Η τοξικότητα συχνά βλάπτει επικίνδυνα τους τοξικούς

Ο δρόμος για την εκλογική ενίσχυση κάθε κόμματος περνάει από την πόλωση: πάντα χρειάζεται έναν τουλάχιστον αντίπαλο και μια σκληρή σύγκρουση για να προκαλέσει το ενδιαφέρον ενός κοινού που όλο και περισσότερο αποστασιοποιείται εγκλωβισμένο στα – όχι πάντα διαχειρίσιμα – προβλήματά του.

Ωστόσο η πόλωση δεν επιτυγχάνεται ούτε με ροδοπέταλα ούτε με κατάχρηση του πληθυντικού ευγενείας, αλλά με τοξικότητα, άλλοτε ελεγχόμενη και άλλοτε ανεξέλεγκτη.

Η ένταση της τοξικότητας ανεβαίνει όσο περισσότερο απουσιάζει το πρόγραμμα ή όσο περισσότερο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα προγράμματα ούτε λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψιν ούτε ρυθμίζουν το πολιτικό κλίμα.

Καθοριστικός παράγοντας επίσης τα τελευταία χρόνια είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κατά βάση εκφράζονται πληθωρικά όσοι θέλουν «αίμα στην αρένα» δημιουργώντας την (ψευδή;) αίσθηση ότι ολόκληρη η κοινωνία λειτουργεί κάπως έτσι και σπρώχνοντας τα κόμματα σε έναν διαγωνισμό τοξικότητας.

Αυτή είναι η μια όψη του προβλήματος, η οποία σχετίζεται με την επιδίωξη των κομμάτων να υπερβάλουν στην καταγγελία του αντιπάλου ως διεφθαρμένου, ανίκανου, προδότη, εχθρού του λαού και υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων, για να τονίσουν τη δική τους ικανότητα, εντιμότητα, αρετή, φιλολαϊκότητα και, φυσικά, τον πατριωτισμό τους.

Τα παραδείγματα άκρατης τοξικότητας στη σύγχρονη πολιτική ιστορία είναι αμέτρητα και στην πραγματικότητα κανένα πολιτικό κόμμα ή ηγέτης δεν έχει γλιτώσει από τον πειρασμό να τσαλαβουτήσει έστω κάποια στιγμή σε δαύτην εφόσον έκρινε ότι έτσι διευκολύνεται η προβολή της ηθικής, ιδεολογικής, πολιτικής ή άλλης υπεροχής του. Ειδικά στις μέρες μας η κατάσταση είναι πολύ κακή.

Ωστόσο μια πικρή αλήθεια για την τοξικότητα είναι ότι μαρτυρά πρωτίστως πολιτικό έλλειμμα, αδυναμία, αν όχι και πανικό, κάτι που γίνεται αντιληπτό από πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας και συχνά… πληρώνεται αναλόγως στην κάλπη.

● Η διασπορά της τοξικότητας μέσω θεωριών συνωμοσίας είναι η χυδαιότερη και πιο φτηνιάρικη εκδοχή, η οποία αποκαλύπτει πλήρη πολιτική ένδεια, αλλά και αδιαφορία για τη συγκρότηση πολιτικής ταυτότητας. Ενίοτε απλώς δηλώνει «ψέκα»…

● Η συκοφάντηση των αντιπάλων με ψευδείς ή αστήρικτες κατηγορίες κατά κανόνα αποκαλύπτει φόβο, πολιτική ανεπάρκεια και προκαταβολική διαχείριση ήττας ή αποτελέσματος πολύ χαμηλότερου από τον στόχο.

● Τέλος, η ακράτεια στη διασπορά χυδαιότητας συσπειρώνει τη σκληρή βάση – για την ακρίβεια την τραμπούκικη εκδοχή της – αλλά αποξενώνει πολύ περισσότερους, ακόμη και από τη βάση του ίδιου κόμματος.

Ίσως είναι κάπως αφελές το να ζητάει κάποιος πολιτική ευπρέπεια και σοβαρότητα. Μπορεί ωστόσο να υπενθυμίσει στους τοξικούς ότι η εγκράτεια δηλώνει αυτογνωσία και ένστικτο αυτοσυντήρησης. Και ότι συχνά η εκλογική επίδοση είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της τοξικότητας.

Διαβάστε επίσης

Πυρκαγιές στις εγκαταστάσεις διαχείρισης ανακυκλώσιμων υλικών: ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που απαιτεί απαντήσεις

Ο «δίχως τέλος» πόλεμος ΗΠΑ – Ιράν

Η γεωπολιτική κοσμογονία και οι επόμενες ελληνικές εκλογές

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.