Μέτριες οι καινούργιες ταινίες κι ένα μεγάλο χολιγουντιανό blockbuster που φιλοδοξεί να κάνει τη διαφορά σε μια χλιαρή κινηματογραφική εβδομάδα. Μην απογοητεύεστε ακόμη, θα ακολουθήσουν κι άλλες…

Χωρίς όνομα

Ο νεαρός (Αμερικάνος) σκηνοθέτης του «Χωρίς όνομα», ταινίας που εξιστορεί το ταξίδι μιας σειράς χαρακτήρων από το Μεξικό προς την αμερικανική γη της επαγγελίας, ήταν τόσο αποφασισμένος να συλλάβει την αληθινή εμπειρία ενός τέτοιου ταξιδιού που επέλεξε να το κάνει και ο ίδιος πριν γράψει το σενάριο. Αυτό που ανακάλυψε προφανώς είναι το ίδιο που θα μάθαινε βλέποντας μια σειρά από ταινίες που περιγράφουν λίγο-πολύ την ίδια ιστορία. Από το «El Norte» του Γκρέγκορι Νάβα μέχρι πολύ πιο πρόσφατα το «Padre Nuestro» του Κρίστοφερ Ζάλα, οι ταινίες που ακολουθούν τους ήρωές τους από τον φτωχό Νότο στον πλούσιο Βορρά κινούνται περίπου στο ίδιο κλίμα. Ο Κάρι Φουκουνάγκα, παρά τις καλές του προθέσεις, δεν μπορεί ούτε αυτός να αποφύγει τα κλισέ. Το σενάριό του ακολουθεί δυο παράλληλες ιστορίες που γρήγορα συναντιούνται. Ο Κάσπερ βρίσκεται στην εφηβεία και είναι ήδη μέλος της αμείλικτης συμμορίας «Μάρα». Η Σάιρα ταξιδεύει με τον πατέρα και το θείο της από την εξοχή του Μεξικού προς το Βορρά, στην οροφή ενός τρένου, με την ελπίδα πως θα μπορέσουν να περάσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς ο πρώτος θα έρθει αντιμέτωπος με τον αρχηγό της συμμορίας του, θα προσπαθήσει να το σκάσει και θα συναντήσει τη Σάιρα στην οροφή του τρένου που κατευθύνεται προς την ελπίδα μιας καινούργιας ζωής. Κι αν η αυθεντικότητα του φιλμ είναι λίγο-πολύ εξασφαλισμένη μέσα από γυρίσματα στις φτωχογειτονιές του Μεξικού και με ένα καστ που φαίνεται να ανήκει κοινωνικά εκεί που το φιλμ το τοποθετεί, ο τρόπος που η ιστορία προχωρά, η φροντισμένη σκηνοθεσία, η άψογη φωτογραφία και τεχνική πλευρά του φιλμ, δεν του επιτρέπουν να αποκτήσει τη δύναμη ενός ντοκουμέντου, του στερούν κάτι από την αλήθεια και την ψυχή του, καταδικάζοντάς το να απευθύνεται σε ανθρώπους που συγκινούνται από το δράμα των ηρώων του, αλλά που προτιμούν να ξέρουν ότι η δική τους βολική ζωή συνεχίζεται κανονικά έξω από την αίθουσα. Σκηνοθεσία: Κάρι Φουκουνάγκα. Πρωταγωνιστούν: Πολίνα Γκαϊτάν, Έντγκαρ Φλόρες, Κριστιάν Φερέρ. Χώρα: ΗΠΑ, Μεξικό. Διάρκεια: 96΄

