Έχουμε ξαναπεί ότι η μάχη για την πρωτιά στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς / Αριστεράς θα είναι σκληρότερη από αυτήν των κομμάτων του χώρου κατά της Νέας Δημοκρατίας.

Άλλωστε υπάρχει επίδικο και μάλιστα σημαντικό: το αν αυτός ο χώρος θα συνεχίσει να είναι το «μισό» στο πολιτικό σύστημα του «ενάμιση πόλου» ή, κατ’ άλλους, του «ενάμισι κόμματος». Ή αν θα δημιουργηθεί ένας φιλόδοξος πόλος διεκδίκησης της εξουσίας.

Η ήττα του Τσίπρα το 2019 και η συντριβή του τέσσερα χρόνια αργότερα δημιούργησαν την εκτίμηση ότι ο χώρος αυτός δεν πρόκειται να ανακάμψει για μια δεκαετία το λιγότερο.

Αυτό θα επιβεβαιωθεί στην περίπτωση που η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης καταφέρουν να σχηματίσουν κυβέρνηση μετά τις επερχόμενες -πιθανότατα διπλές- εκλογές.

Όμως η μοίρα της Κεντροαριστεράς / Αριστεράς δεν εξαρτάται τόσο άμεσα από το αποτέλεσμα του κυβερνώντος κόμματος.

Ο κατακερματισμένος και υπό αναδιάταξη χώρος της κεντρο-αριστερής αντιπολίτευσης έχει ανάγκη από ηγεσία και ανασύνθεση.

Τον ρόλο αυτόν ανέλαβε εν πολλοίς το ΠΑΣΟΚ την προηγούμενη περίοδο, αλλά χωρίς θεαματικό αποτέλεσμα. Το ταβάνι του 15% αποδείχτηκε πολύ σκληρό για να σπάσει, παρότι το Κίνημα έπαιζε πρακτικά χωρίς αντίπαλο στον αντιπολιτευτικό περίγυρό του.

Με την επανεμφάνιση δε του Τσίπρα υποχώρησε δημοσκοπικά στην τρίτη θέση, για την οποία προσώρας δίνει μάχη με την Καρυστιανού.

Ο Τσίπρας με την ΕΛΑΣ του φαίνεται να καπαρώνει τη δεύτερη θέση, αλλά κι αυτός, μέχρι στιγμής, δεν ξεπερνάει το 15% (συν κάτι ψιλά σε κάποιες έρευνες και μόνο στην «εκτίμηση ψήφου»).

Το αν το εν λόγω ποσοστό αποτελεί ταβάνι και γι’ αυτόν θα το ανακαλύψουμε συν τω χρόνω.

Προς το παρόν μπορούμε μόνο να εκτιμήσουμε ότι ένα εκλογικό αποτέλεσμα χωρίς καθαρό νικητή στο εσωτερικό του χώρου δεν έχει τίποτε να προσφέρει εκτός από ακινησία.

Χρειάζεται κάποιος να κυριαρχήσει ώστε να αναλάβει την ανασύνθεση είτε κατισχύοντας πλήρως επί των όμορων κομμάτων είτε επιβάλλοντας μια συνεργασία. Το λέγαμε επί «μοναξιάς» του ΠΑΣΟΚ και το επαναλαμβάνουμε τώρα.

Προς το παρόν έχει κάποια σημασία ένα εύρημα στη δημοσκόπηση της Pulse RC: στο ΠΑΣΟΚ το ποσοστό αυτών που δέχονται την κυβερνητική συμμετοχή, ακόμα και αν το κόμμα τους δεν είναι ο ισχυρός εταίρος, φτάνει το 20% και στο κόμμα Τσίπρα το 29%.

Αυτό από μόνο του δείχνει γιατί σε μια άχαρη ισοπαλία -ή περίπου ισοπαλία- ο παραλυτικός διχασμός θα παραμείνει, και μάλιστα με επιθυμία των οπαδών και όχι (μόνο) των ηγεσιών. Και τότε το αντιπολιτευτικό κενό ίσως δεν θα το καλύψει η Κεντρο-Αριστερά, αλλά η… παραλογιά.

Διαβάστε επίσης:

Αρπάζουν γη της ελληνικής μειονότητας

Η Ελλάδα στην πρωτοπορία της ευρωπαϊκής διαστημικής στρατηγικής: Ασφάλεια και περιβαλλοντική ανθεκτικότητα

Αδύνατη η ύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ χωρίς τον Τσίπρα

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.