21/10/2018 21:22:44
16.11.2009

Cine Ποντίκι

Τι απέγινε η Έλι

Μια ομάδα παλιών φίλων από το πανεπιστήμιο, μέλη της ανώτερης κοινωνικής τάξης στο σημερινό Ιράν, κάποιοι παντρεμένοι, άλλοι όχι, αποφασίζουν να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο στα παράλια της Κασπίας μαζί με τα παιδιά τους για να γιορτάσουν την επιστροφή ενός άλλου φίλου τους από τη Γερμανία. Μαζί τους θα πάρουν, μετά από την έντονη επιμονή της Σεπιντέ, μιας από τις συζύγους, την Έλι, τη νεαρή δασκάλα των παιδιών της, την οποία η Σεπιντέ σκοπεύει να γνωρίσει στον νεοφερμένο Αχμάντ ο οποίος έχει μόλις χωρίσει τη γερμανίδα γυναίκα του και αναζητά νύφη από το Ιράν. Ξεκινώντας από το ταξίδι τους και την άφιξή τους στο θέρετρο (που η γκρίζα ατμόσφαιρά του ελάχιστα το κάνει να δείχνει καλοκαιρινό) η ταινία θα τους παρακολουθήσει στις συνηθισμένες ασήμαντες λεπτομέρειες ενός σχεδόν τυπικού Σαββατοκύριακου, χτίζοντας με προσοχή τη δυναμική των σχέσεων ανάμεσα στην ομάδα και προετοιμάζοντάς μας για μια συνέχεια που θα μεταμορφώσει το Σαββατοκύριακό τους και το φιλμ σε αληθινό θρίλερ. Δίχως να υποκύπτει στις συμβάσεις του είδους που φαίνονται δεδομένες στο δυτικό σινεμά, το φιλμ του Ασγκάρ Φαραντί θα ανεβάσει την ένταση αλλά δεν θα γίνει ένα τυπικό whodunnit ή έστω «whathappened». Δεν είναι τόσο η αναζήτηση του τι και πώς συνέβη που τον ενδιαφέρει όσο η σκιαγράφηση της ψυχολογίας και της κοινωνικής συμπεριφοράς των ηρώων του που θα αποκαλύψει όλα όσα βρίσκονται κρυμμένα πίσω από τα ευγενικά χαμόγελα, τις τυπικές συμπεριφορές, τα παντρεμένα ζευγάρια, την υπερβολικά συντηρητική δομή μιας κοινωνίας σαν το Ιράν. Την ίδια στιγμή ο Φαραντί κατορθώνει να αποφύγει όλα τα κλισέ που έκαναν το σινεμά της χώρας του ευπώλητο προς τη Δύση, τα εύκολα ηθικά διδάγματα, τον λυρισμό εκ του προχείρου, τις θεματικές με χαριτωμένα παιδάκια που δεν έχουν βιβλία να πάνε σχολείο, το φολκλόρ και τις ευκολίες. Το «Τι απέγινε η Έλι» ασφαλώς και στηρίζεται πάνω στην ιρανική νοοτροπία (μια τέτοια ιστορία αν και θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε δύσκολα θα λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο αλλού), όμως δεν χρησιμοποιεί τις ιδιαιτερότητές της με ύφος «τουριστικού οδηγού», αλλά στηρίζει πάνω τους ένα θρίλερ που την ίδια στιγμή αποτελεί ένα διαπεραστικό πορτρέτο της ιρανικής κοινωνίας και της ίδιας της χώρας του. Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί. Πρωταγωνιστούν: Ταρανέ Αλιντουστρί, Γκολσιφτέ Φαραχαμί, Μάνι Χαγκχικί, Σαχάμπ Χοσεϊνί. Χώρα: Ιράν. Διάρκεια 119΄

