14/11/2018 21:02:35
22.3.2010

Cine Ποντίκι

Αόρατος συγγραφέας

Η Αργυρή Αρκούδα σκηνοθεσίας που κέρδισε πρόσφατα το φιλμ στο Φεστιβάλ του Βερολίνου μπορεί να «διαβάστηκε» περισσότερο σαν πολιτική πράξη για τον συνεχιζόμενο κατ’ οίκον περιορισμό του Ρόμαν Πολάνσκι στην Ελβετία, όμως στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν ο παλαίμαχος σκηνοθέτης ήταν ελεύθερος και παρών στο Βερολίνο για να το αποδεχθεί, θα το άξιζε επίσης. Μπορεί ο «Αόρατος συγγραφέας» να μην είναι η ταινία που θα μπει στην ίδια θέση με φιλμ σαν το «Τσάιναταουν» ή το «Μωρό της Ρόζμαρι», αλλά, κακά τα ψέματα, καμιά από τις ταινίες του των δύο τελευταίων δεκαετιών δεν μπορεί να διεκδικήσει μια θέση ανάμεσα σ’ εκείνες. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτή η ιστορία πολιτικής ίντριγκας, κρυμμένων μυστικών συνωμοσιών, κατασκοπίας και λογοτεχνικής δεοντολογίας κάθε άλλο παρά απογοητεύει στη μεταφορά της στην οθόνη. Βασισμένο στο βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρις, το φιλμ ξεκινά όταν το πτώμα ενός άντρα ξεβράζεται μια χειμωνιάτικη νύχτα σε μια ακτή. Ο νεκρός είναι ο σύμβουλος και «συγγραφέας φάντασμα» του πρώην βρετανού πρωθυπουργού Άνταμ Λανγκ, υπεύθυνος για τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Με την προοπτική της καθυστέρησης της έκδοσης του βιβλίου να δείχνει καταστροφική για τον εκδοτικό οίκο, που έχει πληρώσει ένα εξωφρενικό ποσό για τα δικαιώματα, αναζητείται γρήγορα ένας καινούργιος υποψήφιος για τη θέση και βρίσκεται στο πρόσωπο του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, ο χαρακτήρας του οποίου, σαν γνήσιο «φάντασμα», δεν κατονομάζεται ποτέ ούτε στο βιβλίο ούτε στην ταινία. Έχοντας αναλάβει την υποχρέωση να τελειώσει το βιβλίο μέσα σε ένα μήνα, ο βρετανός συγγραφέας θα φύγει εσπευσμένα για την αμερικανική κατοικία του πρώην πρωθυπουργού, για να βρεθεί σε ένα μάλλον άβολο περιβάλλον. Ο θάνατος του προκατόχου του σκιάζει την ατμόσφαιρα, η βοηθός του αφεντικού του δείχνει να είναι περισσότερο αμυντική απ’ όσο χρειάζεται και οι σχέσεις ανάμεσα στον Λανγκ και τη γυναίκα του μοιάζουν να είναι τουλάχιστον τεταμένες. Όταν στην πορεία της διαμονής του στο σπίτι θα ξεσπάσει ένα πολιτικό σκάνδαλο, σχετικά με τον ρόλο που έπαιξε ο τότε πρωθυπουργός στην απαγωγή και τον βασανισμό από τους Αμερικανούς μιας ομάδας Βρετανών που κατηγορούνται σαν τρομοκράτες, η κατάσταση κυριολεκτικά θα παρεκτραπεί. Το γεγονός ότι ο ήρωας θα αρχίζει την ίδια σχεδόν στιγμή να υποπτεύεται ότι ο θάνατος του προκατόχου του δεν ήταν ατύχημα και ότι μπορεί κι ο ίδιος να κινδυνεύει δεν βοηθάει την κατάσταση να αποσυμπιεστεί. Ευτυχώς, μια που ο Πολάνσκι χρησιμοποιεί την ολοένα και αυξανόμενη ένταση σαν παραπέτασμα καπνού για να κρατήσει τα κίνητρα και τις προθέσεις των ηρώων μπερδεμένες και να στήσει πάνω σ’ αυτές ένα απολαυστικό πολιτικό θρίλερ που κυλά με σιγουριά και υπόκωφη ένταση ως την κορύφωσή του. Το βιβλίο του Χάρις είχε προκαλέσει αίσθηση με τον τρόπο που έπλαθε ένα ελάχιστα συγκαλυμμένο πορτρέτο του Τόνι Μπλερ στον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού, όμως παρότι η γνώση μιας τέτοιας πληροφορίας στο πίσω μέρος του μυαλού σου βοηθά ίσως να απολαύσεις περισσότερο το φιλμ, στη μεταφορά του Πολάνσκι δεν αποτελεί βασικό της στοιχείο. Αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη περισσότερο κι από τις πολιτικές προεκτάσεις της ιστορίας του είναι οι μηχανισμοί του θρίλερ και η κινηματογραφική απόλαυση που μπορεί να αντλήσει από αυτούς. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Ο «Αόρατος συγγραφέας» είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά φιλμ που είδαμε τον τελευταίο καιρό, σκεπτόμενο αλλά κι αγωνιώδες, εντυπωσιακό αλλά δίχως καμιά τάση επιδειξιμανίας, ώριμο, με σεβασμό στον θεατή κι απόλυτη γνώση του ρόλου που θέλει να υπηρετήσει... Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι. Πρωταγωνιστούν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Πιρς Μπρόσναν, Ολίβια Γουίλιαμς, Κιμ Κατράλ, Τομ Γουίλκινσον, Τίμοθι Χάτον κ.ά. Χώρα: Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία. Διάρκεια: 126΄

