Ο «δίχως τέλος» πόλεμος ΗΠΑ – Ιράν

Οι προσδοκίες που σκόπιμα καλλιεργήθηκαν από τον Λευκό Οίκο και τα δυτικά ΜΜΕ για αποκλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν διαψεύδονται στην πράξη για μια ακόμη φορά. 

Αντίθετα, η αμερικανοϊρανική διένεξη αποκτά όλο και περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας μακροχρόνιας, παγιωμένης σύγκρουσης, στην οποία οι δύο πλευρές επιχειρούν να επιβάλουν τη βούλησή τους χωρίς να οδηγηθούν – τουλάχιστον προς το παρόν – σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Η πρόσφατη επανέναρξη των αμερικανικών αεροπορικών πληγμάτων, η επαναφορά του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν και οι εκατέρωθεν πυραυλικές επιθέσεις δείχνουν ότι το προσωρινό πλαίσιο αποκλιμάκωσης που είχε διαμορφωθεί την άνοιξη έχει ουσιαστικά καταρρεύσει. 

Η Ουάσιγκτον συνεχίζει την προσπάθεια για να περιορίσει τις στρατιωτικές και οικονομικές δυνατότητες της Τεχεράνης, εστιάζοντας κυρίως στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ και στις υποδομές που σχετίζονται με την απειλή κατά της διεθνούς ναυσιπλοΐας. 

Από την άλλη πλευρά, το Ιράν απαντά με επιθέσεις κατά αμερικανικών στρατιωτικών στόχων και με απειλές ότι μπορεί να διαταράξει συνολικά τις ενεργειακές ροές της Μέσης Ανατολής. Ίσως, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η παρατεταμένη και ελεγχόμενη αντιπαράθεση να μην αποτελεί σήμερα το δυσμενέστερο σενάριο ούτε για την Ουάσιγκτον ούτε για την Τεχεράνη. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την πίεση προς το Ιράν, δικαιολογούν τη στρατιωτική τους παρουσία στον Περσικό Κόλπο και ενισχύουν τον ρόλο τους ως εγγυητή της ασφάλειας των περιφερειακών συμμάχων τους, χωρίς να επωμίζονται το τεράστιο κόστος μιας νέας μεγάλης χερσαίας σύρραξης.

Το ιερατείο που κυβερνά το Ιράν, από την πλευρά του, διατηρεί ζωντανό το αφήγημα της «αντίστασης» κατά των «διαβολικών» ΗΠΑ, συσπειρώνει το εσωτερικό του ακροατήριο και συνεχίζει να ασκεί επιρροή μέσω των συμμάχων και των πληρεξουσίων του (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι) στην περιοχή, αποφεύγοντας μια αναμέτρηση που θα μπορούσε να απειλήσει την ίδια την επιβίωση του καθεστώτος.  Ταυτόχρονα, η παρατεταμένη ένταση διατηρεί ένα μόνιμο γεωπολιτικό «ασφάλιστρο κινδύνου» στις διεθνείς αγορές ενέργειας. 

Δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι αυτό είναι ο βασικός στόχος των αντιμαχόμενων. Ωστόσο, οι διακυμάνσεις στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου αποτελούν μια παράπλευρη, αλλά υπαρκτή συνέπεια της κρίσης, από την οποία κατά περίπτωση αντλούν οικονομικά ή γεωπολιτικά οφέλη διαφορετικοί παίκτες του διεθνούς συστήματος. Έτσι διαμορφώνεται μια εύθραυστη ισορροπία, στην οποία καμία πλευρά δεν φαίνεται να επιδιώκει την ειρήνη με κάθε κόστος, αλλά ούτε και έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με ανυπολόγιστες συνέπειες. Το ερώτημα, λοιπόν, και η ανησυχία που προκύπτουν από την τρέχουσα κατάσταση είναι μέχρι ποιο σημείο θα κλιμακωθεί η ένταση και αν κάποια στιγμή μια λανθασμένη εκτίμηση θα μετατρέψει αυτή τη διαχειριζόμενη αντιπαράθεση σε έναν πολύ ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο.

Διαβάστε επίσης

Η γεωπολιτική κοσμογονία και οι επόμενες ελληνικές εκλογές

«Γκάζι» ΝΑΤΟ στους εξοπλισμούς – Κάτω από το χαλί τα ελληνοτουρκικά

Τα δυσεπίλυτα προβλήματα του ΝΑΤΟ – Οι αντιφάσεις και τα διλήμματα στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.