24/09/2018 02:14:39
6.12.2010

Cine Ποντίκι

Cine Ποντίκι - Media

Καινούρια ταλέντα, ταινίες από φεστιβάλ, ενδιαφέρουσες εκτελέσεις σε γνώριμες συνταγές. Οι ταινίες της εβδομάδας μοιάζουν πολλά υποσχόμενες, ακόμη κι αν οι περισσότερες μένουν απλά στις υποσχέσεις...

Φανταστικές Αγάπες

Ο Ξαβιέ Ντολάν είναι το καινούριο enfent terrible του παγκόσμιου σινεμά, καθώς η πρώτη ταινία του «Σκότωσα τη Μητέρα μου» κέρδισε με το καλημέρα έναν καταρράκτη διθυραμβικών σχολίων. Στην πλειονότητά τους ήταν υπερβολές κι ενθουσιασμός όχι για τις κινηματογραφικές αρετές εκείνης της χαριτωμένης πλην ανούσιας ταινίας, αλλά κυρίως γιατί ένας νόστιμος εικοσάρης κατάφερε να κάνει με το τίποτα ένα συμπαθητικό φιλμ. Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με τις «Φανταστικές Αγάπες», που είναι η ιστορία της μονομαχίας δύο κολλητών φίλων για την καρδιά ενός αγοριού. Ο Φράνσις είναι gay, συναισθηματικός, λιγομίλητος και ντροπαλός. Τον υποδύεται ο ίδιος ο Ντολάν. Η Μαρί είναι straight, αυθάδης, με ένα ιδιόρρυθμο vintage look. Ο Νικολά, καινούριος στην πόλη, θέλει απλώς να κάνει φίλους. Καθώς το ένα ραντεβού φέρνει το άλλο, η μία φαντασίωση διαδέχεται την άλλη. Σε ένα ταξίδι που θα πραγματοποιήσουν οι τρεις τους στην εξοχή, ο Νικολά θα πυροδοτήσει τη σχέση τους με το δίλημμα που θέτει στον Φράνσις και τη Μαρί: «Αγάπησέ με ή άφησέ με». Ποιος θα κερδίσει τελικά την καρδιά του Νικολά; Και τι θα διαλέξουν ο Φράνσις και η Μαρί; Έχει σημασία; Στην πραγματικότητα καμία. Αυτό για το οποίο νοιάζεται ο Ξαβιέ, άλλωστε, είναι να καδράρει γοητευτικά προφίλ και en face των πρωταγωνιστών (κυρίως του εαυτού του) και να δένει όμορφα πλάνα με έξυπνες μουσικές επιλογές. Το αποτέλεσμα είναι γλυκούτσικο, χαριτωμένο και κυρίως στιλάτο, αλλά σε καμιά περίπτωση σπουδαίο. Μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί μπορεί να ενθουσιάσει τους συνομήλικους του σκηνοθέτη θεατές, αλλά πραγματικά μένεις να ξύνεις σκεπτικός το κεφάλι σου αναλογιζόμενος τι ακριβώς σκέπτονταν στις Κάννες όταν της χάριζαν μια θέση στο επίσημο πρόγραμμα… Σκηνοθεσία: Ξαβιέ Ντολάν. Πρωταγωνιστούν: Μόνια Τσόκρι, Ξαβιέ Ντολάν, Νιλς Σνάιντερ, Αν Ντορβάλ, Λουί Γκαρέλ. Χώρα: Καναδάς. Διάρκεια: 95’

