25/09/2018 17:08:52
7.12.2009

Τα γεγονότα

Μυστήρια στον καμβά

Στην «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» η συνειδητή αυτοϋπονόμευση του περιεχομένου πηγάζει από την αντίφαση του τίτλου. Ποιων «θαυμάτων»; Η Αλίκη ταξιδεύει σε έναν εφιαλτικό και δυστοπικό κόσμο, κατακλυσμένο από παραμορφωμένα απειλητικά πλάσματα. Η παιδική φαντασία, οργιώδης αν είναι υγιής, είναι ικανή να πλάσει, να μορφοποιήσει το άφατο με όρους απολαυστικού θρίλερ. Γλυκού ως προς την ανάμνηση και επικίνδυνου ως προς τις δυνατότητες του μυαλού. Και η ενηλικίωση φέρνει την «ήττα» της φαντασίας, που παραμένει αδρανής και εν υπνώσει μόνο σε κάποια συρτάρια του ασυνείδητου. Κάπου κάπου, όμως, ξυπνά. Και αναπολεί το παρελθόν μιας απροσδιόριστης αθωότητας. Το εγχείρημα της εκ νέου μορφοποίησης των εικόνων αυτών είναι πλέον διαμεσολαβημένο από τα χρόνια που πέρασαν. Ως εκ τούτου, διόλου αθώο, σαν τον εύγλωττο «Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη» του Μπάρτον. Κάπως έτσι δημιουργεί και η Ειρήνη Ηλιοπούλου με λάδια μεγάλων διαστάσεων σε πανί, μια ιδιαίτερα προσωπική έκθεση με τίτλο «Μικροί τροπικοί» (Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Γλύκωνος 4, Κολωνάκι, 3 Δεκεμβρίου - 30 Ιανουαρίου), όπου πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν τα παιδιά. Με έντονα ψυχαναλυτική χροιά, η Ηλιοπούλου ζωγραφίζει παγωμένα κινηματογραφικά καρέ μιας ταινίας μυστηρίου, που διατηρεί ίσες αποστάσεις από το όνειρο και τον εφιάλτη. Παιδιά και κούκλες και παιδιά σαν κούκλες ποζάρουν με βλέμματα σοβαροφανή και αποστασιοποιημένα, στον δικό τους κόσμο, με την πλήρη απουσία των μεγάλων, σαν ξαφνικά η καλλιτέχνις να εισέβαλε απρόσκλητη και να τα διέκοψε από κάποια σοβαρότατη ασχολία. Κάθε πίνακας λειτουργεί σαν μια μνημονική οθόνη, αφηγείται μια ολόκληρη ιστορία, ένα όμορφο παραμύθι ή μια απωθημένη ανάμνηση που εξελίσσεται στο πριν και το μετά της στιγμής που αναπαρίσταται. Κι όσο κι αν οι παιδικές φιγούρες δείχνουν στυλιζαρισμένα εξιδανικευμένες και ρομαντικά αγνές, το δικό μας ενήλικο βλέμμα, φιλτραρισμένο από τις ενοχές και τις αυταπάτες μας, δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι αθώο.

