25/06/2019 19:53:53
25.4.2011

O μουσικός σουλατσαδόρος

O μουσικός σουλατσαδόρος - Media

Της Δώρας Αμαραντίδου

Η μοναχικότητα ενός περιπλανητή είναι δημιουργική και φέρνει την ευτυχία σε εκείνον που την επιλέγει. Όπως στον Γιώργη Χριστοδούλου, τον τροβαδούρο που από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 επέλεξε να βαδίσει μόνος και ελεύθερος στα μονοπάτια της μουσικής. Τραγουδά χαμηλόφωνα, σε μελωδίες της συναναστροφής και της συζήτησης με τον εαυτό του. Με τον γαλλικό τίτλο «Flaneur» κυκλοφορεί το νέο του άλμπουμ, για να μεταφέρει μέσα απ’ τα τραγούδια του τις εμπειρίες ενός επαγγελματία σουλατσαδόρου. Με ηχοχρώματα ακουστικής μουσικής και με στοιχεία world και τζαζ, κάθε μουσική και κάθε στίχος, γαλλόφωνος ή ισπανόφωνος, είναι παράθυρα σε έναν κόσμο ιδωμένο μέσα απ’ το βλέμμα ενός παρατηρητή της δημόσιας ζωής. Αυτές τις μουσικές του εικόνες «αφηγείται» ο Γιώργης Χριστοδούλου από τον περασμένο Σεπτέμβρη, στο καφέ - μπιστρό «Γιασεμί» (Μνησικλέους 23) στην Πλάκα. Εκεί δίνει δραματοποιημένη παράσταση και την Πέμπτη 28 Απριλίου. Σαν παραμυθάς. Διότι, όπως ο ίδιος λέει στο «Ποντίκι Art», «έχουν ανάγκη οι άνθρωποι να ακούσουν ιστορίες και να ξεφύγουν από τον δικό τους μικρόκοσμο». Τον Μάιο θα πάει για συναυλίες στη Βαρκελώνη, από τα τέλη Ιουνίου θα παίξει και πάλι στην Ελλάδα, ενώ απ’ τα μέσα του καλοκαιριού θα ταξιδέψει στην Αργεντινή…

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΤΗΣ «Flaneur» είναι αυτός που περιδιαβαίνει, παρατηρώντας την κίνηση απ’ το παράθυρο ενός καφέ στην οδό Χουακίν Κόστα στη Βαρκελώνη ή σφυρίζοντας ανέμελα στη λεωφόρο Μαρσό του Παρισιού. Δεν είναι ένας αλήτης. Του αρέσει να «παντρεύεται» με το πλήθος, διατηρώντας το ινκόγκνιτό του. Δεν βιάζεται κι απολαμβάνει τους ήχους και τις μυρωδιές του δρόμου. Έχει κάτι που οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει… Οι εικόνες, τα συναισθήματα και τα λόγια αυτού του διαβάτη αποτυπώνονται στα τραγούδια του νέου δίσκου του Γιώργη Χριστοδούλου, ο οποίος μοιράζεται τα τελευταία 4 χρόνια τη ζωή του ανάμεσα σε Ελλάδα και Ισπανία. «Ο δίσκος προέκυψε σιγά - σιγά μέσα από τις βόλτες μου στη Μεσόγειο» αναφέρει ο ίδιος, εξηγώντας ότι τα τραγούδια βγήκαν χωρίς να τα προκαλέσει. Και εφιστά την προσοχή σε ένα ορχηστρικό κομμάτι, ένα βαλσάκι, το «Carrer Joaquin Costa», με ηχογραφημένους φυσικούς ήχους: Από τα καφέ της Βαρκελώνης που μιλούν καταλανικά, απ’ τα πορνεία, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, τα πακιστανικά κουρεία, τα πολυτελή ξενοδοχεία.

ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ «Εγώ προτιμώ να μη γίνω ποτέ ένας “μεγάλος”» αναφέρει στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Αλλά ποιο είναι το τίμημα της μοναχικότητας; «Ανήκω σε όλες τις μειονότητες που μπορείς να φανταστείς. Μόνο Εβραίος και μαύρος δεν είμαι. Και είμαι πολύ καλά» μας λέει ο Γιώργης Χριστοδούλου νιώθοντας υπερηφάνεια και ευτυχία. Και συνεχίζει: «Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είπε σε μια συνέντευξή του μια φράση στην οποία βρίσκω τον εαυτό μου: “μην το βάζουν κάτω οι πιο μοναχικές φωνές, όσοι δεν εμπορευματοποιήθηκαν και δεν αφέθηκαν σε χάρες και πελατειακές σχέσεις. Γιατί ακόμα και οι βραχονησίδες κάποτε θα κατοικηθούν”».

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ Ο Γιώργης Χριστοδούλου ήταν από τους τελευταίους τροβαδούρους που τρύπωσε σε δισκογραφική, μικρή, ανεξάρτητη και όχι πολυεθνική, το 1998. Αλλά, όπως μας λέει, έβλεπε πώς δουλεύουν οι άνθρωποι των πολυεθνικών: «Κοντόφθαλμα, καθόλου σοβαρά και χωρίς φαντασία». Γι’ αυτό και περίμενε τη σημερινή κατάρρευσή τους. Όπως μας εξηγεί, οι πολυεθνικές δισκογραφικές στην Ελλάδα «έχουν φτάσει σήμερα στο σημείο να ξεπουλάνε, δίνοντας τους καταλόγους τους στις εφημερίδες και τα περιοδικά, μέσω των οποίων δίνουν τα cds, απαξιώνοντας τη δουλειά των καλλιτεχνών». Έτσι εκείνος, όπως πολλοί άλλοι Έλληνες δημιουργοί, αποφάσισε να φτιάξει τον δίσκο του με δική του παραγωγή. Ελεύθερος, χωρίς καμιά βιασύνη και χωρίς την πίεση από μια εταιρεία για το ποια και πώς θα είναι τα κομμάτια του δίσκου του. Μετά βρήκε τις εταιρείες εκείνες – ισπανική, αργεντίνικη και ελληνική – που εμπλέκονται για την κυκλοφορία του δίσκου σε Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία και Αργεντινή.

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.