20/11/2018 11:01:50
21.12.2009

Τα γεγονότα

Ο σκηνογράφος που αγαπούσε τη ζωγραφική

O Nίκος Στεφάνου είναι ένας από τους πιο γνωστούς σκηνογράφους μας, αλλά η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς (εγκαίνια: 23/12) εστιάζει εξίσου και στο ζωγραφικό του έργο που εξελισσόταν παράλληλα με τις σκηνογραφικές του δουλειές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η σκηνογραφία ήταν η πρώτη αγάπη του Νίκου Στεφάνου. Το 1960 ήρθε η υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης για σπουδές θεάτρου στο Παρίσι και λίγο αργότερα οι πρώτες δουλειές στα ατελιέ γνωστών θεάτρων της γαλλικής πρωτεύουσας, στη Βιέννη, το Μόναχο και το Λονδίνο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα αρχίζει τη συνεργασία του με τις ελληνικές κρατικές σκηνές αλλά και θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, ενώ βάζει μπροστά την πρωτοβουλία του να ιδρύσει έναν καλλιτεχνικό πυρήνα μαζί με τον Αλέκο Φασιανό και τον Βασίλη Σπεράντζα, το Ατελιέ της Καλλιθέας. Τα εργοστάσια, με τις καμινάδες και τους καπνούς τους, εμπνευσμένα από τις παιδικές του μνήμες και συγκινήσεις, καθώς και τα τοπία που αποκαλύπτονται στο θεατή πίσω από ένα ανοιχτό παράθυρο, προβάλλουν το βασικό γνώρισμα της ζωγραφικής του δημιουργού που δεν είναι άλλο από το συγκερασμό της πραγματικότητας και του ονείρου, διαμορφώνοντας συχνά μια μεταφυσική ατμόσφαιρα. Στην έκθεση θα περιλαμβάνονται έργα από όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής πορείας του εικαστικού μέχρι σήμερα, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στις ζωγραφικές και σκηνογραφικές του δημιουργίες. Επίσης, στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα γλυπτικής και κεραμικής που έχει φιλοτεχνήσει ο καλλιτέχνης. Τα πρώτα του έργα, με τα εργοστάσια, τις καμινάδες και τους καπνούς τους, ήταν προϊόν της βιωματικής του σχέσης με τις παλιές εγκαταστάσεις του φωταερίου στο Γκάζι όπου εργαζόταν ο πατέρας του. Στα έργα του κυριαρχούν τα τοπία, συνήθως πίσω από ένα ανοικτό παράθυρο. Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης Ευγενία Αλεξάκη στο Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών της Μέλισσας, «η ζωγραφική του είναι αναπαραστατική, χωρίς να υπαγορεύεται από την ανάγκη πιστής καταγραφής της πραγματικότητας. Συχνά περιορίζεται η περιγραφικότητα του χρώματος και γίνεται αυθαίρετα η χρήση του, οι μορφές αποδίδονται με σχηματική απλοποίηση ή και με αφαιρετικά στοιχεία, η αίσθηση του βάθους δεν υπακούει αυστηρά στους προοπτικούς κανόνες, και ετερόκλητα στοιχεία συνυπάρχουν στην ίδια σύνθεση με σουρεαλιστική διάθεση. Κύριος γνώμονας των θεματικών και μορφοπλαστικών του επιλογών είναι ο συγκερασμός της πραγματικότητας και του ονείρου, η ποιητική μετάπλαση χώρων και καταστάσεων οικείων». Η έκθεση θα συνοδεύεται από πλούσια εικονογραφημένο κατάλογο.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