Ο Φίλος της Μαμάς μου

Οι αδελφοί Ντουπλάς πρόλαβαν με τις τρεις πρώτες ταινίες τους, αν όχι να ιδρύσουν, τουλάχιστον να γίνουν οι βασικότεροι εκφραστές ενός μίνι κινήματος που ο Τύπος χαρακτήρισε mumblecore, το οποίο πέθανε όσο γρήγορα γεννήθηκε. Πρεσβεύοντας ένα σινεμά που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, στην do it yourself λογική και σε ιστορίες που εξελίσσονται κυρίως με την... κουβέντα, το mumblecore δεν χάρηκε την ξαφνική του δόξα, αφού το κοινό το βαρέθηκε σχεδόν το ίδιο γρήγορα όσο και τα περιοδικά που το ανέδειξαν. Ακόμη κι έτσι όμως οι αδελφοί Ντουπλάς ήταν δίχως αμφιβολία οι πιο ταλαντούχοι σκηνοθέτες που «ανδρώθηκαν» μέσα από εκείνο το υποείδος, κάτι που γίνεται σαφές με την καινούρια ταινία τους, που ακόμη κι αν για πρώτη φορά έχει αναγνωρίσιμους πρωταγωνιστές και την υποστήριξη ενός χολιγουντιανού στούντιο, δεν είναι στην ουσία καθόλου διαφορετική από τα προηγούμενα εντελώς ανεξάρτητα φιλμ τους. Είναι όμως σίγουρα ένα βήμα μπροστά. Σε αυτή την ιστορία ενός χωρισμένου άντρα που γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του μόνο και μόνο για να βρει έναν απροσδόκητο αντίπαλο στο πρόσωπο του εικοσάρη γιου της, οι αδελφοί Ντουπλάς χρησιμοποιούν την ίδια «μέθοδο», αλλά με καλύτερο τρόπο. Η κάμερά τους μοιάζει να παρατηρεί δίχως κανείς να την προσέχει τις πιο άβολες στιγμές των ηρώων της, οι ίδιοι μοιάζουν να καταγράφουν αντί να σκηνοθετούν, οι εικόνες τους δεν ενδιαφέρονται για την καλογυαλισμένη αψεγάδιαστη χολιγουντιανή πατίνα. Όσο για την ίδια την ιστορία τους, κατορθώνει να ακροβατεί σαν σε τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στο αστείο και το θλιβερό, ανάμεσα στο τρυφερό και το σχεδόν «διεστραμμένο», παραμένοντας όμως πάντα πνευματώδης και διασκεδαστική. Ένας από τους βασικούς λόγους που δεν ξεπέφτει σε κάτι που θα μπορούσε να είναι μόνο άβολο και μόνο ενοχλητικό, είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, εξαιρετικών ηθοποιών που ανταποκρίνονται δίχως δυσκολία στους αυτοσχεδιασμούς και το ύφος μιας ταινίας που κρατάει την «ανεξάρτητη» ψυχή της και χρησιμοποιεί υπέρ της όλες τις παροχές που της προσφέρει η ομπρέλα του στούντιο. Σκηνοθεσία: Τζέι και Μαρκ Ντουπλάς. Πρωταγωνιστούν: Τζόνα Χιλ, Μαρίσα Τομέι, Κάθριν Κίνερ, Τζον Σ. Ράιλι, Ματ Γουόλς. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 91’

Μη Σπρώχνεις Έρχομαι

Ο σκηνοθέτης του «Hangover» Τοντ Φίλιπς συναντά ξανά τον Ζακ Γαλιφιανάκη σε μια κωμωδία που φιλοδοξεί να είναι το ίδιο «εξωφρενική», αλλά κατορθώνει να φτάσει μόνο ως το «χαριτωμένη». Κι αν κάθε εξωφρενική κωμωδία χρειάζεται έναν «σοβαρό» ήρωα, εδώ τον ρόλο αναλαμβάνει ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος προσπαθεί να φτάσει από την Ατλάντα στο Λος Άντζελες για να προλάβει τη γέννηση του πρώτου του παιδιού. Τα σχέδιά του όμως θα αλλάξουν προς το απρόβλεπτο όταν μια τυχαία συνάντησή του με έναν επίδοξο ηθοποιό θα έχει ως αποτέλεσμα να τους πετάξουν έξω από το αεροπλάνο και να μπουν στη μαύρη λίστα των επιβατών που απαγορεύεται να πετάξουν… τη στιγμή που οι αποσκευές, το πορτοφόλι και η ταυτότητα του Πίτερ πετούν κανονικά για Λος Άντζελες. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο Πίτερ θα αναγκαστεί να ταξιδέψει οδικώς με τον «καινούριο φίλο του» και τον σκύλο του. Το ταξίδι τους θα αποδειχθεί – όπως συνήθως γίνεται στο σινεμά – μια τεράστια περιπέτεια, από την οποία όμως θα βγουν και οι δυο έχοντας πάρει μερικά χρήσιμα μαθήματα. Κι όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιου είδους ταινίες, τα πάντα είναι απρόβλεπτα εκτός από τον τρόπο που η φόρμουλα της κωμωδίας εξελίσσεται. Στην προκειμένη περίπτωση, το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον από μερικές έξυπνες σεναριακές ιδέες, από την όχι ακριβώς «στρογγυλή» σκιαγράφηση των χαρακτήρων και κυρίως από την ερμηνευτική αντιπαράθεση δυο ηθοποιών που δεν είναι απλώς καλοί στην κωμωδία, αλλά είναι κυρίως εξαιρετικά καλοί ο ένας απέναντι στον άλλο! Σκηνοθεσία: Τοντ Φίλιπς. Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., Ζακ Γαλιφιανάκης, Μισέλ Μόναγκαν, Τζέιμι Φοξ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 95’

