02/12/2020 21:14:39
28.3.2016 / ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1909 στις 24-03-2016

Τα μυστικά της πόρτας!

Τα μυστικά της πόρτας!  - Media

 

Αλέξης Πανσέληνος

Η κρυφή πόρτα

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελ.: 178

Λίγο πριν από τις εκλογές που ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως την πρώτη αριστερή κυβέρνηση, στο κέντρο της Αθήνας ένας καλοβαλμένος συνταξιούχος του Δημοσίου, που συνεχίζει τις δραστηριότητές του ως συγγραφέας και μεταφραστής, προσαρμόζει τη ζωή του στα νέα οικονομικά δεδομένα. Καθώς αναγκάζεται να «κόψει» ακόμα και το άνετο διαμέρισμά του στα δύο προκειμένου να συμπληρώνει με το ενοίκιο το εισόδημά του, μια ενδιάμεση πόρτα θα ανατρέψει την προσωπική του ζωή. 

Ο Ευγένιος είναι συνταξιούχος της εποχής της κρίσης και καλείται να ασκηθεί στις περικοπές έχοντας, ωστόσο, ανδρωθεί στην εποχή των παχιών αγελάδων της μεταπολίτευσης, μέσα σε μια κοινωνία άκρατου καταναλωτισμού, στον αντίποδα του οποίου βρίσκεται πλέον ο ήρωας του Πανσέληνου. Συνταξιούχος από τα πενήντα του, διαζευγμένος, δίχως λοιπές υποχρεώσεις, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη νέα πραγματικότητα της ζωής του, όπως αυτή διαμορφώνεται εν μέσω μιας σαρωτικής πολιτικοκοινωνικής κρίσης. 
 
Ζει την εποχή όπου όλα φέρουν τη σφραγίδα τού… πρώην ωραίου (κάπου το υπαινίσσεται με λεπτότητα ο αφηγητής), του πρώην συζύγου, του πρώην καλοζωισμένου γενικά… Υπήρξε παιδί χωρισμένων γονιών με τα κλασικά, μάλλον ανώδυνα, τραύματα παρόμοιων περιπτώσεων, με μια μητέρα της οποίας η ομορφιά δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε και ανεκμετάλλευτη. Έπειτα από έναν κύκλο ασφαλούς ζωής με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου σε κάποιο υπουργείο, ο Ευγένιος συνεχίζει και ως συνταξιούχος (με συρρικνωμένη σύνταξη λόγω μνημονίων) να ασκεί τη συγγραφική τέχνη, κυρίως, όμως, συμπληρώνει τον χρόνο του και το εισόδημά του μεταφράζοντας. 
 
Ο αφηγητής παρακολουθεί τις συνέπειες των έντονων κοινωνικών συγκυριών στην καθημερινότητα του καλοστεκούμενου συνταξιούχου λίγο πριν από τα εξήντα. Έτσι, μέσα από έναν εδραίο ρεαλισμό – σαν τα παλιά καλά αστικά μυθιστορήματα – έχουμε πλήρη εικόνα των οικονομικών και καθημερινών του συνηθειών. Με τις κοινωνικές εξελίξεις να διανθίζουν διακριτικά και διακριτά την αφήγηση, «επανέρχεται» στη ζωή τού ήρωα το σπίτι της μητέρας του, ένα άνετο διαμέρισμα, το οποίο είχε χωριστεί κάποτε σε δύο μέρη, ώστε να μπορούν να ζουν ανεξάρτητα μάνα και γιος. Τον ιδιωτικό χώρο του καθενός όριζε μια ασφαλισμένη πόρτα. Θα έλεγε κανείς ότι επρόκειτο για μιαν εύθραυστη συνθήκη ανεξαρτησίας. 
 
Μεταξύ Εξαρχείων και Νεαπόλεως, στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας, ο Ευγένιος, πραγματικά ανεξάρτητος, οργανώνει τη νέα του ζωή, την οποία καθορίζει το πνεύμα της οικονομίας, των συγκρατημένων αλλά ζωντανών συγγραφικών του φιλοδοξιών και των μεταφράσεων. Ταυτόχρονα, λίγοι παλιοί φίλοι συμπληρώνουν τη στοιχειώδη κοινωνικότητά του. Όλα φαίνεται να αλλάζουν όταν, λόγω των οικονομικών δυσχερειών, ο Ευγένιος αποφασίζει να χωρίσει εκ νέου το διαμέρισμα σε δύο μικρότερα, όπως είχε συμβεί και στο παρελθόν με τη μητέρα του, και να νοικιάσει το ένα. Του έμενε μόνο να καλύψει την ενδιάμεση πόρτα που χώριζε – και ένωνε – τα δύο διαμερίσματα. Η νοικάρισσα είναι νέα, ωραία και κυρίως καταβάλλει το ενοίκιο, πράγμα σπάνιο για τις συγκυρίες! 
 
Τελικά, η πόρτα – το σημείο που ενώνει και χωρίζει – μένει σαν μια υπόθεση υπό εκκρεμότητα, μια ανοιχτή πρόκληση. Στην τακτοποιημένη ζωή του Ευγένιου εισβάλλει σχεδόν μαρτυρικά μια άλλη ζωή, άτακτη, αδιαμόρφωτη, ανοιχτή σε όλες τις εκδοχές: νέα μυστικά, γοητευτικές συγκινήσεις, απρόσμενες εντάσεις – και πιθανόν μια υποσυνείδητη προβολή της μητέρας του. Εδώ θα περίμενε κανείς τον αφηγηματικό εκτροχιασμό σε εύκολες κορυφώσεις. Ωστόσο, με ιδιαίτερη μαεστρία και αβίαστα, ο συγγραφέας κρατά την αφήγηση στη φυσική της ροή. 
 
Τελικά, όταν η κρυφή πόρτα ανοίγει, συναντιούνται δύο ζωές τόσο διαφορετικές, τόσο αντίθετες, όσο και σκληρά ανθρώπινες…
 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.