Η κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού, ανοίγει την συζήτηση για την συνταγματική αναθεώρηση, απευθύνοντας ταυτόχρονα κάλεσμα στα υπόλοιπα κόμματα που έχουν κυβερνήσει.

Το Σύνταγμα είναι ο κορυφαίος καταστατικός χάρτης της χώρας, κατά συνέπεια δεν πρέπει να αλλάζει συνεχώς.  Το κυριότερο όμως πρόβλημα είναι ότι  το Σύνταγμα παραβιάζετο και παραβιάζεται από τις κυβερνήσεις, (υποβοηθούμενες από την δικαστική εξουσία) με αποτέλεσμα να ακυρώνεται πολλές φορές ως βασική συνθήκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μνημονιακοί νόμοι, που περιέκοψαν δικαιώματα και κρίθηκαν όλοι  συνταγματικοί από το ΣτΕ, τάχα για λόγους εθνικού συμφέροντος, εκτός από τις διατάξεις που αφορούσαν τους ίδιους τους δικαστές !.

Από το 1975 μέχρι τώρα έχουν γίνει τέσσερις αναθεωρήσεις, το 1986, που περιόρισε τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας, το 2001 που τροποποίησε 79 συνολικά άρθρα του Συντάγματος, με το κυριότερο ότι αν ένας εκλογικός νόμος δεν λαμβάνει τα 2/3 της πλειοψηφίας της Βουλής τότε η ισχύς θα αρχίζει από τις μεθεπόμενες εκλογές, το 2008, που τροποποίησε λίγες διατάξεις  με κυριότερη την κατάργηση του απόλυτου επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών, που είχε θεσπιστεί το 2001, και του 2019 με σημαντικότερη αλλαγή την αποσύνδεση της διάλυσης της Βουλής, σε περίπτωση μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία.

Στην προτεινόμενη τώρα από την κυβέρνηση αναθεώρηση, ο Μητσοτάκης επιχειρεί να κατοχυρώσει και συνταγματικά την αντιδραστική πολιτική του, αφού πλέον έχει πρακτικά και αντισυνταγματικά καταργήσει τα δικαιώματα. Συγκεκριμένα, το άρθρο 16 το έχει καταργήσει με τον αντισυνταγματικό ουσιαστικά νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, την λιτότητα την έχει επιβάλλει (όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις) ουσιαστικά με τους νόμους που περικόπτουν κοινωνικά δικαιώματα και με την διαρκώς αυξανόμενη ακρίβεια, και την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων την προωθεί με την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και την υποβάθμιση με κάθε τρόπο των δημοσίων υπηρεσιών.

Γύρω από τη μονιμότητα έχουν λεχθεί απίστευτα ψέματα και έχει διαστρεβλωθεί η πραγματικότητα, ώστε να εξασφαλιστεί η σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας.

Ψέμα 1^ον: Υπάρχει πλήρης ατιμωρησία και πλήρης ασυδοσία στο Δημόσιο, λόγω της μονιμότητας και γι΄αυτό απαιτείται η κατάργησή της. Ουδεμία σχέση! Το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος, όχι μόνο δεν εισάγει την μονιμότητα ως μέσο ατιμωρησίας, αλλά αντιθέτως θεμελιώνει την δυνατότητα απόλυσης σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και με συγκεκριμένους τρόπους (δικαστική απόφαση, απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, κατάργηση οργανικής θέσης που κατέχει), αλλά και για δεκάδες παραπτώματα ή αντιδεοντολογική συμπεριφορά, που προβλέπονται στον Υπαλληλικό Κώδικα, όπου σε 35 περιπτώσεις μπορεί να επιβληθεί και η ποινή της οριστικής παύσης (5225/25).