Τουρνέ στο Παρίσι

Εκτός από περιζήτητος ηθοποιός στη Γαλλία αλλά και σε παραγωγές του Χόλιγουντ που αναζητούν έναν κακό με ευρωπαϊκό αέρα, ο Ματιέ Αμαλρίκ υπογράφει και τις δικές του ταινίες ως σκηνοθέτης – η αλήθεια είναι όχι με ανάλογη επιτυχία όπως στους ρόλους του μπροστά από την κάμερα. Στην «Τουρνέ στο Παρίσι» υποδύεται τον Ζοακίμ, έναν πρώην τηλεοπτικό παραγωγό που ανεβάζει ένα ασυνήθιστο σόου με Αμερικανίδες καλλιτέχνιδες του μπουρλέσκ. Ο θίασός του, που αποτελείται από χυμώδεις καλλιτέχνιδες, με φτερά, ψεύτικες βλεφαρίδες, φανταχτερά κοσμήματα και… λιγοστά ρούχα, θα ξεκινήσει μια περιοδεία με τελικό προορισμό το Παρίσι. Όταν, όμως, το θέατρο όπου θα έκαναν την πρεμιέρα τους στην Πόλη του Φωτός ακυρώνει την εμφάνισή τους, ο Ζοακίμ και τα κορίτσια του θα αναγκαστούν να ξυπνήσουν από το «όνειρό» τους. Ο Ζοακίμ, πιστεύοντας ότι «το σόου πρέπει να συνεχίσει» και θέλοντας να τηρήσει την υπόσχεσή του στα κορίτσια, θα δοκιμάσει να χρησιμοποιήσει παλιές αλλά όχι και τόσο φιλικές γνωριμίες για να πετύχει τον στόχο του. Ο οποίος στόχος έχει πολύ γρήγορα πάψει να μας αφορά, μια που το φιλμ, πέρα από το να κινηματογραφεί γοητευτικά τον κόσμο αυτού του παράδοξου θεάματος, δεν κάνει σχεδόν τίποτα για να μας πείσει να ενδιαφερθούμε για τον ήρωα ή τις γυναίκες που τον συνοδεύουν. Η ουσία της περιπέτειάς του μπορεί να υπαινίσσεται μια ιστορία πτώσης και ανόδου, να θέλει να μιλήσει για τη γοητεία της show biz, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κουραστικό κολάζ από εικόνες, το οποίο καταλήγει γρήγορα άνευρο και πλαδαρό. Σκηνοθεσία: Ματιέ Αμαλρίκ. Πρωταγωνιστούν: Ματιέ Αμαλρίκ, Αν Μπενουά, Μιράντα Κολκλασούρ, Αλεξάντερ Κρέιβεν, Άντζελα Ντε Λορέντζο. Χώρα: Γαλλία. Διάρκεια: 111’

ΑΚΟΜΗ

South of the Border, του Όλιβερ Στόουν

Ντοκιμαντέρ όπου ο Όλιβερ Στόουν συναντά και συνομιλεί με τους προέδρους των χωρών της Λατινικής Αμερικής, θέλοντας να καταγράψει τον αγώνα τους να ξεφύγουν από την επιρροή των ΗΠΑ και να κοιτάξει την αληθινή εικόνα μιας κατάστασης που τα ΜΜΕ της πατρίδας του καλύπτουν με τρόπο μάλλον μεροληπτικό.

4.3.2.1, των Νόελ Κλαρκ, Μαρκ Ντέιβις

Το «Sex and the City» για νεαρά κορίτσια στο urban Λονδίνο με μια δόση από Γκάι Ρίτσι και λίγο κοσμοπολίτικη Νέα Υόρκη σε μια ιστορία που είναι τόσο απίθανη όσο και βιντεοκλιπίστικα σκηνοθετημένη. Το αποτέλεσμα είναι απλά σαχλό και ανούσιο, αλλά τα μάτια ενίοτε χαζεύουν.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.