Πόσο κινδυνεύει η Ελλάδα σε αυτή την κρίση;

Πόσο εύκολο είναι να φτάσει στην Ελλάδα η φωτιά που κατακαίει την Ευρώπη; Αυτό είναι το σοβαρότερο ερώτημα των ημερών. Ένα θέμα είναι για ποια φωτιά μιλάμε: 

● για την ενεργειακή κρίση που σαρώνει τα εισοδήματα των πολιτών και την ανταγωνιστικότητα χωρών και επιχειρηματικών κολοσσών, 

● για την κρίση ελλείμματος / χρέους, 

● για την αμφισβήτηση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων 

● ή για τις διαδηλώσεις που έχουν μεταδοθεί σαν πυρκαγιά σε ξερόχορτα;

Καταρχάς η ακρίβεια και οι επιπτώσεις της είναι κοινό φαινόμενο εδώ και στην Ευρώπη. 

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα ελλείμματα, καθώς η Ελλάδα, μετά τη χρεοκοπία, κατάφερε με κόπους και βάσανα να έχει τα απαιτούμενα πλεονάσματα, έως και υπερπλεονάσματα. Ως εκ τούτου δανείζεται με ανεκτά επιτόκια και σίγουρα χαμηλότερα απ’ αυτά της Γαλλίας.

Η ανταγωνιστικότητα ήταν πάντα ένα μεγάλο θέμα για την Ελλάδα, αλλά η παραγωγική της βάση δεν κλυδωνίζεται ιδιαίτερα λόγω της έλλειψης βάθους. Το καρυδότσουφλο είναι ελαφρύ στα κύματα. 

Επίσης έχει κάνει μια σειρά επώδυνες μεταρρυθμίσεις που έχουν μειώσει σε σημαντικό βαθμό το κράτος και τις υπέρογκες ή άχρηστες δαπάνες του, παρότι η πολιτική διαχείριση παραμένει σε μεγάλο βαθμό προβληματική, αν όχι και σκανδαλώδης.

Ζήσαμε πολλά, υποφέραμε πολλά, αλλά είμαστε λίγο περισσότερο ασφαλείς.

Όσον αφορά τις κοινωνικές αντιδράσεις, λογικά θα δούμε αρκετές. Όμως μάλλον αποκλείεται να ξαναζήσουμε καταστροφικά έκτροπα, καθώς η Ελλάδα επίσης τα έχει ζήσει όλα, έχει πάθει και θα δούμε αν έχει μάθει κι αν έχει κουραστεί. 

Μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, ζήσαμε την επί πολλές ημέρες πυρπόληση της Αθήνας από τους ιδεολογικούς συντρόφους του νεκρού παιδιού στο πιο άγριο μηδενιστικό ξέσπασμα που σημειώθηκε τα τελευταία πολλά χρόνια. 

Λιγότερο από δυο χρόνια μετά ήρθε η πυρπόληση της τράπεζας Marfin με τους τρεις νεκρούς στην πρώτη και μεγαλύτερη διαδήλωση κατά της προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ.

Οι περισσότεροι θυμόμαστε την άδοξη κατάληξη του ασαφούς και χωρίς αιτήματα κινήματος των «Αγανακτισμένων», αλλά και το απότομο ξεφούσκωμα του κινήματος για τα Τέμπη, το οποίο, αν και ξεκίνησε με αίτημα την απόδοση ευθυνών και εμπλουτίστηκε από τις διαμαρτυρίες για την ακρίβεια και τα οικονομικά προβλήματα των πολιτών, προδόθηκε ασεβώς από τις θεωρίες συνωμοσίας περί ξυλολίων κ.λπ. και έσβησε επίσης άδοξα.

Η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών είναι κοινό πρόβλημα σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά την αλήθεια για την έκτασή της στη χώρα μας θα την πει μόνο η κάλπη σε μερικούς μήνες. 

Μέχρι τότε τίποτε δεν προμηνύει μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη ή κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, παρότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα έχουμε κυβέρνηση από την πρώτη κάλπη…

Διαβάστε επίσης:

Η Γκιλφόιλ, ο Ρούμπιο και οι αυλικοί 

Από το Βερολίνο μια νέα αριστερή προοπτική για τη Γερμανία και την Ευρώπη

Πέρα από μανιχαϊσμούς: Το μωσαϊκό των γαλλικών κινητοποιήσεων

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.