Ψέμα 2^ον: Παρουσιάζεται ότι η μονιμότητα ήταν προϊόν συνδικαλιστικών διεκδικήσεων. Ουδεμία σχέση. Επεβλήθη  από την κυβέρνηση το 1911 για να έχει συνέχεια το κράτος και να μπορεί ο δημόσιος υπάλληλος απαλλαγμένος από απειλές και φόβους να κάνει ανενόχλητος την δουλειά του «Έρχομαι ως σημαιοφόρος νέων ιδεών, την κατάλυση του παλαιοκομματισμού και  της συναλλαγής». «Η μονιμότης των δημοσίων υπαλλήλων, αποτελεί την ασφαλεστέραν  εγγύησιν  της χρηστής διοικήσεως. Άνευ αυτής η Διοίκησις παραμένει έρμαιον των κομματικών παθών και στερείται της απαραιτήτου συνεχείας και πείρας» ( Ελ. Βενιζέλος Β΄Αναθεωρητική Βουλή, 11 Μαρτίου 1911).

Ψέμα 3^ον: Ισχυρίζεται ότι ναι μεν υπάρχει το νομικό πλαίσιο για τιμωρία των επιόρκων, αλλά οι συνδικαλιστές δεν αφήνουν να επιβληθούν οι ποινές!!! Πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Οι υπουργοί, οι διοικητές και τα διορισθέντα από αυτούς στελέχη, έχουν την πλήρη ευθύνη και για τους επιόρκους, διότι αυτοί τους τοποθέτησαν και για την ατιμωρησία τους, αφού ελέγχουν πλήρως τα υπηρεσιακά και πειθαρχικά συμβούλια. Συγκεκριμένα τα τελευταία χρόνια οι επιλογές προϊσταμένων γίνονται με απευθείας τοποθέτηση στην πλειονότητα των θέσεων. Π.χ. στο Υπουργείο Υγείας από τις 83 θέσεις προϊσταμένων , μόνο 15 έγιναν με κρίση, οι υπόλοιπες 68 είναι με απευθείας τοποθέτηση  από τον υπουργό. Επίσης έχουν καταργηθεί οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, που ούτως ή άλλως ήταν μειοψηφία, (πλειοψηφία ήταν πάντα τα διορισμένα από τον υπουργό στελέχη) και έχουν αντικατασταθεί από μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Οι όποιες λοιπόν επιλογές ακατάλληλων προϊσταμένων και η ατιμωρησία επιόρκων είναι αποκλειστική ευθύνη της διοίκησης και των υπουργών. Άλλωστε χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, στην οποία, ενώ οι ευθύνες υπουργών και διοικητών είναι πασιφανείς, η υπάλληλος που δημοσιοποίησε τις παράνομες επιδοτήσεις διώχθηκε, για παραβίαση της αρχής της εχεμύθειας!

Όλα τα ψέματα λέγονται και προβάλλονται από τα ΜΜΕ, προκειμένου να επιρρίψουν όλες τις ευθύνες για την κακοδαιμονία της δημόσιας διοίκησης στους δημοσίους υπαλλήλους, για να διευκολυνθούν οι απολύσεις και να ενισχυθεί ο εκφοβισμός των εργαζομένων, ώστε να υποβαθμιστεί πιο εύκολα το Δημόσιο, να εξυπηρετούνται πιο εύκολα τα συμφέροντα των «ημετέρων επιχειρηματιών», φίλων της κυβέρνησης και να οδηγηθούν σε πλήρη ιδιωτικοποίηση οι περισσότερες υπηρεσίες.

Ο στόχος για εκχώρηση βασικών αρμοδιοτήτων του Δημοσίου και για απολύσεις προσωπικού έχει τεθεί ήδη και έχει εφαρμοσθεί από τα μνημόνια, με την εφεδρεία (νομ. 4024/2011) και τις παρεμβάσεις του ίδιου του Μητσοτάκη, που από τότε ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, είχε θέσει σε διαθεσιμότητα 23.000 υπαλλήλους και έχει απολύσει 15.000! Τώρα, με την θεσμοθέτηση της τάχα αξιολόγησης και την άρση της μονιμότητας επιχειρεί να απολύσει ή να εξαναγκάσει σε παραίτηση όσους περισσότερους υπαλλήλους μπορεί και κυρίως όσους αντιστέκονται στην πολιτική του!.