Εγκλήματα στο χρόνο

Γυρισμένο με ένα προφανώς μικρό μπάτζετ, σε αυτό που θα μπορούσε να είναι το εξοχικό του σκηνοθέτη, το φιλμ του Νάτσο Βιγκαλόνγκο αποδεικνύει ότι η αποτελεσματικότητα και η γοητεία μιας ταινίας δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένες με το μπάτζετ της. Έχοντας το ύφος μιας καλογυρισμένης b movie και ακολουθώντας μια σεναριακή γραμμή που θα μπορούσε να ξεκινά από ένα αμερικανικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας των 50s, το φιλμ του Βιγκαλόνγκο μετατρέπει μια έξυπνη αλλά μικροσκοπική ιδέα σε μια απολαυστική κινηματογραφική σπαζοκεφαλιά. Η ιστορία ξεκινά σ' ένα αγρόκτημα της βόρειας Ισπανίας όπου ο Έκτορ ζει με τη φίλη του. Μια μέρα, από την πολυθρόνα του στον κήπο, χαζεύει με τα κιάλια το δάσος απέναντι, όταν βλέπει μια κοπέλα να γδύνεται. Ο Έκτορ αποφασίζει να πάει να δει από κοντά, όταν όμως πλησιάζει διαπιστώνει ότι η κοπέλα είναι αναίσθητη. Καθώς στέκεται από πάνω της, δέχεται επίθεση στο μπράτσο με μαχαίρι από έναν άντρα με μακρύ πανωφόρι και μπανταρισμένο πρόσωπο. Από κει, το φιλμ θα πάρει μια αληθινά σουρεαλιστική τροπή και ο ήρωας θα βρεθεί να ταξιδεύει μπρος και πίσω στο χρόνο, σε κάτι που θα μπορούσε να καταλήξει περιγέλαστο, αλλά που, αντίθετα, παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον ως το τέλος. Το σενάριο του Βιγκαλόνγκο τοποθετεί τον εαυτό του συχνά μπροστά σε αδιέξοδο, όμως βρίσκει έξυπνους τρόπους να βγει από αυτό (ή να μας πείσει ότι τα κατάφερε), ενώ η ευρηματική σκηνοθεσία και η «χαμένη» ερμηνεία του Κάρα Ελεχάλντε μεταμορφώνουν αυτό το μικρό θρίλερ σε μια ενδιαφέρουσα ταινία, που πάει πέρα από την άσκηση ύφους και που έχει ήδη εξασφαλίσει τη «σφραγίδα ποιότητας» ενός επερχόμενου αμερικανικού ριμέικ... Σκηνοθεσία: Νάτσο Βιγκαλόνγκο. Πρωταγωνιστούν: Κάρα Ελεχάλντε, Καντέλα Φερνάντεζ, Μπάρμπαρα Γκενάγκα, Νάτσο Βιγκαλόνγκο. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 88΄

ΑΚΟΜΗ

Είναι όλοι τους καλά, του Κερκ Τζόουνς.

Ένας μεσήλικας άντρας, πατέρας τεσσάρων παιδιών, ανακαλύπτει μετά τη συνταξιοδότησή του ότι έχει χάσει κάθε επαφή μαζί τους κι αποφασίζει να αναθερμάνει τη σχέση του επισκεπτόμενος το ένα μετά το άλλο. Η ομώνυμη ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε, πάνω στην οποία έχει βασιστεί το αμερικανικό αυτό ριμέικ, δεν ήταν τίποτα σπουδαίο στην πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον ο ιταλικός συναισθηματισμός μπορεί μερικές φορές να δικαιολογήσει μια υπερβολική μελοδραματικότητα. Εδώ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που αναλαμβάνει τον ρόλο που είχε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο πρωτότυπο, παίζει με όλα τα γνώριμα τικ του τα οποία πια έχουν αντικαταστήσει αυτό που κάποτε ήταν ηθοποιία και το σενάριο χρησιμοποιεί όλα τα κλισέ που μπορείς να σκεφτείς με τον τρόπο που θα περίμενες.

180 μοίρες, του Νικόλα Δημητρόπουλου.

Μια γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αδιέξοδο γάμο θα το σκάσει με τον υποψήφιο διαρρήκτη του σπιτιού της, σε αυτή την «ευχάριστη κωμική περιπέτεια», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της Νικόλα Δημητρόπουλο, που λίγα χρόνια πριν είχε υπογράψει τη σκηνοθεσία στο «Alter Ego» με τον Σάκη Ρουβά.

Αγιασμός, του Τομ Ριβ.

Σε ένα ήσυχο ιρλανδικό χωριό τέσσερις φίλοι αναζητούν απελπισμένα μια αλλαγή στην καθημερινότητά τους και αποφασίζουν να ληστέψουν ένα φορτηγό γεμάτο viagra. Αυτό που δεν μπορούν να φανταστούν είναι όσα θα επακολουθήσουν…

Γιώργος Ν. Κορωναίος

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.