After Party με πολύ (σύγχρονο) χορό

Χριστούγεννα έρχονται και μέρες που είναι σκεφθείτε ένα ξέφρενο πάρτι όπου όλα επιτρέπονται. Τα όρια διογκώνονται τόσο πολύ ώστε να εξαφανίζονται. Η ομάδα χορού της Πέρσας Σταματοπούλου μας καλεί από τις 19 μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου στο δικό της πάρτι, στο «After Party», στο στούντιο της ομάδας χορού Griffon (Απόλλωνος 23, 1ος όροφος). Μέσα σ' ένα δωμάτιο, όπου φαινομενικά επικρατεί η χαρά και η διασκέδαση, στο τέλος του πάρτι κάποιοι άνθρωποι θα συναντηθούν, θα χορέψουν, θα εισβάλλουν ο ένας μέσα στον άλλον, θα φτάσουν στα άκρα, θα καούν, θα επαναπροσδιοριστούν. Το ερώτημα που βάζει η παράσταση έχει ταλαιπωρήσει πολλούς από εμάς, συνειδητά ή ασυνείδητα: αν υπάρχει μια ορισμένη και συγκεκριμένη συνθήκη που ορίζει τον προσωπικό μας χάρτη, πόσο είμαστε έτοιμοι και διατεθειμένοι κάθε φορά να λεηλατηθούμε; Σας λέει κάτι αυτό; Η Πέρσα Σταματοπούλου είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα και η ομάδα της συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια ζωής. Δύο χρόνια μετά το τρίτο Βραβείο στο Διαγωνισμό Νέων Χορογράφων (1989) κέρδισε το δεύτερο Βραβείο στον ίδιο διαγωνισμό με την παράσταση «Χθες... ίσως ήταν σήμερα». Έξι παραγωγές και έξι χρόνια μετά η ομάδα συμμετείχε στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με το σόλο από την «Αναμονή της Πηνελόπης» (1997). Ακολούθησαν παραγωγές που παρουσιάστηκαν στο Ανοιχτό Θέατρο («Μικρές Αναταράξεις» - 2000, «Ιστορίες Κήπου» - 2001), τη Μονή Λαζαριστών («Γκανιάν» - 2001), το Θέατρο Κ. Δανδουλάκη («15 Λεπτά» - 2002), το Θέατρο Τόπος Αλλού («Δείξε μου το δρόμο» - 2003) και το Θέατρο Ροές («Ακριβώς δίπλα μου» - 2004, «Κράτα με αν μπορείς» - 2005). Πέρυσι, η ομάδα παρουσίασε στο νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη το σόλο της Πέρσας Σταματοπούλου «Χωρίς».

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Νίκος Χουλιάρας, πιο προσωπικός από ποτέ

Πώς να ερμηνεύσει κανείς τον τίτλο της νέας έκθεσης του Νίκου Χουλιάρα που εγκαινιάζεται απόψε στην αίθουσα Τέχνης «Καπλανών 5» (Μασσαλίας και Καπλανών 5) και παρουσιάζει σχέδια και ζωγραφικά έργα των τριών τελευταίων ετών; «Στη φυλακή της εικόνας» ο τίτλος και μια ερμηνεία θα μπορούσε να έχει να κάνει με τις προθέσεις της έκθεσης, αφού διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου ότι η νέα παραγωγή δεν επιχειρεί να κινηθεί στα γνωστά πλαίσια, εξαίροντας ή αναλύοντας το σύνολο και τα επιμέρους κομμάτια της δουλειάς του. Η έκθεση «Στη Φυλακή της Εικόνας» είναι περισσότερο μια προσωπική υπόθεση, όσο προσωπικά και βιωματικά είναι και τα έργα του Νίκου Χουλιαρά. Όπως σημειώνει ο γλύπτης Γιώργος Χουλιαράς, αδερφός του Νίκου, στο κείμενο με τίτλο «Για το Νίκο» που προλογίζει τον κατάλογο της έκθεσης: «Αν κάτι τον χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο και καλλιτέχνη, είναι η ίδια η δουλειά του. Για όσους τον ξέρουν ή μάλλον για όσους δεν τον ξέρουν, είναι ένας σπουδαγμένος αυτοδίδακτος. Είναι τόσο προσωπική η δουλειά του, που δεν μπορεί να ταξινομηθεί, είτε φορμαλιστικά, είτε ιστορικά. Ποτέ δεν επεδίωξε να είναι της μόδας, γι' αυτό και οι πάσης φύσεως τεχνοκριτικοί ένιωθαν αμηχανία μπρος στο έργο του. Πάντα όμως με εξέπληττε η εκτίμηση των συναδέλφων στο έργο του και ειδικά των νέων. Λογικό, γιατί αυτό που τον ενδιέφερε, ήταν να παρατηρεί τη ζωή, τον άνθρωπο στις μεγάλες και στις μικρές στιγμές του. Να παλεύει με τις φοβίες του –τα έργα του κυριαρχούνται από σκιές–, να περιγράφει τις σκοτεινές σχέσεις που κυριαρχούν τους ανθρώπους και να τραγουδά τη νύχτα και τη μελαγχολική ομορφιά της».

