Το blackout στο FIR Αθηνών και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση επέλεξε να το διαχειριστεί δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό επεισόδιο. Ήταν ένα σύμπτωμα. Ένα σύμπτωμα κρατικής παράλυσης, διοικητικής αδυναμίας και μιας πολιτικής λογικής που βασίζεται πια περισσότερο στη διαχείριση της εικόνας παρά στην πρόληψη και τον σχεδιασμό. Όταν ένα κρίσιμο εθνικό σύστημα καταρρέει για ώρες και η απάντηση εξαντλείται σε ΕΔΕ, δηλώσεις περί «ευθυνών» και διαβεβαιώσεις ότι «η ασφάλεια τηρήθηκε», το πρόβλημα δεν είναι το blackout. Είναι το κράτος.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό μέτωπο, η κυβέρνηση δείχνει να ακολουθεί την ίδια συνταγή και απέναντι στους αγρότες. Αντί για ουσιαστικό διάλογο και λύσεις σε ένα υπαρκτό πρόβλημα κόστους παραγωγής και επιβίωσης, πόνταρε ξεκάθαρα στην εξάντληση του αγώνα, στον κοινωνικό αυτοματισμό και στη φθορά της εικόνας τους. Η τακτική τού «θα κουραστούν» μπορεί να είναι βραχυπρόθεσμα βολική, αλλά αποκαλύπτει μια εξουσία που δεν έχει απαντήσεις και απλώς περιμένει να περάσει ο χρόνος.

Στο φόντο όλων αυτών, η ακρίβεια παραμένει άλυτο πρόβλημα. Τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια συνεχίζουν να πιέζουν τα νοικοκυριά, χωρίς πειστική στρατηγική ανακούφισης. Η κυβέρνηση μοιάζει να αντιμετωπίζει κάθε κρίση αποσπασματικά, χωρίς συνολικό σχέδιο, χωρίς αίσθηση προτεραιοτήτων.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εξαιρετικά δύσκολη διεθνή συγκυρία: πόλεμοι, ενεργειακή αστάθεια, γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Σε τέτοιες συνθήκες, το ζητούμενο είναι ένα κράτος ανθεκτικό και μια κυβέρνηση ικανή να προλαμβάνει, όχι να τρέχει πίσω από τα γεγονότα. Αντί γι’ αυτό, η εικόνα που εκπέμπεται είναι εκείνη μιας εξουσίας που διαχειρίζεται κρίσεις αφού πρώτα εκδηλωθούν, ελπίζοντας ότι καμία δεν θα εξελιχθεί σε πραγματική κατάρρευση. Το ερώτημα είναι πόσες φορές μπορεί να ποντάρει κανείς στην τύχη πριν αυτή τελειώσει.

Διαβάστε επίσης:

Μείωση χρέους με άδεια ψυγεία

Η ωμή αμερικανική παρέμβαση και η νέα εποχή του «δικαίου του ισχυρότερου»

Τεχνητή Νοημοσύνη: Το παιχνίδι αλλάζει το 2026