2012

Ξεκινώντας από μια πρόβλεψη των Μάγιας που λέει ότι το 2012 ο κόσμος θα τελειώσει, ο γνωστός εφετζής καταστροφολόγος Ρόλαντ Έμεριχ αποφασίζει να χτίσει μια απολύτως αναληθοφανή και εξοργιστικά προβλέψιμη ιστορία, γιορτάζοντας με ένα πανηγύρι ειδικών εφέ και μια παρέλαση τρομολαγνείας το τέλος μας. Στην καινούργια του, κενή από κάθε περιεχόμενο, περιπέτεια, το τέλος θα έρθει από μέσα, καθώς τα μέχρι τώρα άκακα νετρίνο (υποατομικά σωματίδια που διαπερνούν την ύλη και που για αιώνες φτάνουν από τον ήλιο στη Γη), θα αρχίζουν ξαφνικά να βράζουν τον πυρήνα της. Με τον πλανήτη μας στον φούρνο μικροκυμάτων, ο εξωτερικός φλοιός θα αρχίσει να μετατοπίζεται, κολοσσιαίοι σεισμοί καταστρέφουν τα πάντα κι ένα παλιρροϊκό κύμα που φτάνει ως το Έβερεστ κινδυνεύει να βυθίσει κυριολεκτικά τον κόσμο. Το φιλμ του Έμεριχ είναι από εκείνα που λατρεύουν να απεικονίζουν το τέλος με κάθε λεπτομέρεια, που μοιάζουν να ξεχειλίζουν εφηβικό ενθουσιασμό στήνοντας σκηνές Αρμαγεδδώνα, καθώς δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο από το πόσο καλά είναι τα ψηφιακά εφέ τους όσο στο παρασκήνιο της ιστορίας του εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν σε κάθε πλάνο. Φυσικά δεν είναι μια ταινία που σου ζητά να την πάρεις στα σοβαρά, αλλά από την άλλη, ακόμη κι αν τη δεις με κάθε καλή διάθεση απέναντι στην ανοησία της, είναι δύσκολο να αποδεχθείς ότι ένα αυτοκίνητο μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από έναν σεισμό που γκρεμίζει όλο το Λος Άντζελες δημιουργώντας ένα ρήγμα στο μέγεθος της πόλης. Όμως το «2012» είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν «φυλακίζονται» στη λογική και που θυσιάζουν τα πάντα για το θέαμα, αλλά και που δυστυχώς πέφτουν θύματα της ίδιας της αλαζονείας τους. Οι κεντρικοί του ήρωες δεν έχουν τίποτα που να τους κάνει άξιους να επιβιώσουν, οι σαχλοί συμβολισμοί του σεναρίου απευθύνονται σε γυμνασιόπαιδες και η συνεχής κακοφωνία από ειδικά εφέ και DTS θόρυβο καταντούν γρήγορα απολύτως κουραστικά. Τελικά, ο μεγαλύτερος εχθρός στο φιλμ του Έμεριχ δεν είναι το τέλος του κόσμου, αλλά ο βαρετός κι εντελώς ανέμπνευστος τρόπος με τον οποίο επέρχεται. Σκηνοθεσία: Ρόλαντ Έμεριχ. Πρωταγωνιστούν: Τζον Κιούζακ, Αμάντα Πιτ, Θάντι Νιούτον, Γούντι Χάρελσον κ.ά. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 158΄