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Γκαζωμένες κιθάρες

Προς τι όλη η φασαρία λοιπόν για τους Rodrigo y Gabriela; Ποιοι είναι αυτοί οι Μεξικανοί πρώην χεβιμεταλάδες που με δύο ακουστικές κιθάρες πέταξαν ολόκληρους Arctic Monkeys από το Νο1 των ιρλανδικών τσαρτς; Και τι δουλειά είχαν τέλος πάντων στην Ιρλανδία; Ορισμένες από τις απαντήσεις θα τις πάρουμε στο Gazarte την Παρασκευή 18 και το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, ζωντανά και αυτοπροσώπως από τον Ροδρίγο Σάντσες και τη Γκαμπριέλα Κουιντέρο, το ζευγάρι που εγκατέλειψε το Μέξικο Σίτι, το thrash metal, αλλά και τις γλυκανάλατες μποσανόβες σε μεξικάνικα ξενοδοχεία, για την Ευρώπη. Ένας φίλος στο Δουβλίνο, ένα σπίτι για να φιλοξενηθούν και βλέπουμε... Μόνο που όλα ήταν μία παρεξήγηση και ούτε φίλος, ούτε σπίτι, μόνο το μετρό, το οποίο όμως έκρυβε μία εντυπωσιακή ευκαιρία για τους δύο ταλαντούχους κιθαρίστες: τη γνωριμία με τον ιρλανδό τραγουδοποιό Ντάμιεν Ράις, ο οποίος εντυπωσιασμένος από το στυλ τους και το φλαμένκο feeling που έβαζαν σε αγαπημένα ροκ και μέταλ τραγούδια τούς πήρε μαζί του για περιοδεία. Σύντομα έγιναν γνωστοί, έβγαλαν και πέντε δίσκους (οι δύο live), όμως η δύναμη από τις κιθάρες του Ροδρίγο και της Γκαμπριέλα απελευθερώνεται καλύτερα στη σκηνή, κάτι που έμαθαν να κάνουν καλά στα χρόνια που έπαιζαν στον δρόμο. Εκεί δημιούργησαν το εντυπωσιακό τους στυλ, το οποίο αποκαλύπτουν στο τελευταίο τους άλμπουμ «11:11» με έντεκα πρωτότυπες συνθέσεις, η καθεμιά αφιερωμένη σε μουσικούς, όχι όλοι κιθαρίστες, που τους ενέπνευσαν, από τον Τζίμι Χέντριξ έως τον Άστορ Πιατσόλα. Παίζουν με ένταση, με πάθος, με ταχύτητα, και το πιο εύκολο στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα είναι να μας εντυπωσιάσουν. Το δύσκολο είναι η συνέχεια, αλλά η παγκόσμια επιτυχία του «11:11» δείχνει ότι το ντουέτο ξέρει πού βαδίζει.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Αμαρτίες γονέων

Ολοκλήρωσαν τις εμφανίσεις τους στο Θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής στον Βόλο και κατεβαίνουν στην Αθήνα. Οι «Βρικόλακες» του Ερρίκου Ίψεν παρουσιάζονται από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου στο Θέατρο Altera Pars από 19 Δεκεμβρίου μέχρι 10 Ιανουαρίου 2010. Με τον Νικηφόρο Νανέρη στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το έργο που γράφτηκε το 1881 απολαμβάνει ενός κλασικού ανεβάσματος και μοιάζει με ύμνο στον νορβηγό συγγραφέα, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει το ίδιο το κείμενο. Μέσα από τη δραματική περιγραφή της οικογένειας των Άλβινγκ, ο Ίψεν χτυπά την κοινωνική υποκρισία, τους «βρικόλακες» που κληρονομούνται από τους αυστηρούς θεσμούς, το «νόμο» και την «τάξη» που υποβάλλουν αταίριαστες με την ανθρώπινη ψυχή συμπεριφορές, τους συμβιβασμούς και την ασφυκτική πίεση που ασκούν στον άνθρωπο οι κοινωνικοί κανόνες. Η επιστροφή, μετά από πολύχρονη απουσία, του γιου της οικογένειας Όσβαλντ πυροδοτεί μία σειρά αλυσιδωτών εκρήξεων, με την κ. Άλβινγκ να σχεδιάζει καινούργια ζωή με επίκεντρο το γιο της και τον πάστορα Μάντερς να διαφωνεί με τα σχέδια μητέρας-γιου επεμβαίνοντας δυναμικά. Η απόφαση του ίδιου του Όσβαλντ να παντρευτεί τελικά τη Ρεγγίνα, την υπηρέτρια της κ. Άλβινγκ, βάζει την οικογένεια στη δίνη τρομερών αποκαλύψεων που υπόκεινται στους νόμους της κληρονομικότητας – απλές «αμαρτίες γονέων» που στοιχειώνουν το μέλλον του Όσβαλντ. Πρωταγωνιστούν: Μίνα Χειμώνα, Βασίλης Ευταξόπουλος, Κωνσταντίνος Φάμης, Γιώργος Χαλεπλής, Νιόβη Κωστοπούλου.