Γιάννης Κουκουλάς

Χειροκροτήστε την ψευδαίσθηση

Τα πλήκτρα του πιάνου γίνονται μονοπάτι. Επάνω του, οι πουέντ μερικών από τους πιο αξιόλογους χορευτές των ημερών μας θα ισορροπήσουν με επιδεξιότητα και χάρη. Αυτό στις εν Αθήναις παραστάσεις του Μπαλέτου της Όπερας της Ζυρίχης. Όπου ο πιανίστας Αλεξέι Μποτβίντοφ θα ερμηνεύσει τις αριστουργηματικές «Παραλλαγές Goldberg» του Μπαχ, ενώ ταυτόχρονα σαράντα χορευτές θα «εικονογραφούν» τη σύνθεση. Πρόκειται για τη φημισμένη χορογραφία του Χάιντς Σπέρλι. Ο Μπαχ συνέθεσε τις «Παραλλαγές Goldberg» το 1741, σαν ένα σχόλιο πάνω στο πέρασμα του χρόνου, πάνω στο ταξίδι των ανθρώπων, οι οποίοι, σύμφωνα με τα δικά του λόγια, «φτιάχνουν δεσμούς, ζευγαρώνουν, απομακρύνονται, αποξενώνονται». Ο Σπέρλι τις χορογράφησε το 1993, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό από σόλι, ντουέτα, τρίο, κουαρτέτα και σύνολα. Το αποτέλεσμα χαρακτηρίστηκε μαγικό. Και χρωστάει μεγάλο μέρος της μαγείας του στους φωτισμούς του Γιαν Τόμας Χόφστρα, του ευαίσθητου καλλιτέχνη που κατέχει άριστα την τέχνη της σκηνικής ψευδαίσθησης. Κάτι σαν ψευδαίσθηση… Έτσι μοιάζει η παράσταση που θα παρακολουθήσει το κοινό του Μεγάρου. Μία παράσταση που αποθεώνει την τιτάνια έμπνευση του Μπαχ, αλλά και την τέχνη του μπαλέτου. «Ο Μπαχ ταιριάζει σε κάθε εποχή. Ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί μαζί του», είχε πει ο Σπέρλι, αναφερόμενος στη «συνάντησή» του με τον συνθέτη – και η επιτυχία που έχει η χορογραφία του έρχεται να επιβεβαιώσει τα λόγια του. Παραστάσεις στις 3, 4, 5 και 6 Δεκεμβρίου, στις 9 μ.μ., στην Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Χαρά Αργυρίου

Η Πλατφόρμα της νέας εποχής

Αν έχετε αναρωτηθεί γιατί μέσα σε λίγα χρόνια ξεπήδησαν τόσο πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ, θα πρέπει μάλλον να κάνετε μια βόλτα από την ΠλατφόρμαΒίντεο09, που θα τρέχει για τέσσερις ημέρες στο Bios της οδού Πειραιώς και το παρακείμενο Nixon (3 - 6/12). Η Πλατφόρμα είναι η παλιότερη, η πιο οργανωμένη και η πιο συνεπής συγκέντρωση δημιουργών και φίλων του ψηφιακού σινεμά στην Αθήνα. Ξεκίνησε κάπως ερασιτεχνικά το 2003 από τη Βαρβάκειο και να ’μαστε στην 7η διοργάνωση με δύο διαγωνιστικά τμήματα, το Βραβείο Επιλογή Πλατφόρμα και το Βραβείο Κοινού. Η ασύλληπτη εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια επέτρεψε πρακτικά σε καθένα από εμάς να γίνουμε σκηνοθέτες – από τη στιγμή που διαθέτουμε ένα κινητό με ενσωματωμένο βίντεο, πόσο μάλλον μια κάμερα. Αν προσέξετε, τα περισσότερα νέα φεστιβάλ είναι «ψηφιακού κινηματογράφου» και «ψωνίζουν» από την ίδια δεξαμενή: τους επαγγελματίες και τους χιλιάδες ερασιτέχνες, οι οποίοι πειραματίζονται με τα νέα εργαλεία της τεχνολογίας. Η Πλατφόρμα έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα σε μια πιο επαγγελματική αντίληψη των νέων μέσων και στο ανεξάντλητο σύμπαν ενός πιο «αυθόρμητου» σινεμά, το οποίο ενσωματώνει τις νέες αστικές κουλτούρες, την πραγματική ζωή και αφήνει περισσότερο χώρο στον πειραματισμό, ακόμα κι αν φαίνεται τεχνικά άγουρος κάποιες φορές. Εκτός από τα διαγωνιστικά τμήματα, σημειώστε τα αφιερώματα σε καταξιωμένα φεστιβάλ από τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Λιθουανία και τη Νότια Αφρική, ενώ για πρώτη φορά οργανώνεται και το αφιέρωμα Music in Motion, με ταινίες μουσικού περιεχομένου. Οι δράσεις του φεστιβάλ εμπλουτίζονται με το αφιέρωμα στο εθνογραφικό ντοκιμαντέρ, το οπτικοακουστικό εργαστήριο Πλατφόρμα My Οwn Acropolis, σεμινάρια μοντάζ, σεμινάρια για τη δημιουργία ταινιών μικρού αλλά και μεγάλου μήκους και ανοικτές συζητήσεις πάνω σε σύγχρονα θέματα οπτικοακουστικού πολιτισμού. Το φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί με την τελετή λήξης και απονομής των βραβείων, αλλά και με παράλληλα DJ-set και πάρτι.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Τρεις φωνές, τρεις κόσμοι

