Μετά τον επιτυχημένο περσινό κύκλο παραστάσεων, ο Γιάννος Περλέγκας και η ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται» συνεχίζουν τη συνεργασία τους, ανεβάζοντας με ανανεωμένη ματιά και νέους συντελεστές επί σκηνής την κωμωδία του Τόμας Μπέρνχαρντ «Η δύναμη της συνήθειας» vol.2.

Το έργο διαδραματίζονται ένα βράδυ του 1974, στη γνωστή πλατεία του Μονάχου Τερεζιενβίζεε (όπου λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο η διαβόητη γιορτή μπύρας Οκτόμπερφεστ). Στο επίκεντρο, ο διευθυντής του περιοδεύοντος τσίρκου Καριμπάλντι που, επί 22 χρόνια, επιβάλλει στους συνεργάτες του ατελείωτες πρόβες για να εκτελέσουν άψογα ένα κουιντέτο του Σούμπερτ.

Δύο είναι οι έγνοιες του: Aφενός η επιβίωση της μικρής οικογενειακής του επιχείρησης και, αφετέρου, η εδώ και 22 χρόνια αποτυχημένη του προσπάθεια να τελειοποιήσει, με τον πενταμελή του θίασο, το «Κουϊντέτο της Πέστροφας» του Φραντς Σούμπερτ. Ο ίδιος παλεύει να τελειοποιηθεί στο βιολοντσέλο, να φτάσει τη δεξιοτεχνία του ειδώλου του, του μεγάλου τσελίστα Πάμπλο Καζάλς.

Τα άλλα τέσσερα μέλη του θιάσου όμως αποδεικνύονται ανεπαρκή, τόσο στα καθήκοντά τους απέναντι στο τσίρκο, όσο και στην εκτέλεση της υψηλής μουσικής σύνθεσης. O ανιψιός του ο Θηριοδαμαστής υποχρεώνεται να μπει στο θίασο επειδή έτυχε να παίζει πιάνο, μετά τον θάνατο του προκατόχου του που κατασπαράχθηκε από τις λεοπαρδάλεις. 

Η Εγγονή του, ένα κορίτσι στην εφηβεία, υποχρεώνεται να πάρει τη θέση της σκοτωμένης ακροβάτισσας μητέρας της στο τεντωμένο σκοινί και να παίξει βιόλα. Ο Κλόουν αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με το σκουφί του: πρέπει να του πέφτει όταν βρίσκεται στην πίστα, αλλά να μην του πέφτει όταν παίζει κοντραμπάσο. Και ο Ζογκλέρ δεν κατορθώνει να σηκώσει πάνω από δεκαοχτώ πιάτα και, παρότι παίζει βιολί από παιδί, μοιάζει να το σιχαίνεται.

Μετά την πρόβα του Κουϊντέτου ο θίασος Καριμπάλντι πρέπει να αναχωρήσει για την γειτονική πόλη του Άουγκσμπουργκ.

Ο Τόμας Μπέρνχαρντ γράφει το έργο το 1974 για να παρασταθεί στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, δύο χρόνια μετά τον «Αδαή και τον Παράφρονα». «Η Δύναμη της Συνήθειας» φέρει τον υπότιτλο «κωμωδία». Είναι το πρώτο από μια σειρά έργων που γράφει για τον ηθοποιό Μπέρνχαρντ Μινέτι. Για μια ακόμη φορά ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας, φαινομενικά μισάνθρωπος και προκλητικός, συνθέτει μια ξεκαρδιστική επιθετική ελεγεία για το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, για την τέχνη, τη μουσική, το γελοίο της ανθρώπινης απόπειρας και τον υφέρποντα φασισμό των συμπατριωτών του.

Η συνεργασία του Γιάννου Περλέγκα με την ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται» συνεχίζεται έπειτα από τους αριστοφανικούς «Βατράχους», και τον “Κατσούρμπο” του Γεωργίου Χορτάτση στο Φεστιβάλ Αθηνών, με μια παράσταση όπου καθίσταται αναγκαία η συνύπαρξη της γλώσσας της αφήγησης, του χορού, της μουσικής και των ακροβατικών.

Η «Δύναμη της Συνήθειας» είναι το τρίτο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, που σκηνοθετεί ο Γιάννος Περλέγκας, μετά το ανέβασμα του «Ιμμάνουελ Καντ» και του «Ο αδαής και ο παράφρων».

Διαβάστε επίσης:

«24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει» του Παντελή Φλατσούση στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

O Γιώργος Παπαγεωργίου αναμετριέται με το εμβληματικό «1984» – Aπό 6 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Δίπυλον

«Ντάμα Πίκα» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού για πρώτη φορά στο ελληνικό θέατρο – Με την Μπέττυ Αρβανίτη