22/02/2020 22:22:58

Ατιμωρησία: το δίκαιο του τραμπούκου

Ατιμωρησία: το δίκαιο του τραμπούκου  - Media

 

Η εύκολη, ακραία, λαϊκίστικη, «προοδευτική», δήθεν παιδαγωγική αντίληψη η οποία υιοθετήθηκε εξίσου εύκολα και απερίσκεπτα αμέσως από την ευεπίφορη σε προοδευτικά μηνύματα ασυδοσίας, ελληνική κοινωνία, φόρτωσε ένα μη διαχειρίσιμο πλήθος δικαιωμάτων την παιδική και νεανική ηλικία. Η γενικότερη αίσθηση κατανόησης και διακαιολόγησης -μέσα από αμφιλεγόμενους όσο και αυθαιρέτους  ψυχολογισμούς- της φυσικής εκδήλωσης σκληρότητας των νέων ταυτόχρονα με τους μύθους περί ηλικιών της αθωότητας, αποδυνάμωσε και απαξίωσε κάθε παιδαγωγική συνδρομή σωφρονιστικού ελέγχου και εμπέδωσης των ορίων της ατομικής συμπεριφοράς.  

Το παιδί ως κέντρο του κόσμου, παραβίασε την ανοιχτή πόρτα της αυθαιρεσίας… Με πρόσχημα τον δήθεν κίνδυνο ψυχολογικών τραυμάτων, δημιουργήθηκε ένα τείχος προστασίας στην αλητεία, τη σκληρότητα, την παραβατικότητα  και τον εκτσογλανισμό της νεολαίας. Τα «δικαιώματα» δημιούργησαν μια νέα βαρβαρότητα: αυτή που ζούμε καθημερινά εδώ και πολλά χρόνια στα σχολεία. Αυτή που δικαιώνει τους θύτες και δίνει την χαριστική βολή στα θύματα. Η περίπτωση του άτυχου  Βαγγέλη Γιακουμάκη είναι χαρακτηριστική, όπως και το πρόσφατο γεγονός του ανηλεούς και άνανδρου ξυλοδαρμού ενός νεαρού ο οποίος τόλμησε απέναντι σε μια συμμορία ασύδοτων αλητών να υπερασπιστεί την αδελφή του επιδεικνύοντας σθένος και γενναιότητα. 

Αυτό που θα ακολουθήσει είναι το γνωστό κουκούλωμα όπου τα παιδιά-αλήτες δεν πρέπει να τιμωρούνται σε μια «σύγχρονη κοινωνία». Μπορούν να εκφοβίζουν ελευθέρα, να τραμπουκίζουν όποτε γουστάρουν τους αδύναμους και κυρίως να μην τιμωρούνται. Τα δε θύματα είναι προοδευτικό πρόταγμα να το βουλώνουν, να δείχνουν μεγαλοψυχία και   κατανόηση στον αλήτη-νταή και …να το ξεπερνούν μόνοι τους. 

Η ακραία εμπέδωση του δικαιωματισμού των παιδιών δημιούργησε μια γενιά ασύδοτων εγωιστών που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεών τους μεγαλώνοντας με την αντίληψη της ατιμωρησίας της παραβατικότητάς τους αφού όλα δικαιολογούνται μέσα από μιαν απίθανη δαιδαλώδη ασυναρτησία προοδευτικότητας που παρερμηνεύει τις θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης φύσης αλλά και του αισθήματος δικαίου. Η λογική αυτή δημιουργεί από τον σημερινό ατιμώρητο νεαρό τραμπούκο, το αυριανό κάθαρμα που θα δέρνει ατιμώρητα την γυναίκα και τα παιδιά του και γενικότερα θα επιβάλλει όπου τον παίρνει το δίκαιο του ισχυρότερου που είναι η ατιμωρησία. 

Τώρα, όσον αφορά την στάση των καθηγητών, και εδώ η υποκρισία  των προοδευτικών δικαιωματιστών που ζητούν από τους πάντες τα ρέστα των δικών τους εγκλημάτων, είναι καταστροφική. Αναρωτιούνται δήθεν, μέσα από τον δημόσιο διάλογο, γιατί δεν επεμβαίνουν οι καθηγητές σε παρόμοια φαινόμενα γνωρίζοντας πολύ καλά αυτό που δεν μπορούν να ισχυριστούν οι ίδιοι μέσα στο καθεστώς τρομοκρατίας των ασύδοτων δικαιωμάτων: ότι φοβούνται -και δικαίως- να μην μπλέξουν. Φανταστείτε ένα περιστατικό όπου ένας καθηγητής  αποτρέπει με κάποιο τρόπο έναν τραμπούκο. Πώς θα παρουσιαστεί αυτό; Ως ανεξέλεγκτη βία εναντίον των μαθητών. Γίναμε μάρτυρες του αλήτη που έβριζε χυδαία την καθηγήτρια στα ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης και μετά από δυο μέρες έκαναν αλληλέγγυοι μαθητές διαδήλωση ή κάτι παρόμοιο γιατί καταπατήθηκε ο τρυφερός ψυχικός κόσμος του αλήτη υβριστή. Σε βρίζουν, σε κακοποιούν και διαδηλώνουν κι από πάνω! Υπέρ του ασύδοτου τραμπούκου εξεφράσθη βεβαίως και πολιτική συνηγορία! 

Αφήνουμε προσώρας ασχολίαστα, δίχως να τα ξεχνάμε, τα φαινόμενα των κομματικών τραμπούκων της Αριστεράς και Ακροαριστεράς στα Πανεπιστήμια…  

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.