Ακόμα κι αν δεν τις βλέπαμε μαζί σε δύο κοινές εμφανίσεις, όπως θα συμβεί στις 7 και 8 Δεκεμβρίου στο Παλλάς, υπάρχουν τόσα πράγματα τα οποία ενώνουν τη Μαρία Φαραντούρη, την Έλλη Πασπαλά και τη Σαβίνα Γιαννάτου, που είναι σαν να μπαίνει κάτι στη θέση του. Δεν είναι η πρώτη φορά που διασταυρώνονται οι δρόμοι τους, αλλά η πρώτη στον 21ο αιώνα. Πρέπει να πάμε πίσω στο 1999 για να θυμηθούμε την τελευταία τους συνύπαρξη. Κι από τότε δεν έγιναν λίγα. Έχει ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς τις αφετηρίες των τριών αυτών μεγάλων φωνών και να αναλογιστεί τι τις φέρνει κοντά σήμερα, στην εκπνοή του 2009. Η Μαρία Φαραντούρη, μπολιασμένη στις φλόγες του πολιτικού τραγουδιού, η Έλλη Πασπαλά, μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις και παρακαταθήκες του Μάνου Χατζιδάκι, η Σαβίνα Γιαννάτου των ηλεκτρονικών πειραματισμών της αβάν γκαρντ Λένας Πλάτωνος. Και τόσα χρόνια μετά, η καθεμιά με τις δικές της αποσκευές, στη σκηνή του Παλλάς. Στη σκηνή του κόσμου, στην πραγματικότητα. Γιατί αυτές οι δύο συναυλίες έχουν σκοπό να μας σεργιανίσουν στις μουσικές του κόσμου, στις αμέτρητες διαδρομές της world music, όπου έχουν θητεύσει και οι τρεις με ιδιαίτερη επιτυχία. Ένας κανονικός γύρος του κόσμου, δηλαδή, με σημαντικές στάσεις και στην Ελλάδα, από τη δημοτική και τη βυζαντινή παράδοση, μέχρι τα ρεμπέτικα και το έντεχνο, φυσικά. Μαζί τους ο γνωστός πιανίστας Τάκης Φαραζής και μια ορχήστρα με πολύ καλούς σολίστες.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Βαθαίνεις χορεύοντας

Και καινούργιος χώρος (το Θέατρο Beton στην οδό Πύδνας 7, στον Βοτανικό) και καινούργιο έργο από την ομάδα χορού Αμάγαλμα, της χορογράφου Μαρίας Γοργία. Και η πολύ αγαπημένη ηθοποιός Ειρήνη Ιγγλέση, σε έναν ρόλο αρκετά διαφορετικό από αυτούς που την έχουμε συνηθίσει. Το έργο «Μαμά 2u» εμπνέεται από τις αναλύσεις της Τζούντιθ Μπάτλερ για την έννοια του Φύλου. Η πλοκή της παράστασης ξεδιπλώνεται μέσα από μία σύνθεση κινητικών δράσεων (χορευτικής φύσης αλλά και καθημερινότητας) και λόγου, αναδεικνύοντας την προβληματική και την αδυναμία του βιολογικού φύλου να υπάρξει αυτόνομα ως έννοια, αλλά ακόμα και ως πράξη-αποτέλεσμα, ως ένα βαθμό. Τέσσερις χορευτές και μία κυρίαρχη γυναικεία φιγούρα, η Ειρήνη Ιγγλέση, αναπτύσσουν σωματικές πρακτικές μέσω των οποίων προσδιορίζονται, αναπροσδιορίζονται και ανατρέπονται τα κοινωνικά αλλά και τα βιολογικά τους φύλα. Η ομάδα χορού Αμάλγαμα βρίσκεται ήδη στον 12ο χρόνο της δραστηριότητάς της. Ιδρύθηκε το 1996 στο Λονδίνο από τη Μαρία Γοργία, χορογράφο, χορεύτρια και καθηγήτρια σύγχρονου χορού. Η ομάδα στοχεύει άμεσα στη δημιουργία έργων που βασίζονται στη συνδιαλλαγή με άλλες μορφές τέχνης και τα οποία από το 2002 κι έπειτα παρουσιάζουν έναν έντονο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Μέχρι σήμερα, έχει παρουσιάσει επτά παραγωγές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και το νέο της έργο κάνει πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου (παραστάσεις μέχρι και την προπαραμονή Χριστουγέννων, στις 23 του μηνός).

