Δεν χωρά αμφιβολία ότι δεν έχουν υπάρξει για την Αριστερά τόσο ιδανικές συνθήκες εκλογών, με τα κόμματα της εξουσίας τραυματισμένα και ευάλωτα, όσο σήμερα.

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

Δεν χωρά αμφιβολία ότι δεν έχουν υπάρξει για την Αριστερά τόσο ιδανικές συνθήκες εκλογών, με τα κόμματα της εξουσίας τραυματισμένα και ευάλωτα, όσο σήμερα. Άρα δικαίως δημαγωγούν δίχως έλεος· έτσι κι αλλιώς δεν τα είχαμε συνηθίσει σε άλλης ποιότητας αντιπολίτευση. Ωστόσο, καλό θα ήταν να εμπεδώσουν κάποτε ότι στους κανόνες του δημοκρατικού πολιτεύματος που υπερασπίζεται θεσμικά και ουσιαστικά τον λόγο του 3% ή του παγιωμένου 7%, έχουν δικαίωμα αντιπολιτευτικής κριτικής και τα κόμματα της εξουσίας. Ακόμα κι αν η Αριστερά περιμένει μια παροδική μικρή άνοδο των ποσοστών της με δανεικές ψήφους ή ψήφους πρόσκαιρης διαμαρτυρίας, ακόμα και τότε κάθε διαφορετικής άποψης κομματικός σχηματισμός έχει το δικαίωμα της αντιπολίτευσης! Από πού αντλεί η Αριστερά αυτό το ενοχλητικό άτυπο δικαίωμα να μη δέχεται την κριτική, παρά μόνο να την ασκεί; Η χώρα μας, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν υπήρξε ποτέ δορυφόρος του σοβιετικού καθεστώτος όπου ο αντιπολιτευτικός λόγος να μη σήμαινε στην καλύτερη των περιπτώσεων φυλάκιση ή ψυχιατρείο. Επίσης, από ό,τι γνωρίζουμε, στην κριτική που δέχεσαι απαντάς με επιχειρήματα και όχι με διαμαρτυρίες και την υποφώσκουσα απαίτηση ότι η Αριστερά είναι υπεράνω κριτικής. Πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση κι όχι για θρησκευτική, όπου το Υπέρτατο Ον είναι υπεράνω κριτικής. Δηλαδή δεν μπορούμε να αντιπολιτευτούμε τον… επαναστατικό λόγο της κυρίας Παπαρήγα; Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Βενιζέλος όσο και οποιοσδήποτε μετέχει των κοινοβουλευτικών διαδικασιών έχει το δικαίωμα να ασκεί αντιπολίτευση προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος ή οποιοσδήποτε ξαφνικά γίνεται «αντικομμουνιστής» με την εντέχνως επιβαρυμένη ιστορικά σημασία του όρου στην Ελλάδα; Με αυτήν την έννοια άνετα πάνω από το 90% των Ελλήνων είναι κανονικοί και αυθεντικοί «αντικομμουνιστές». Τι να κάνουμε; Να τους στείλουμε διακοπές… στη Σιβηρία; Να τελειώνουμε με αυτές τις παρωχημένες τακτικές. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν επιλεκτικές εξαιρέσεις, ούτε τετελεσμένα. Μέσα από ξεπερασμένα στερεότυπα ασκείται επικίνδυνη πολιτική. Η Αριστερά πολιτεύεται με επικίνδυνους όρους όπως «προδότες», «δωσίλογοι», «ξεπουλημένοι», «ταγματασφαλίτες», «κατάρρευση», «καταστροφή» κ.λπ., επενδύοντας σε μια χολιγουντιανού τύπου ολική καταστροφολογία όπου τίποτα πλέον δεν υπάρχει όρθιο και όλα έχουν καταρρεύσει επειδή δεν κυβερνά τον τόπο η Παπαρήγα και ο Μαΐλης, ο Τσίπρας και ο Λαφαζάνης.

ΥΓ.: Και καλή ανάγνωση για το Σαββατοκύριακο alekosch.wordpress.com