Αγγελική Μπιλλίνη

Σε 90 λεπτά ο βασιλιάς πεθαίνει

«Ο σκηνοθέτης θα πρέπει να γνωρίζει πώς λειτουργεί ένας ηθοποιός, όπως και ο ψυχαναλυτής θα πρέπει να έχει κάνει ψυχανάλυση. Μετά από είκοσι χρόνια στο θέατρο νομίζω πως κάτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω», έχει δηλώσει η Μάνια Παπαδημητρίου για τη σχέση της με το ρόλο του σκηνοθέτη στον οποίο δοκιμάζεται ξανά με το έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Ο βασιλιάς πεθαίνει». Στο 14 της Φρυνίχου (Θέατρο Τέχνης) αναβιώνει από τις 20 Δεκεμβρίου  η ιστορία του βασιλιά Μπερανζέ (Γεράσιμος Γεννατάς), ο οποίος μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Στο έργο που γράφτηκε το 1962 ο γαλλο-ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας στην ουσία επαναλαμβάνει τη συνήθειά του να διακωμωδεί τις πιο κοινότοπες καταστάσεις, απεικονίζοντας τη μοναξιά του ανθρώπου και την ασημαντότητα της ύπαρξής του. Εδώ, αφηγούμενος στην ουσία το προκαθορισμένο τελετουργικό της πτώσης και του τέλους, επιχειρεί μια αλληγορική καταγραφή της εμμονής και του φόβου του θανάτου, τον οποίο μάταια προσπαθούμε να αποβάλουμε. Ο βασιλιάς πεθαίνει στο τέλος της παράστασης –αυτό είναι το μόνο σίγουρο–, αλλά το θέμα είναι η πορεία του μέχρι τη φθορά και η κορύφωση της αδυναμίας του όταν αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί πια να επιβληθεί ούτε στον φύλακα, ούτε στον τελευταίο εναπομείναντα στρατιώτη, ούτε στην παραμάνα, αλλά ούτε και στις δυο του γυναίκες. Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, ενώ στην παράσταση συμμετέχουν οι: Σοφιάννα Θεοφάνους, Λένα Παπαληγούρα, Ανδρέας Μαυραγάνης, Μαρία Κόμη-Παπαγιαννάκη, Θοδωρής Αντωνιάδης.