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Πειρατής, καλτ και σέξι

Γοητευτικός, μυστήριος, με λάγνο βλέμμα και ακόλαστες προθέσεις… Όχι, δεν μιλάμε για τον Αλέξανδρο Σταύρου που μερικοί θεωρούν ότι φέρει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, σύμφωνα τουλάχιστον με σχετικό δημοψήφισμα του Mega. Ο πιο σέξι άντρας της χρονιάς είναι ο ένας και μοναδικός Τζόνι Ντεπ. Το περιοδικό «People» του έδωσε και πάλι τον τίτλο που του είχε απονείμει το 2003 και στο μεταξύ του είχαν «κλέψει» κάποιοι σαν τον Τζορτζ Κλούνεϊ, τον Μπραντ Πιτ, τον Χιου Τζάκμαν, τον Τζουντ Λο και τον Πιρς Μπρόνσαν. «Είτε σαν κάπτεν Τζακ Σπάροου στους “Πειρατές της Καραϊβικής”, είτε ως οικογενειάρχης στο ιδιωτικό του νησί, ο 46χρονος πατέρας δύο παιδιών, ο οποίος βρίσκεται επί 25 χρόνια στη σόου μπίζνες, κυριαρχεί ακόμα στο Χόλιγουντ ως ο πιο ακαταμάχητος εικονοκλάστης» αναφέρει η σχετική ανακοίνωση του περιοδικού. Και ο Τζόνι Ντεπ έχει αποδείξει ότι ξέρει να τσαλακώνει την εικόνα του και να βγαίνει αλώβητος. Άλλες φορές σαν εμπορικό σήμα κατατεθέν και άλλες σαν καλτ αποποίησή του, άλλοτε μοναδικά κομψός και άλλοτε «επιμελώς ατημέλητος» – ως σέξι κυνηγό θηλυκών ή ως πιστό αρσενικό, οι γυναίκες τον λατρεύουν. Η αντίφαση είναι ότι πουλάει μια εικόνα άκρως αυθεντική. Είναι «cool». Αν αυτός δεν γνωρίζει τα μυστικά της Εδέμ, τότε ποιος;

Ελίνα Μπέη

Φωτογραφίες σύγχρονες, μιας άλλης εποχής

«Λιγομίλητος, μοναχικός, κλειστός. Χωρίς συζύγους ή μόνιμες σχέσεις και με λίγες γνωριμίες και φίλους. Δεν έκανε σημαντική καριέρα ως γραφίστας, ούτε διακρίθηκε ως φωτογράφος». Ο Leon Levinstein (1910-1988) μοιάζει με ήρωα φιλμ νουάρ. Το ίδιο «περίεργες» είναι και οι φωτογραφίες του. Αγαπημένο του θέμα, οι κάτοικοι των λαϊκών συνοικιών. «Στην πλειονότητά τους μεσήλικες, φτωχοί και άσχημοι. Ήδη αυτή η θεματολογία εμπεριέχει άπειρους κινδύνους. Κινδυνεύει από υπογράμμιση συναισθημάτων, καθώς και από ταξικές και πολιτικές προεκτάσεις» σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Πλάτων Ριβέλλης. Εξάλλου, ο Λέβινσταϊν άρχισε να ασχολείται σοβαρά με τη φωτογραφία την περίοδο που τη Νέα Υόρκη «όργωναν» με τις κάμερές τους φωτογράφοι όπως ο Ρόμπερτ Φρανκ, η Νταϊάν Άρμπους, ο ¨Εντουαρντ Στάιχεν και ο Γουόκερ Έβανς. Ο ίδιος υπήρξε μαθητής τριών διάσημων δασκάλων-φωτογράφων, του Αλεξέι Μπρόντοβιτς, διευθυντή του περιοδικού μόδας «Harper's Bazaar», της Λιζέτ Μόντελ, που συνέδεσε το όνομά της με την πιο γνωστή μαθήτριά της, την Νταϊάν Άρμπους, και του Σιντ Γκρόσμαν, γνωστού πολιτικά στρατευμένου νεοϋορκέζου φωτογράφου. Η Ελληνοαμερικανική Ένωση διοργανώνει την πρώτη αναδρομική έκθεση του σημαντικού φωτογράφου στην Ελλάδα, με 85 ασπρόμαυρα έργα του. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 3 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει ως τις 23 Ιανουαρίου 2010.

