αλλά οριστικά χαμένος είναι μόνο όποιος δεν προσπαθεί…

Διαβάστε επίσης:

Τσίπρας: Σκληρός ανταγωνισμός με ΠΑΣΟΚ για την εκλογική πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά

«Φωτιές» ανάβει ξανά ο ΟΠΕΚΕΠΕ – 6 πρώτα συμπεράσματα

Γιατί δεν «παίζουν» οι πρόωρες εκλογές

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.