Τριάντα πέντε χρόνια μετά την πτώση του τείχους, το Βερολίνο έχει ακόμη επάνω του τις ραφές ενός ετερόκλητου υφάσματος, φτιαγμένου από τα κομμμάτια της άλλοτε Δυτικής και Ανατολικής πόλης.

Από το S bahn , τον υπέργειο σιδηρόδρομο, τις στάσεις με τα ονόματα που παραπέμπουν σαφώς σε ιστορικά πρόσωπα του σοσιαλισμού, στην Αλεξάντερπλατς, τη θρυλική από την ομότιτλη σειρά του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Εκεί όπου ο εμβληματικός πύργος τηλεπικοινωνιών (ή μήπως κάποιες φορές κατασκοπείας) δεσπόζει, φέρνοντας στο μυαλό τις «Ζωές των άλλων». Αλλά και το Μπερλίνερ Ανσάμπλ του Μπέρτολτ Μπρέχτ, κέντρο της θεατρικής πρωτοπορίας, ένας φάρος επί σκηνής.

Στο Ανατολικό Βερολίνο στο «Νησί των Μουσείων» διατηρούνται ακόμη τα σημάδια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, με θαυμαστές μνήμες του αρχαιοελληνικού κλασικού πολιτισμού στο εσωτερικό του. Το Βερολίνο, μια πόλη που προσπαθεί να διαγράψει τις αντιφάσεις του.

Διαβάστε επίσης:

Podcast – Μάνος Χατζημαλωνάς: «Όταν μιλάς θεραπεύεσαι, όταν ακούς θεραπεύεις»

Poscast – Παντελής Δεντάκης: «Οι παραστάσεις για εφήβους και παιδιά είναι κυρίως για τους γονείς τους»

Podcast – Ιωάννης Αθανασόπουλος: «Ήμουν για αρκετό καιρό σε κώμα μετά από ατύχημα»