Ελίνα Μπέη

«Αμφιβολία» στο Μέλι

«Με ενδιαφέρουν οι ιεραρχίες» δηλώνει ο Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ. «Νομίζω ότι αποκαλύπτουν τις κοινωνίες. Με ενδιαφέρει ο στρατός και η εκκλησία. Κρατούν έναν καθρέφτη και με ενδιαφέρει πολύ από πού προέρχεται η εξουσία, η οποία αποτελεί πάντα ένα κεντρικό κομμάτι της ιεραρχίας». Η «Αμφιβολία», το έργο που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μέλι από την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου, είναι... αναμφίβολα το πιο πολυσυζητημένο έργο του. Έχει ανέβει με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, έχει κερδίσει Τόνι και Πούλιτζερ και έχει γίνει ταινία με τη Μέριλ Στριπ και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Όχι ότι ο δημιουργός του, ο οποίος έχει και ένα Όσκαρ στο ενεργητικό του για το σενάριο του «Moonstruck», έχει ανάγκη τις διακρίσεις. Η ιστορία εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη του 1964. Η ηγουμένη ενός καθολικού σχολείου υποψιάζεται ότι ο νέος ιερέας αποπλάνησε έναν έγχρωμο μαθητή και δεν διστάζει να τον κυνηγήσει. Είναι βάσιμες οι κατηγορίες της ή απλώς προσπαθεί να σπιλώσει το όνομά του, ούσα άκρως συντηρητική; «Πουθενά δεν υπάρχει λύση, κάθαρση ή απόδειξη. Όλα είναι στις σιωπές, στις εικασίες, στα βλέμματα, στα αγγίγματα… στα πρόσωπα». Αυτά τα πρόσωπα θα υποδυθούν οι Γιώργος Χριστοδούλου, Δήμητρα Χατούπη, Ξανθή Γεωργίου και Νίκη Σερέτη. Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Μιχαηλίδη.

Ελίνα Μπέη

O μελωδικός θόρυβος του Μπρούκλιν

Να, επιτέλους, μία από τις περιπτώσεις που μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί και η Ελλάδα μέρος της παγκόσμιας κοινότητας, σε ό,τι αφορά τη μουσική. Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο να έρχεται για συναυλία στη χώρα μας ένα από τα ονόματα εκείνα που αναφέρουν οι «New York Times» σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ τους για την αναγέννηση της ροκ σκηνής της πόλης. Έτσι, την επόμενη Τρίτη και Τετάρτη, θα δούμε live στο Rodeo τους A Place To Bury Strangers. Ακριβώς τη στιγμή που «σκάει». Τώρα που συμβαίνει, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε δεκαετίες για το live τους, σαν άλλοι... Scorpions. Αλλά ας μην αναλωνόμαστε με διάφορα άσχετα, ας παραμείνουμε συγκεντρωμένοι στο θόρυβο του συγκροτήματος. Σε έναν άκρως μελωδικό θόρυβο όμως, που κινείται στις παρυφές του ροκ, του psychedelic και του experimental, ό,τι κι αν σημαίνουν οι όροι αυτοί. Σαν την ατμόσφαιρα της περιοχής του Μπρούκλιν, στο οποίο ζουν μόνιμα. Δύο άλμπουμ έχουν βγάλει έως τώρα: Το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2007 και το «Exploding Head», έναν από τους καλύτερους δίσκους της φετινής χρονιάς. Το εισιτήριο στοιχίζει μόνο 23 ευρώ, ενώ όσοι θελήσουν να τους δουν και τις δύο μέρες –και δεν είναι λίγοι αυτοί– θα πληρώσουν μόνο 5 ευρώ παραπάνω. Και είπαμε, η συναυλία γίνεται στο Rodeo, στην πλατεία Βικτωρίας, τη συνοικία που δεν συναντάς Έλληνα ούτε για δείγμα, τη συνοικία που βασιλεύουν όλες οι φυλές του κόσμου. Σε ευθεία σύνδεση δηλαδή με όσα λέμε στην αρχή περί παγκοσμιοποίησης.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Θα χυθεί αίμα