Αγγελική Μπιλλίνη

Οι χειρώνακτες της Ακρόπολης

Τι σχέση έχει ένας μηχανικός αεροσκαφών με τη φωτογραφία; Φαινομενικά, ερασιτεχνική, αλλά στην περίπτωση του Βασίλη Βρεττού τα πράγματα αλλάζουν, αφού τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται επαγγελματικά με την 8η τέχνη. Πρόσφατα μάλιστα ο Βρεττός κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το μικρό σε μέγεθος λεύκωμα περίπου 130 ασπρόμαυρων φωτογραφιών με τίτλο «Οι μαρμαροτεχνίτες της Ακρόπολης», το οποίο ο ίδιος αφιερώνει σε όλους τους μαρμαρογλύπτες του ιερού βράχου. Όσοι ξεφυλλίσετε το 156 σελίδων βιβλίο αναπόφευκτα θα βιώσετε μία νοητή περιήγηση στον Βράχο, από τα Προπύλαια, στον Ναό της Απτέρου Νίκης και τελικά στον Παρθενώνα, αλλά ταυτόχρονα θα κατανοήσετε τον χρόνο και τον κόπο που κατανάλωσαν, και συνεχίζουν να καταναλώνουν, οι χειρώνακτες της Ακροπόλεως. Ο φακός ζουμάρει πάνω στα πρόσωπα, την προσήλωση, τη δεξιότητα, την ακρίβεια στην εργασία αυτών των ανθρώπων, αγνοώντας το χρώμα και το φως του ήλιου. Όπως λέει και η Μαρία Ιωαννίδου, διευθύντρια της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, «οι φωτογραφίες του Β. Βρεττού αποτυπώνουν με ζωντανό και γλαφυρό τρόπο στιγμές που απεικονίζουν τον ανθρώπινο μόχθο και την εντατική προσπάθεια της δουλειάς». Μπροστά από κάθε μνημείο στέκεται η ανθρώπινη παρουσία, οι μαρμαρογλύπτες –στην πλειονότητά τους απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών της Τήνου– που για χρόνια αφοσιώθηκαν στο «λίφτινγκ» της Ακρόπολης. «Αυτός ο δημιουργός πρέπει να βγαίνει κάποτε μπροστά από το έργο, γιατί έτσι μπορούμε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του όποιου αποτελέσματος. Αυτό ήταν και το ερέθισμα για μένα να επικεντρώσω τη φωτογράφηση αυτή στην ανθρώπινη εργασία και όχι στο ίδιο το μνημείο, να αποδώσω το μεγαλείο της δημιουργίας και την αθέατη πλευρά της, που διαρκεί έναν συγκεκριμένο χρόνο για ένα έργο αιώνων», γράφει ο Βρεττός στο εισαγωγικό σημείωμα, και ένα ξεφύλλισμα αρκεί για να επιβεβαιώσει τα λόγια του.

Αγγελική Μπιλλίνη

Δύο μονόλογοι, μία παράσταση

Μητέρα και γιος σε συσκευασία ενός; Αυτό αναμφισβήτητα αποτελεί πρόκληση για κάθε ηθοποιό. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης επιστρέφει στη σκηνή και καλείται να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση, ερμηνεύοντας και τους δύο ρόλους στο έργο «Είσαι η μητέρα μου» του Γιόοπ Άντμιρααλ. Πρόκειται για έναν σπαρακτικό μονόλογο του ολλανδού ηθοποιού γύρω από μια τυπική κυριακάτικη επίσκεψη που κάνει στην ανοϊκή μητέρα του, στο γηροκομείο του Ντελφτ. Η σκηνοθεσία είναι της Ασπασίας Κράλλη. Το έργο ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο από 23 Δεκεμβρίου, μαζί με έναν ακόμα μονόλογο, τη «Γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά. Η Ελένη Κοκκίδου ερμηνεύει την Πανωραία, μια παλιά πόρνη που ζει στην Πάτρα και αφηγείται τη ζωή της, εστιάζοντας στις σκοτεινές και τραγικές πλευρές της. Είναι ένας μονόλογος ο οποίος προέκυψε από μια αληθινή ιστορία, έτσι όπως την κατέγραψε ο ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιώργος Χρονάς, μέσα από συνεντεύξεις της. Η σκηνοθεσία είναι της Λένας Κιτσοπούλου.

Ελίνα Μπέη

Παιδικό θέατρο με σύγχρονη άποψη

Η πρώτη απόπειρα έγινε την περασμένη σεζόν με τον «Τροβατόρε» και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Έτσι, η εταιρεία μουσικού θεάτρου Οι Όπερες των Ζητιάνων, η οποία εξειδικεύεται στις μουσικές παραστάσεις χαμηλού κόστους και σύγχρονης αισθητικής σε χώρους έξω από τους συνηθισμένους, επιστρέφει στο Bios με μια νέα πρόταση. Αυτή τη φορά αφορά το παιδικό μουσικό θέατρο και το έργο «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει», σε μουσική Νίκου Κυπουργού και λιμπρέτο Θωμά Μοσχόπουλου. Με τη συνεργασία του συνθέτη, γράφτηκε κατά παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, όπου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1994 μόλις για δύο παραστάσεις. Το έργο είναι βασισμένο στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά», έχει μπολιαστεί όμως με πολλά μουσικά στοιχεία και με τη σατιρική διάθεση των δημιουργών για την ελληνική μουσική πραγματικότητα της εποχής. Είναι μια χαριτωμένη εισαγωγή στον κόσμο της μουσικής για παιδιά κάθε ηλικίας, αλλά και μια φρέσκια πλατφόρμα για να ξεδιπλωθεί το ταλέντο μιας νέας γενιάς τραγουδιστών-ηθοποιών. Και για να συμπληρωθεί το μοντέρνο κόνσεπτ της παράστασης, να σημειωθεί ότι θα γίνει εκτενής χρήση ηλεκτρονικών μέσων (βίντεο και ήχου), ενώ η μουσική θα εκτελείται ζωντανά από το ARTéfacts Ensemble. Η ενορχήστρωση είναι του Χαράλαμπου Γωγιού, η σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη και η πρεμιέρα θα γίνει στις 20 Δεκεμβρίου στο Bios Main.

