Κριτική ταινίας: «Δύο εποχές, δύο ξένοι»

Σύνοψη: Η Λι είναι μια Κορεάτισσα νεαρή σεναριογράφος, η οποία προσπαθεί να βρει την έμπνευσή της στην Ιαπωνία. Συναντάει έναν συνομίληκό της σε μια ερημική παραλία, για να συνάψουν μια ρομαντική σχέση. Βρίσκουν καταφύγιο σ’ ένα απομονωμένο πανδοχείο, του οποίου ο ιδιοκτήτης ξετυλίγει την ιστορία του, συνδέοντάς την με τους δύο νεαρούς.

Σκηνοθεσία: Σο Μιγιάκε

Παίζουν: Σιμ Έουν-κιουγκ , Γιούμι Καβάι, Μανσάκου Τακάντα, Σίρο Σάνο

Η διαδρομή της νεαρής Κορεάτισσας σεναριογράφου Λι από το χαρτί στην πραγματική ζωή, όπως την αναπτύσσει ο Ιάπωνας Σο Μιγιάκε, αποτελεί ουσιαστικά το αγωνιώδες δρομολόγιο κάθε σκηνοθέτη. Ενδιάμεσος σταθμός, οι ίδιες οι εικόνες, το μεταφορικό όχημα από το ένα άκρο στο άλλο. Παρά το γεγονός ότι η διαδρομή είναι απόκρημνη, ο Μιγιάκε κρατάει για τα «σκληρά» σημεία της τον ρομαντισμό μιας ήρεμης φύσης.

Τη χαρίζει στους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι γνωρίζουν το ερωτικό σκίρτημα στη συνάντησή τους, σε μια ερωτική παραλία, αλλά και τη φθορά κάθε μορφής, στο πρόσωπο του γέροντα που τους φιλοξενεί στο απομονωμένο πανδοχείο του. Το ρυτίδιασμα όχι μόνον του ανθρώπινου σώματος, αλλά και της ανθρώπινης ψυχής, στη διάρκεια του βίου.

Για να απεικονίσει αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα, ο Μιγιάκε δανείζεται τις εικόνες των λαοφιλών κόμικς, τα «μάνγκα»του Τσούγκε, τα οποία γεφυρώνουν την απόσταση του ρομαντισμού από την πραγματικότητα, με τις ιδιότυπα σκληρές και ταυτόχρονα γλυκές εικόνες τους. Ο ίδιος ο Μιγιάκε έχει ασκηθεί στην τέχνη των κόμικς και γνωρίζει καλά τις αντιθέσεις τους και τις κρυφές διαδρομές τους. Έτσι, φέρνει τη νεαρή σεναριογράφο στην ψυχή της φύσης, στη θάλασσα και στα κατάφυτα ορεινά της, προκειμένου να αντλήσει υλικό για το συγγραφικό αδιέξοδό της. Οι εποχές των επιμέρους ιστοριών διαφορετικές, δίνουν την αφορμή για το ξεδίπλωμα όλων των χρωμάτων και των διαθέσεων της φύσης, η οποία τελικά ίσως να είναι ένας παρά-ξενος κόσμος για τον δημιουργό, αλλά και για τον άνθρωπο, γενικότερα. Μέσα της κρύβει απαντήσεις για τα ανθρώπινα αδιέξοδα, χαρίζοντας  στον ηλικιωμένο πανδοχέα το δικαίωμα της α-ηθικότητας -προσοχή, όχι της ανηθικότητας. Ένα συγχωροχάρτι στις παρεκκλίσεις της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ίσως στα «κρυφά» μηνύματα της ταινίας να κρύβεται και μια χείρα φιλίας προς τον  παραδοσιακό και άσπονδο εχθρό της Ιαπωνίας, τη γειτονική Κορέα, όταν το φιλμ μιλάει για «δυό ξένους», άλλων εποχών. Αλλιώς, δεν θα μπορούσε να ερμηνευθεί η καταγωγή της σεναριογράφου-κεντρικής ηρωίδας από την Κορέα, καθώς ψάχνει την έμπνευσή της στη γιαπωνέζικη φύση. Μπορεί να είναι και αυτοί «δύο ξένοι, άλλων εποχών». Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι ο σκηνοθέτης, ασκείται θαυμαστά στις ποιητικές εικόνες του, με κάθε μια από τις οποίες κατασκευάζει έναν πίνακα ιαπωνικής τεχνοτροπίας. Από τα ποιητικά χαϊκού,  πάντα με θεματική τη φύση, στις αντίστοιχες κινηματογραφικές εικόνες, όπου το πραγματικό ντεκόρ είναι οι άνθρωποι. Η φύση μάς γέννησε, μάς περιέχει και είναι αυτή που τελικά μάς εμπνέει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μιγιάκε πραγματικά συγγράφει ένα κινηματογραφικό ποίημα, μόνον που ξεχνάει τις ιστορίες του και τις εγκαταλείπει στην τύχη τους, αποστερημένες νοήματος. 

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

Ο Κώστας Γαβράς στο «σημείο Ζ» της δολοφονίας Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη

«What Happens at Night»: Το ψυχολογικό θρίλερ του Martin Scorsese με τον Leonardo DiCaprio μπαίνει σε τροχιά γυρισμάτων (photo/videos)

Ο παραγωγός του «Melania» αρνείται να αφαιρέσει το τραγούδι του Greenwood από το ντοκιμαντέρ – «Είναι απλώς γελοίο»