Δεν είναι σπάνιο backstage στιγμές από το παρασκήνιο του θεάτρου να δραματοποιούνται στη σκηνή: ηθοποιοί που ετοιμάζουν μια παράσταση, σκηνοθέτες που δεν τους «κάθεται» το έργο που ανεβάζουν, αμπιγιέρ κ.ο.κ. Στην περίπτωση όμως του «HardGore» του Δημήτρη Γκενεράλη, που κάνει πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου από την ομάδα Φ1.62 στο Θέατρο Φούρνος σε σκηνοθεσία Φίλιππου Μπουραΐμη, τα πράγματα ξεκινούν απ’ το θέατρο και καταλήγουν στην κοινωνία. Ο 33χρονος συγγραφέας παρουσιάζει τρεις άνδρες (σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ηθοποιός) οι οποίοι ετοιμάζουν πυρετωδώς ένα θεατρικό έργο και που μέσα από τη διαδικασία της θεατρικής πρόβας ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο, γνωρίζουν τον εαυτό τους κι έρχονται αντιμέτωποι με τα σημεία των καιρών. Ο Μπουραΐμης θεωρεί πως πρόκειται για ένα έργο που περιγράφει με τον πιο ειρωνικό αλλά και ταυτόχρονα αηδιαστικό τρόπο την κατάντια της εποχής, μια παράσταση που ξεκινάει με κωμικά στοιχεία και καταλήγει σκληρά μεταφέροντας το φινάλε της εκτός θεάτρου, σε έναν χώρο μικρό και κλειστοφοβικό: «Το “HardGore” είναι ένα σπλάτερ-θρίλερ για γερά στομάχια που διαδραματίζεται κυριολεκτικά στα πόδια του θεατή», λέει. Δεν ήταν εύκολο για τον εκ κινηματογράφου ορμώμενο σκηνοθέτη να γεμίσει με αίμα τη σκηνή. «Στο σινεμά μπορείς να κλέψεις στιγμές, στο θέατρο, πάλι, όχι. Πάντα προσπαθώ να δω μια παράσταση κινηματογραφικά, χωρίς την υπερβολή του θεατρικού λόγου. Εδώ, από την αρχή δεν θέλαμε η παράσταση να θυμίζει συνθήκη θεάτρου. Ο θεατής να μη νιώσει θεατής». Στην ουσία, λοιπόν, το «HardGore» παρουσιάζει με αδρές γραμμές τον μέσο άνθρωπο που χρησιμοποιείται από ανώτερες κοινωνικές δυνάμεις και κάποια στιγμή αντιδρά βίαια. Ο διδακτισμός όμως δεν είναι το ζητούμενο ούτε του κειμένου αλλά ούτε και του ανεβάσματός του από τον Μπουραΐμη. «Περνάμε έξω από τα νοήματα, θέλουμε να βάλουμε ερωτηματικά και όχι θαυμαστικά στις καταστάσεις που περιγράφονται. Το μήνυμά μας είναι ένα: κλωτσιά στα μούτρα για να ξυπνήσουμε και να αντιδράσουμε».