Ελίνα Μπέη

Ντελίριο χορευτικού λυρισμού

Πώς αντιλαμβανόμαστε στην εποχή μας τον λυρισμό; Υπάρχει; Κι αν ναι, πώς μπορούμε να τον ορίσουμε; Υπάρχει χορός που να τολμάει τη λυρική έκφραση; Ταυτίζεται ο λυρισμός με το μπαλέτο; Με άξονα το χορό, τη μουσική που δημιουργήθηκε ειδικά για το έργο, καθώς και επιλογές τραγουδιών και αφηγήσεων, η Ομάδα Χορού του Κώστα Τσιούκα συνθέτει ένα θέαμα γύρω από το θέμα αυτό, με τίτλο «A Delirium of Lyricism». Μέσα από εικόνες που ταξιδεύουν τον θεατή και τον φέρνουν αντιμέτωπο με στερεότυπα και με ένα σκηνικό περιβάλλον που αλλάζει διαρκώς, η ομάδα που δημιουργήθηκε το 2006 παρουσιάζει την παράσταση από τις 17 ως τις 21 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Δίπυλο. Η σύλληψη και η χορογραφία είναι του Κώστα Τσιούκα, η δραματουργία της Νατάσας Χασιώτη και η μουσική σύνθεση του Απόλλωνα Ρέτσου. Η μουσική ερμηνεία είναι των Απόλλωνα Ρέτσου και Μαίρης Τσώνη, ενώ χορεύουν οι Λένα Μοσχά, Γεωργία Τέγου, Βαγγέλης Τελώνης, Κώστας Τσιούκας, Μαρία Φουντούλη, Τάνια Λαταρζέτ.

Ελίνα Μπέη

Η ΑΣΚΤ σε νέο δρόμο;

Νέος πρύτανης, διαδεχόμενος τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας εξελέγη πριν λίγες μέρες ο Γιώργος Χαρβαλιάς, με αντιπρυτάνεις τον Πάνο Χαραλάμπους και τον Μανώλη Μπαμπούση. Οι εκλογές αυτή τη φορά διεξήχθησαν σε καλό κλίμα, συγκριτικά τουλάχιστον με την προ τριετίας ταραγμένη περίοδο που είχε ακολουθήσει την παραίτηση του τότε πρύτανη Χρόνη Μπότσογλου. Ο Γιώργος Χαρβαλιάς το 2006 είχε εκλεγεί στη θέση του αντιπρύτανη της ΑΣΚΤ, αλλά ένα χρόνο αργότερα παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του, μετά από διαφωνίες με τον Πατρασκίδη, ο οποίος είχε υποστηρίξει γι’ αυτήν τη θέση τον Γιώργο Λάππα. Αναπληρωτής Καθηγητής στην ΑΣΚΤ από το 2002 και διευθυντής του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών για τις Ψηφιακές Μορφές Τέχνης, ο Χαρβαλιάς θεωρείται ένας από τους πλέον μάχιμους σύγχρονους εικαστικούς. Γεννημένος το 1956, αποφοίτησε από το εργαστήριο του Δ. Κοκκινίδη στην ΑΣΚΤ και έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με πιο πρόσφατη την έκθεση ο «Ορίζοντας των γεγονότων», η οποία ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες, μια συγκλονιστική βιντεοεγκατάσταση με σαφές πολιτικό περιεχόμενο, που παραλληλίζει τη συνεχή ροή χρηματιστηριακών τιμών μετοχών με τον πόλεμο στο Ιράκ και τις συνέπειες των άυλων και απρόσωπων οικονομικών δεικτών στην καθημερινή ζωή. Στην ΑΣΚΤ, που τα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα, ο Χαρβαλιάς χωρίς μεγαλόστομες υποσχέσεις δείχνει αποφασισμένος να αλλάξει πολλά πράγματα. Το κτιριακό χάος και ο εκσυγχρονισμός των χώρων της σχολής, η βελτίωση λειτουργίας του νεοσύστατου τμήματος Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης και η περαιτέρω στελέχωσή του, η αποπεράτωση της Βιβλιοθήκης και η δημιουργία νέων θέσεων διδασκόντων είναι λίγα από τα ζητήματα που έχει θέσει ως πρώτες προτεραιότητες.

