Το πολιτικό περιβάλλον στο οποίο εκδηλώθηκε η πρωτοβουλία του Μητσοτάκη για αναθεώρηση του συντάγματος αποτελεί… εγγύηση για την πλήρη απουσία κάθε είδους συναίνεσης – και προφανώς ο πρωθυπουργός δεν είναι αφελής για να πιστεύει το αντίθετο.

Στο κάτω – κάτω της γραφής ουδείς μακροημέρευσε συναινώντας και συνεννοούμενος με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι αντιθέσεις, οι εντάσεις, τα διλήμματα και οι ρήξεις αβγατίζουν τις ψήφους. Και μάλιστα οι προσωπικές αντιθέσεις και ρήξεις, όχι οι αφηρημένες ιδεολογικές και πολιτικές, που στις μέρες μας κόβουν όλο και λιγότερα εισιτήρια.

Γι’ αυτό ο Μητσοτάκης είπε στον Παπαχελά ότι το εκλογικό δίλημμα δεν είναι «Μητσοτάκης ή χάος», αλλά «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Ζωή ή Βελόπουλος» (και «ή Τσίπρας ή Καρυστιανού» όταν κι αυτοί ανακοινώσουν τα δικά τους κόμματα).

Στην πραγματικότητα βεβαίως το «Μητσοτάκης ή χάος» θα παραμείνει απολύτως ενεργό, απλώς το «χάος» θα λαμβάνει το όνομα του αντιπάλου που θα επιλέγει κάθε φορά ο πρωθυπουργός.

Θεωρητικά η απάντηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης θα ήταν η προβολή ενός πακέτου συνταγματικών αλλαγών που θα έβαζε πολιτική πίεση στον Μητσοτάκη – τουλάχιστον εκ μέρους των δύο άλλων κομμάτων εξουσίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιο όμως από τα δύο αυτά μπορεί σήμερα να πάει σε μια σύγκρουση ελπίζοντας να αποκομίσει κάποιο πολιτικό κέρδος;

● Το ΠΑΣΟΚ έχει μπει για τα καλά σε τροχιά εμφυλίου καθώς η εσωκομματική αντιπολίτευση δεν φαίνεται καν διατεθειμένη να περιμένει την επομένη των εκλογών. Συνεχίζοντας την αδιάκοπη αμφισβήτηση του Ανδρουλάκη, στήνει από σήμερα ένα σκηνικό ρήξης, το οποίο είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει – εκτός βεβαίως από την εκλογική συντριβή…

● Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει στη γνωστή υπαρξιακή… εκκρεμότητα, η οποία ενδέχεται να πάει πολύ μακριά, αφού το σχεδιαζόμενο κόμμα του Τσίπρα αναβάλλεται συνεχώς και ίσως φτάσει να ανακοινωθεί τον Σεπτέμβριο.

Ο Μητσοτάκης διεκδικεί το κεντρώο κοινό πέριξ και εντός του ΠΑΣΟΚ, αλλά και εκείνο με παρόμοια χαρακτηριστικά που ίσως θα προτιμούσε τον Τσίπρα.

Σταθερότητα, ασφάλεια, μεταρρυθμίσεις – έστω και λειψές – είναι το τρίπτυχο που θέλει να αναδείξει μέσα από τις συγκρούσεις των επόμενων μηνών, ώστε να πείσει πως, στη χειρότερη περίπτωση, είναι προτιμότερος απ’ όποιον κι αν βρεθεί απέναντί του.

Τα άλλα, περί συναίνεσης, ούτε για μικρά παιδιά…

Διαβάστε επίσης:

Ο φόβος της αντιδεξιάς και το λάθος του ΠΑΣΟΚ με το Κέντρο – Σχόλιο σε έναν «αφορισμό» του Νίκου Χριστοδουλάκη

Υπάρχουν περιθώρια για μια αξιόπιστη συνταγματική αναθεώρηση;

Ποιος θα μαζέψει στο τέλος τα συντρίμμια;