Σε μια διαδικασία που μοιάζει περισσότερο με τυπική διεκπεραίωση παρά με ουσιαστική δυνατότητα δικαίωσης εξελίσσονται πλέον οι φορολογικές προσφυγές, καθώς η συντριπτική πλειονότητά τους απορρίπτεται ήδη από το πρώτο στάδιο. Για χιλιάδες φορολογούμενους, η επιλογή της αμφισβήτησης των φόρων καταλήγει να είναι ένα «δώρο άδωρο».

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: περίπου 8 στις 10 προσφυγές που υποβάλλονται στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτονται, περιορίζοντας δραστικά τις πιθανότητες ανατροπής των καταλογισμών της εφορίας. Παρά τα χαμηλά ποσοστά επιτυχίας, οι πολίτες συνεχίζουν να καταθέτουν ενδικοφανείς προσφυγές, διατηρώντας σε υψηλά επίπεδα τον όγκο των υποθέσεων.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Η φορολογική διοίκηση έχει ενισχύσει σημαντικά τα εργαλεία της, αξιοποιώντας ψηφιακά συστήματα, διασταυρώσεις δεδομένων και αυτοματοποιημένους ελέγχους. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερα λάθη και πιο «δεμένες» υποθέσεις, οι οποίες δύσκολα καταρρίπτονται, είτε διοικητικά είτε δικαστικά.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών λειτουργεί ουσιαστικά ως ένα πρώτο «φίλτρο», που ελάχιστα αλλάζει τις αρχικές αποφάσεις της εφορίας. Αντί να αποτελεί μια ουσιαστική δεύτερη ευκαιρία για τους φορολογούμενους, συχνά λειτουργεί ως προθάλαμος για τα δικαστήρια.

Κι όμως, η διαδικασία δεν σταματά εκεί. Χιλιάδες φορολογούμενοι επιλέγουν να συνεχίσουν τη «μάχη», προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη. Μόνο το 2025, περισσότεροι από 2.800 πολίτες και επιχειρήσεις κατέφυγαν στα διοικητικά δικαστήρια, ενώ οι εκκρεμείς υποθέσεις ξεπερνούν τις 13.000. Η εκδίκασή τους, ωστόσο, τοποθετείται χρονικά δύο έως τρία χρόνια μετά, επιβαρύνοντας περαιτέρω τους προσφεύγοντες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, η διαδικασία συνεχίζει να τροφοδοτείται. Η απάντηση βρίσκεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων: την αίσθηση αδικίας που έχουν πολλοί φορολογούμενοι, την ανάγκη εξάντλησης κάθε διαθέσιμου ένδικου μέσου, αλλά και τις προσδοκίες που συχνά καλλιεργούνται ότι μια υπόθεση μπορεί τελικά να δικαιωθεί.

Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι ίδιες οι υποθέσεις που οδηγούνται σε προσφυγές. Πολλές σχετίζονται με τα τεκμήρια διαβίωσης, που συχνά προκαλούν αντιδράσεις, ή με γονικές παροχές και δωρεές που δεν πραγματοποιήθηκαν μέσω τραπεζικού συστήματος. Άλλες αφορούν τον τεκμαρτό προσδιορισμό εισοδήματος, αν και το κύμα προσφυγών σε αυτή την κατηγορία περιορίστηκε μετά τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Παράλληλα, δεν λείπουν και οι περιπτώσεις όπου οι προσφυγές απορρίπτονται για καθαρά διαδικαστικούς λόγους, όπως καθυστερήσεις ή τυπικές ελλείψεις. Σε ένα σύστημα με μεγάλο φόρτο, τέτοια φαινόμενα δεν είναι σπάνια και εντείνουν την αίσθηση ότι η διαδικασία λειτουργεί περισσότερο ως «διέλευση» παρά ως ουσιαστική κρίση.

Οι αριθμοί ενισχύουν αυτή την εικόνα. Το 2025 υποβλήθηκαν πάνω από 10.000 προσφυγές, με λιγότερες από 2.000 να γίνονται δεκτές, εν όλω ή εν μέρει. Σε βάθος δεκαετίας, οι απορρίψεις κυριαρχούν, ενώ δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις έχουν καταλήξει στα δικαστήρια, χωρίς να ανατρέπεται η γενική τάση.

Η ψηφιοποίηση της διαδικασίας μέσω της πλατφόρμας της ΑΑΔΕ και των κωδικών TAXISnet έχει απλοποιήσει την υποβολή των προσφυγών, αλλά δεν έχει αλλάξει την ουσία. Η πρόσβαση έγινε ευκολότερη, όχι όμως και η δικαίωση.

Έτσι, η φορολογική προσφυγή παραμένει ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται μαζικά, αλλά αποδίδει σπάνια. Για πολλούς, η επιλογή αυτή δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια χρονοβόρα και κοστοβόρα διαδικασία με αβέβαιο αποτέλεσμα – ένα «δώρο άδωρο» σε ένα σύστημα που δείχνει να έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις του.

Διαβάστε επίσης

Λάρισα: Αυτοκίνητο «λαμπάδιασε» στη μέση του δρόμου (video)

Κακοκαιρία «Erminio»: Νέο έκτακτο δελτίο – Συνεχίζονται και σήμερα οι σφοδρές καταιγίδες – Πορτοκαλί προειδοποίηση για 11 περιοχές

Μανώλης Μαυρομμάτης: Πήρε εξιτήριο από το κέντρο αποκατάστασης όπου νοσηλευόταν (Video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.