Γιάννης Κουκουλάς

Η δημοκρατικότητα των μορφών

Σε μια ομαδική εικαστική έκθεση, όταν οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι μερικές δεκάδες συνηθίζουμε να βάζουμε το επίθετο «μεγάλη». Όταν σπάνια είναι εκατοντάδες, το επίθετο γίνεται «πολύ μεγάλη». Τώρα που φτάνουν τους 1.200 και προέρχονται από όλες τις γενιές και τάσεις της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής των τελευταίων δεκαετιών, πολλοί μάλιστα είναι ακαδημαϊκοί και καθηγητές της ΑΣΚΤ, τι πρέπει να γράψουμε; Το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος διοργανώνει λοιπόν μια από τις μεγαλύτερες, σε πλήθος συμμετεχόντων καλλιτεχνών, εκθέσεις Ζωγραφικής, Χαρακτικής, Γλυπτικής και Διακοσμητικής που έχουν ποτέ πραγματοποιηθεί στη χώρα μας, στην οποία θα παρουσιαστούν περισσότερα από 2.000 έργα, με κεντρικό θέμα την «Ανθρώπινη μορφή στην τέχνη» (Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων, Γκάζι, 21 Δεκεμβρίου - 24 Ιανουαρίου). Αφορμή για τη γιγάντια αυτή διοργάνωση είναι η συμπλήρωση, το ερχόμενο έτος, των 65 ετών από την ίδρυση του ΕΕΤΕ και στόχος «η ανάδειξη της ιστορικής και διαχρονικής διαδρομής του Επιμελητηρίου, η οποία είναι ταυτισμένη με την ιστορία της τέχνης στη νεότερη Ελλάδα», όπως αναφέρουν οι διοργανωτές. Παράλληλα, η έκθεση αποτελεί προσπάθεια του ΕΕΤΕ για αναβίωση του θεσμού της Πανελλήνιας Έκθεσης, η οποία λάμβανε χώρα ανά διετία μέχρι το 1987, οπότε και διεκόπη. Στα ονόματα που υπογράφουν τα έργα συναντά κανείς σχεδόν όλους τους σημαντικούς μεταπολεμικούς έλληνες δημιουργούς: Τέτσης, Μυταράς, Μπότσογλου, Κεσσανλής, Σκλάβος, Καπράλος, Μπουζιάνης, Παρθένης, Ιακωβίδης, Γουναρόπουλος, Γαίτης, Κοκκινίδης, Κατράκη, Τάσσος κ.ά., ενώ την έκθεση συνοδεύει κατάλογος-λεύκωμα 640 σελίδων, με ευθύνη του Ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή. Ταυτόχρονα θα εκτεθεί σπουδαίο αρχειακό υλικό με ιδιόγραφα βιογραφικά, αιτήσεις και υπογραφές των Παρθένη, Βικάτου, Σώχου και άλλων ιδρυτικών μελών του ΕΕΤΕ το 1945. Διατηρώντας τις αμφιβολίες μας για το αισθητικό αποτέλεσμα που μπορούν να έχουν τόσο μεγάλες, τεράστιες, πελώριες εκθέσεις, περιμένουμε να τη δούμε και να την κρίνουμε. Η «Ανθρώπινη μορφή στην τέχνη», όμως, έχει ένα σπουδαιότατο ιστορικό περιεχόμενο και μια αξιοσημείωτη «δημοκρατικότητα» στις συμμετοχές που την κάνουν, αναμφίβολα, ελκυστική!

Γιάννης Κουκουλάς

 

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.