Νέα Υόρκη σ’ αγαπώ

H δεύτερη ταινία στο γαλλικό franchise που ξεκίνησε με το «Παρίσι σ’ αγαπώ» μπορεί να είναι και η τελευταία, καθώς παίρνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα και δεν ξέρει τι ακριβώς να την κάνει. Έντεκα ερωτικές ιστορίες τοποθετημένες στο «Μεγάλο Μήλο», σκηνοθετημένη η καθεμιά από έναν άλλο σκηνοθέτη και με μια χαλαρή (αχρείαστη) ιδέα να τις ενώνει, το φιλμ περιέχει μερικές χαριτωμένες στιγμές, κάποιες άλλες σχεδόν συγκινητικές, αλλά τίποτα που να το κάνει ξεχωριστό ή αληθινά ενδιαφέρον. Το ίδιο πρόβλημα είχε εν πολλοίς και η ταινία για το Παρίσι, μόνο που εκεί οι σκηνοθέτες κατόρθωναν τουλάχιστον να συλλάβουν κάτι από την «ψυχή» της πόλης και να εκμεταλλευτούν την πρωτοτυπία της ιδέας. Εδώ το φαγητό είναι ξαναζεσταμένο και η πόλη έχει ελάχιστη από τη γοητεία, τη μαγεία, την πολυπολιτισμικότητα, που μεταμορφώνουν την Νέα Υόρκη σε μια από τις πιο ξεχωριστές, ελκυστικές και πλέον κινηματογραφημένες πόλεις στον κόσμο. Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν, Ιβάν Ατάλ, Άλεν Χιουζ, Σούνζι Ιβάι, Γιεν Ζιανγκ, Σεκάρ Καπούρ, Τζόσουα Μάρστον, Μίρα Ναΐρ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπρετ Ράτνερ, Ράνταλ Μπολσμέγιερ. Πρωταγωνιστούν: Μπράντλεϊ Κούπερ, Σάια Λα Μπεφ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπλέικ Λάιβλι, Ορλάντο Μπλουμ, Κριστίνα Ρίτσι. Χώρα: ΗΠΑ, Γαλλία. Διάρκεια: 103΄

Tetro

Ανοίγοντας από σήμερα σε περισσότερες αίθουσες μετά την ξαφνική έξοδό του σε έναν αθηναϊκό κινηματογράφο την περασμένη εβδομάδα, το «Τetro» του Φράνσις Φορντ Κόπολα μπορεί να ωφελήθηκε από την πρόσφατη επίσκεψη του σκηνοθέτη του στην Αθήνα, όμως ακόμη και η «τιμή» που μας έκανε δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι το φιλμ έστω κι αν θέλει να επιστρέψει στις ανεξάρτητες ρίζες του δημιουργού του δεν είναι τίποτα παρά μια παταγώδης αποτυχία. Η ιστορία ενός νεαρού που αναζητά στο Μπουένος Άιρες τον αδελφό του, που έχει καταφύγει εκεί θέλοντας να ξεφύγει από την καταπιεστική σκιά του ιδιοφυούς πατέρα του, μπορεί να κερδίζει πόντους στην ατμόσφαιρα και την εντυπωσιακή ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά χάνει κάθε ενδιαφέρον από ένα γεμάτο κλισέ, ελάχιστα δουλεμένο σενάριο που γρήγορα γλιστρά στην ανοησία. Σκηνοθεσία: Φράνσις Φορντ Κόπολα. Πρωταγωνιστούν: Βίνσεντ Γκάλο, Μάριμπελ Βερντού, Κλάους Μαρία Μπραντάουερ, Κάρμεν Μάουρα. Χώρα: ΗΠΑ, Αργεντινή. Διάρκεια: 127΄

Πάπισσα Ιωάννα

Το 853 μ.Χ., έχοντας γίνει πλέον ένας φημισμένος θεραπευτής και δάσκαλος, ο Τζοβάνι Ανγκλίκο ανέλαβε το αξίωμα του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Μόλις δύο χρόνια μετά λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου για ένα μυστικό που θα γινόταν θρύλος. Ο Ανγκλίκο ήταν στην πραγματικότητα γυναίκα, η μοναδική γυναίκα που έχει χειροτονηθεί Πάπας, ο μοναδικός Πάπας που ήταν σε... ενδιαφέρουσα. Σκηνοθεσία: Σόνκε Βόρτμαν. Πρωταγωνιστούν: Γιοχάνα Βόκαλεκ, Ντέιβιντ Γουέναμ, Τζον Γκούντμαν, Ίαν Γκλεν κ.ά. Χώρα: Γερμανία. Διάρκεια: 149΄

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.