Αποκρύπτονται επιμελώς οι κύριες αιτίες της κακοδαιμονίας, που είναι η υποχρηματοδότηση,  η έλλειψη υποδομών, η σωστή διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, οι μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, οι πολύ χαμηλοί μισθοί, οι συνεχείς κομματικές  παρεμβάσεις και αναδεικνύονται μόνο οι ευθύνες των υπαλλήλων και οι περιορισμένες δυνατότητές τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περίπτωση του εργοστασίου Βιολάντα και στην έλλειψη ελέγχων, που επέτρεψαν στον εργοδότη να παρανομεί και να οδηγήσει στον θάνατο 5 εργάτριες, αποδείχθηκε ότι σε ολόκληρη τη  Θεσσαλία υπάρχουν μόνο πέντε (5) επιθεωρητές για να ελέγχουν χιλιάδες επιχειρήσεις! Το πλέον ενδεικτικό όμως είναι τα δημόσια νοσοκομεία και το show που δίνει κάθε φορά ο υπουργός Υγείας, που προσπαθεί να παρουσιάσει ότι γίνονται έργα. Τα νοσοκομεία έχουν προβλήματα, αλλά και δεν υπάρχει ιατρονοσηλευτικό προσωπικό για να τα  λειτουργήσει, μάλιστα πολλοί από όσους υπηρετούν, αναγκάζονται να παραιτηθούν λόγω τραγικών συνθηκών και χαμηλών μισθών.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν 12 μισθούς, αντί για 14, (κατά παράβαση του άρθρου 4 του Συντάγματος), δεν έχουν συλλογική σύμβαση και άρα στερούνται επιδομάτων, οι μισθοί γενικά πολύ χαμηλοί και οι αυξήσεις είναι πολύ μικρές. Ιδιαίτερα δυσκολεύονται οικονομικά και όσοι καλούνται να καλύψουν και στεγαστικές ανάγκες σε περίπτωση μετάθεσης για υπηρεσιακούς λόγους. Επίσης, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό είναι επιφορτισμένο με την υγεία όλων των πολιτών, διότι τα δημόσια νοσοκομεία αντιμετωπίζουν και τα έκτακτα περιστατικά (εφημερίες) και τις πανδημίες π.χ. covid 19. Οι εργαζόμενοι όμως στα δημόσια νοσοκομεία αμείβονται λιγότερο και εργάζονται πολύ περισσότερο, αντιμετωπίζοντας πολύ δύσκολες συνθήκες. Οι κινητοποιήσεις τους λοιπόν είναι απόλυτα δικαιολογημένες και έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας.

Το ίδιο και των εκπαιδευτικών,  που πρέπει να μάθουν γράμματα τα παιδιά σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, καθώς και όλων των υπολοίπων κλάδων που εξυπηρετούν λαϊκές ανάγκες. Την κυβέρνηση όμως δεν την ενδιαφέρει η εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, την ενδιαφέρει η εξυπηρέτηση των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, γι΄αυτό προωθεί τον εκφοβισμό των υπαλλήλων και την ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Η άρση της μονιμότητας λοιπόν και οι απολύσεις με γρήγορες διαδικασίες, αποτελούν βασικό μοχλό για πλήρη διάλυση του Δημοσίου και για ανάληψη από ιδιώτες αρμοδιοτήτων, που πρέπει να είναι δημόσιες, με αποτέλεσμα η πλειονότητα των πολιτών να μη μπορεί να έχει πρόσβαση σε αναγκαίες υπηρεσίες εφ’ όσον δεν να μπορεί να πληρώσει.

Η υπεράσπιση λοιπόν του Δημοσίου και της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν αφορά μόνο τους ίδιους, μας αφορά όλους.

Η κατάργησή της αποτελεί αντιδραστική τομή και όχι εκσυγχρονισμό και δεν πρέπει να την επιτρέψουμε.

Η Δέσποινα Σπανού είναι στέλεχος της ΛΑΕ – ΑΑ πρώην αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ

Διαβάστε επίσης  

H ΔΕΘ σε νέες περιπέτειες με ευθύνη της κυβέρνησης

Το σύστημα Μητσοτάκη–Γεωργιάδη και η «ανήκεστος βλάβη» στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία

Βρέθηκε η… μύγα που τσίμπησε τον Νίκο Δένδια