Εύβοια

«Κλείσε μέσα στη καρδιά σου την Εύβοια και θα αισθανθείς κάθε μεγαλείο να φτερουγίζει»: Ο Διονύσιος Σολωμός δεν είπε την παραπάνω φράση για την Εύβοια, γιατί απλούστατα την επεφύλαξε για μια ευρύτερη, γεωγραφική και συναισθηματική ενότητα, όπως η Ελλάδα.

Και οι έχοντες τοπιολατρική συνείδηση έπρεπε να μιλούν έστω και σε ένα ηχητικό περιβάλλον τουριστογενών και πελατειοσυλλεκτικών κραυγών, όπου οποιοσδήποτε προορισμός παρουσιάζεται ως μοναδικός, με απείρου κάλλους ομορφιές και πολιτιστικά στοιχεία άπειρης αξίας, με «γραφικά» λιμανάκια, εκκλησάκια, ταβερνούλες, ηλιοβασιλέματα, νυχτερινή ζωή, «αυθεντικά» τοπικά πανηγύρια.

Όπου η άκριτη υπερχορήγηση εγκωμίων θολώνει τον προσανατολισμό του επισκέπτη και πλήττει τη διαφάνεια του «τουριστικού προϊόντος». Όπου ο «περιγραφικός» λόγος των τουριστικών φυλλαδίων τυποποιείται τόσο, ώστε θα μπορούσε να αναπαράγεται με βάση μια «φόρμα» – κατά τα πρότυπα εκείνης της πλακατζίδικης φόρμας που έδωσε κάποτε ο Δημοσθένης Κούρτοβικ…

Μακριά από αυτά υπάρχει ο απέριττος, περιγραφικός λόγος. Αυτός που μπορεί να αποτυπώσει τα αδιαπέραστα δάση της βόρειας Εύβοιας, την απαράμιλλη ευοσμία του πεύκου στον καύσωνα ή μετά από βροχή, τους πλαταμώνες των κεντρικών περιοχών, τα ρέματα και ποτάμια, που ακόμα και το καλοκαίρι συναντούν τη θάλασσα. Να αποτυπώσει τις μεγάλες ανοιχτές παραλίες με τα απόμακρα είδωλα που ατμίζονται υπό την επήρεια του καυτού ήλιου…

Αυτή η Εύβοια δεν χρειάζεται συμβατικούς εξωραϊσμούς: Η ομορφιά της είναι τεσσάρων εποχών, είναι «παντός καιρού». Είναι προϊόν μιας φυσικής ενεργητικότητας που μπορεί να αντιμετωπίζει σκληρούς τραυματισμούς.

Ακόμα και αυτούς που επέφεραν τα ορυχεία του Σκαλιστήρη στο Μαντούδι, στο Προκόπι και αλλού: Όπου ο γνώστης του πρόσφατου παρελθόντος διαπιστώνει κατάπληκτος την «επί-θεση» των πεύκων και θάμνων πάνω στα αδρανή υλικά, που ήρθαν στην επιφάνεια από τις μεταλλευτικές δραστηριότητες. Όπου ο χούμος εκτοπίζει τις αποθέσεις του λευκόλιθου και η βλάστηση εγκαθίσταται και πάλι πάνω σε λόφους μπάζων…

Η Εύβοια είναι όμορφη, αλλά είναι δίπλα στην Αττική. Ζει το γενικότερο φαινόμενο της εποχής που είναι η αστικοποίηση και η αποσάθρωση της κοινωνίας των χωριών, ενώ εξελίσσεται ο ψυχαγωγικός επανεποικισμός της περιφέρειας, η δε μεγαλομεσαία γκλαμουριά εισβάλλει στα παραδοσιακά τοπία της υπαίθρου.

Το αποτέλεσμα είναι η άρση της φυσικής ολότητας που δοκιμάστηκε σε μια μακρόχρονη σχέση. Το αποτέλεσμα είναι η απαρτίωση…

Όμως εμείς τι μπορούμε να κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά; Να επαναπαυθούμε στην ερήμην ημών εξέλιξη της φύσης; Να αποδεχθούμε την εξημέρωση όλων των μοναχικών τόπων, τη διαρκή εμφύτευση κτισμάτων στο οπουδήποτε; Όχι βέβαια. Ο αγώνας για μια αειφορική ομορφιά έχει πάντα νόημα. Η δε θλίψη – κατά πως έλεγε ο Σαίξπηρ – είναι μια μορφή οκνηρίας….

Διαβάστε επίσης:

Ποιους πετάει εκτός η ρύθμιση για τις συντάξεις χηρείας

Οι Χούθι πιέζουν ξανά τους Σαουδάραβες

Η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων: Οι αγχωμένες διακοπές και τα… άκοπα κέρδη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.