Αγγελική Μπιλλίνη

50 ταινίες για την Κούβα

Λένε πως η Κούβα μοιάζει με καλειδοσκόπιο προσώπων, εικόνων, γεγονότων∙ από τον Φιντέλ Κάστρο, τον Τσε Γκεβάρα –αν και καταγόταν από την Αργεντινή–, το Γκουαντάναμο και την Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων μέχρι τα διάσημα πούρα, τα πορτοκάλια, τα ζαχαροκάλαμα, τα μοχίτο, τα γαλαζοπράσινα νερά, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Πίσω όμως από όλα αυτά, τα κοινής λήψης θέματα, υπάρχουν κι άλλες πτυχές στο νησί της Καραϊβικής που αγνοούμε, όπως η πορεία της 7ης τέχνης τη χρυσή δεκαετία του κουβανικού κινηματογράφου, τα 60s. Ήταν το 1959 που ιδρύθηκε το Κουβανικό Ινστιτούτο Τέχνης και Κινηματογραφικής Βιομηχανίας της Κούβας (ICAIC), το οποίο γιορτάζοντας φέτος 50 χρόνια ζωής διοργανώνει στην Αθήνα Φεστιβάλ Κουβανικού Κινηματογράφου στην αίθουσα Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (3 - 9/12). Επίσημος προσκεκλημένος του είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ιδρυτικό μέλος και διευθυντής του ινστιτούτου, Idelfonso Ramos Valdes, ο οποίος θα είναι παρών από την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, πραγματοποιώντας τρία masterclass σεμινάρια και παρουσιάζοντας έντεκα «ντοκιμαντέρ» του που βραβεύτηκαν διεθνώς. Όσοι βέβαια δεν θέλουν να εντρυφήσουν μόνο στο έργο του, έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 39 ταινίες από σκηνοθέτες όπως οι: Miguel Torres, Rebeca Chavez, Fernando Perez, Tomás Gutiérrez Alea, αλλά και του Julio Garcia Espinosa, ιδρυτικού μέλους του οργανισμού, ο οποίος συμπυκνώνει ίσως όλο το ύφος του κουβανικού κινηματογράφου στη φράση «Μια ταινία δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, αλλά πρέπει να τη δημιουργούμε σαν να μπορούσε να το κάνει». Το φεστιβάλ διοργανώνεται από την πρεσβεία της Κούβας στην Ελλάδα, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και τη New Star.

Αγγελική Μπιλλίνη

Το «καναρίνι» με την παλιά φωνή

Πολλοί αναφέρονται στην ισραηλινή τραγουδίστρια Γιασμίν Λέβι, η οποία θα εμφανιστεί στο Gazarte στις 7 και 8 Δεκεμβρίου, ως τη σύγχρονη έκφραση της πλούσιας και πολύπαθης παράδοσης των σεφαραδίτικων τραγουδιών. Αυτό, όμως, που διαφεύγει από τους περισσότερους είναι ο δρόμος τον οποίο η όμορφη ισραηλινή τραγουδίστρια διάλεξε για να βαδίσει στα χνάρια αυτής της παράδοσης. Η Γιασμίν Λέβι φτάνει στα σεφαραδίτικα τραγούδια μέσα από το φλαμένκο, το είδος από το οποίο ξεκίνησε τη διαδρομή της. Φωτίζει την ισπανική πλευρά των σεφαραδίτικων, τολμώντας να διατυπώσει την αμφιλεγόμενη άποψη ότι «οι ρίζες του φλαμένκο βρίσκονται στα εβραϊκά τελετουργικά τραγούδια». Σωστό ή λάθος, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ιστορική αλήθεια, αλλά ότι μία τόσο παλιά και ισχυρή παράδοση πέντε αιώνων αποκτά νέο ενδιαφέρον, τώρα, σήμερα, με τη φωνή της Γιασμίν. Κόρη του Ισαάκ Λέβι, ενός από τους σημαντικότερους διανοούμενους και ερευνητές των σεφαραδίτικων τραγουδιών, ο άνθρωπος που έσωσε αυτή την εβραιο-ισπανική κληρονομιά από τη λήθη, και της Κοχάβα Λέβι, από τις καλύτερες ερμηνεύτριες τραγουδιών ladino στο Ισραήλ, η Γιασμίν τραγουδά και αυτή στα ladino, τη γλώσσα των σεφαραδιτών Εβραίων, οι οποίοι τον 15ο αιώνα βρήκαν καταφύγιο στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά τον διωγμό τους από την Ισπανία και πολλοί εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Από τον πατέρα της η Γιασμίν πήρε την πρώτη ύλη και από τη μητέρα της το ύφος στην ερμηνεία. Και μέσα από τους δίσκους της (ο τελευταίος μάλιστα είναι σε παραγωγή του Χαβιέ Λιμόν, παραγωγό και του πρόσφατου άλμπουμ της Αρβανιτάκη) υπογραμμίζει τη συνέχεια της παράδοσης, ερμηνεύοντας, πλάι στα παλιά σεφαραδίτικα, σύγχρονα, πρωτότυπα τραγούδια. Η Γιασμίν θα μας απασχολήσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον, καθώς ενσαρκώνει τη θρυλική εβραϊκής καταγωγής ρεμπέτισσα Ρόζα Εσκενάζι, σε μία ταινία που γυρίζεται αυτό τον καιρό από τον σκηνοθέτη Ρόι Σερ και έχει τίτλο «Γλυκό μου καναρίνι».

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.