Δημοσιεύτηκε στο Πράσινο Ποντίκι

Αλήθεια, πώς θα σας φαινόταν εάν µπορούσατε να κάνετε βόλτα και να περιηγηθείτε σε όλα τα µυστικά δωµάτια των Ανακτόρων του Τατοΐου, να πιείτε καφέ στο Μαξίµου, να επισκεφθείτε τις κλειστές αίθουσες του Αρχαιολογικού Μουσείου και να µπείτε στα άδυτα του θησαυροφυλακίου της Τράπεζας της Ελλάδος; Όνειρο θερινής νυκτός; Ναι, γιατί ζούµε στην Αθήνα…

Δημοσιεύτηκε στο Πράσινο Ποντίκι

Επιμέλεια: Κατερίνα Καλού

Αλήθεια, πώς θα σας φαινόταν εάν µπορούσατε να κάνετε βόλτα και να περιηγηθείτε σε όλα τα µυστικά δωµάτια των Ανακτόρων του Τατοΐου, να πιείτε καφέ στο Μαξίµου, να επισκεφθείτε τις κλειστές αίθουσες του Αρχαιολογικού Μουσείου και να µπείτε στα άδυτα του θησαυροφυλακίου της Τράπεζας της Ελλάδος; Όνειρο θερινής νυκτός; Ναι, γιατί ζούµε στην Αθήνα… Αν ζούσαµε όµως στη Νέα Υόρκη θα µπορούσαµε να επωφεληθούµε από την πρωτοβουλία «Key to the city» και να εισχωρήσουµε σε όλα τα «µυστικά» σηµεία της πόλης – και µάλιστα µε όλες τις τιµές -, αφού θα µας είχε παραχωρηθεί το «κλειδί της πόλης»!

Το µαγευτικό «ταξίδι» στα άδυτα της Νέας Υόρκης ήταν µια ιδέα ενός φηµισµένου καλλιτέχνη, πρωτοβουλία που υιοθετήθηκε από τον ∆ήµο της Νέας Υόρκης και έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς «κοινούς θνητούς» να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από πόρτες που δεν περίµεναν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα πως θα άνοιγαν για αυτούς…

Ο Paul Ram rez Jonas κατάφερε να κάνει πραγµατικότητα την πιο τρελή του σκέψη και απένειµε το «κλειδί της πόλης», τη µέγιστη τιµή συνήθως για επωνύµους ή ξένους επισκέπτες, σε 25.000 χιλιάδες πολίτες που είχαν την επιθυµία να δουν από κοντά περισσότερες από 20 «κρυφές γωνιές» της Νέας Υόρκης, αλλά δεν έτυχε να είναι αξιωµατούχοι ή ήρωες… Το Brooklyn Museum και ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Καθαγιασµένου ήταν ορισµένα από τα µέρη που άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες τους και «ξεδίπλωσαν» τα πολύτιµα µυστικά τους µόνο στους κατόχους των µαγικών κλειδιών! Μάλιστα, κατά την επίσκεψή τους στο διάσηµο µουσείο, οι «κλειδοκράτορες» µπορούσαν να εισέλθουν σε µια αίθουσα, την ύπαρξη της οποίας γνώριζαν ελάχιστοι και ήταν κρυµµένη ανάµεσα σε δύο… πίνακες!

Πέραν όµως των «συµβατικών» µυστικών δωµατίων της πόλης, το πολυπόθητο κλειδί άνοιγε πόρτες κοιµητηρίων, locker σε γυµναστήριο της Νέας Υόρκης – ναι καλά διαβάζετε -, µέχρι και… ορισµένες ντουλάπες στο σπίτι του δηµάρχου! Τι έπρεπε να κάνει κάποιος για να συµµετάσχει σε αυτό το πρωτοποριακό παιχνίδι του κρυµµένου θησαυρού στο «Μεγάλο Μήλο»; Τίποτα το φοβερό, αφού κατά τη διάρκεια της εµπνευσµένης περιπέτειας τα κλειδιά της πόλης δεν τα έδινε ο δήµαρχος κατόπιν αξιολόγησης ή κάποια ειδική επιτροπή µε αυστηρά κριτήρια, αλλά τα απένειµε ο ένας πολίτης στον… άλλον!

Κατόπιν λοιπόν µιας όχι ιδιαίτερα τυπικής τελετής, αυτός που είχε παραγγείλει το κλειδί του πήγαινε στην περίφηµη Times Square, που ήταν στηµένο το κιόσκι των διοργανωτών, και µαζί µε το δικό του είχε την τιµή να λάβει ένα δεύτερο κλειδί! Στη συνέχεια, για να το απονείµει ο συγκεκριµένος απλός πολίτης στον συνοδό του ή ακόµη και σε κάποιον περαστικό που θα συναντούσε τυχαία εκεί, χρειαζόταν µόνο να συµπληρώσει µία δήλωση για το «τυπικό» της παράδοσης και να επισηµάνει τον λόγο για τον οποίο ο συµπολίτης του άξιζε να λάβει αυτή την τιµή και να έχει την ευκαιρία να ξεκλειδώσει τα «απόκρυφα» σηµεία της Νέας Υόρκης… Μάλιστα, ο καθένας µπορούσε να δώσει το κλειδί σε κάποιον, όχι επειδή κατάφερε να προσγειώσει ένα αεροπλάνο στη θάλασσα ή επειδή το άξιζε ως ήρωας πολέµου, αλλά επειδή ήταν επιµελής µαθητής ή απλώς επειδή τύχαινε να έχει πολύ ωραία… µάτια!

Αν θέλετε λοιπόν κι εσείς να ανοίξετε τα συρτάρια του δηµάρχου, να ανακαλύψετε επτασφράγιστα µυστικά και να ξεκλειδώσετε όλες τις κλειστές πόρτες της Αθήνας, δεν έχετε παρά να το… απαιτήσετε!