Οι ορδές της εκδίκησης

Παρίσι, βόρεια προάστια. Τέσσερις διεφθαρμένοι αστυνομικοί σκοπεύουν να εκδικηθούν τον θάνατο του συναδέλφου και φίλου τους από μία αδίστακτη συμμορία και αποφασίζουν να επιτεθούν στο αρχηγείο τους σε έναν εγκαταλελειμμένο ουρανοξύστη. Καθώς οι πυροβολισμοί μεταξύ των αστυνομικών και των μελών της συμμορίας τρομοκρατούν τους ελάχιστους εξαθλιωμένους κατοίκους συμβαίνει το αδιανόητο: ορδές διψασμένων αιμοβόρων πλασμάτων εμφανίζονται από παντού και καταδιώκουν ανελέητα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Οι δρόμοι γεμίζουν με πτώματα και ολόκληρη η πόλη είναι στις φλόγες. Παρά την αμοιβαία έχθρα τους, κακοποιοί και αστυνόμοι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να επιβιώσουν. Αλλά θα πρέπει να κατέβουν 13 πατώματα όπου αδηφάγα και αιμοβόρα πλάσματα καραδοκούν… Το γαλλικό σινεμά εδώ και χρόνια δεν σταματά να δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, οπότε αυτό των zombie movies αργά ή γρήγορα θα έπαιρνε σειρά. Το αποτέλεσμα είναι ασφαλώς ικανοποιητικό για τους φαν του είδους, με τη βία, το αιματοκύλισμα και το άφθονο σπλάτερ να χορογραφούνται με μαεστρία από το δίδυμο των πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών. Εκεί που η ταινία χωλαίνει όμως είναι στην αδυναμία της να στήσει ενδιαφέροντες (ή απλά πειστικούς) χαρακτήρες και να εφεύρει μια πλοκή που κρατά σε συνοχή τις σκηνές δράσης. Ακόμη κι έτσι όμως βλέπεται με ενδιαφέρον, έστω κι αν από ένα σημείο και μετά δεν σε ενδιαφέρει καθόλου το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, αφού και η ταινία νοιάζεται μονάχα για το θέαμα και όχι για την πλοκή ή τους ήρωες. Σκηνοθεσία: Γιανίκ Νταχάν, Μπεντζαμίν Ροσέρ. Πρωταγωνιστούν: Κλοντ Περόν, Ζαν-Πιερ Μαρτέν, Ερίκ Εμπουνέ, Ορελιάν Ρεκουάν, Ντουντού Μαστά. Χώρα: Γαλλία. Διάρκεια: 97΄

Prince of Percia: The Sands of Time

Βασισμένη σε ένα δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι, με εδικά εφέ τελευταίας τεχνολογίας και λαμπερούς πρωταγωνιστές, το «Prince of Percia» φιλοδοξεί να είναι το επόμενο μεγάλο franchise του Χόλιγουντ. Οι εικόνες του έχουν όλη την τεχνογνωσία τού σήμερα, αλλά η ιστορία του κρατά κάτι το παλιομοδίτικο και επικό: Ο πρίγκιπας Ντάσταν αναγκάζεται να συμμαχήσει με τη μυστηριώδη πριγκίπισσα Ταμίνα και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις που διεκδικούν το Στιλέτο του Χρόνου. Το αρχαίο στιλέτο έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την Άμμο του Χρόνου, αναστρέφοντας το χρόνο και επιτρέποντας στον κάτοχό του να γίνει κυρίαρχος του κόσμου. Σκηνοθεσία: Μάικ Νιούελ. Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Τζέμα Άρτερτον, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άλφρεντ Μολίνα. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 115΄

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

H «Διαθήκη του Ορφέα», του Ζαν Κοκτό.

Ένας ποιητής του 18ου αιώνα ταξιδεύει στο χρόνο αναζητώντας τη θεία επιφοίτηση. Σε μια μυστηριώδη χώρα συναντά συμβολικούς χαρακτήρες όπως ο Οιδίποδας, η Ευρυδίκη και ο Ορφέας, οι οποίοι επιφέρουν το θάνατο και την ανάστασή του. Ο Κοκτό επέστρεψε με αυτή την ταινία στην κινηματογραφία για να δώσει ένα τέλος στην καριέρα του. «Με ύστερη γνώση», γράφει το 1961, «μπορώ να δω ότι η ταινία δεν είναι ακριβώς ταινία, αλλά κάτι που μου προσέφερε τα μόνα μέσα για να εκφράσω τα πράγματα που κουβαλάω μέσα μου».

Το αίμα του ποιητή, του Ζαν Κοκτό.

Το «Αίμα του ποιητή» είναι χωρισμένο σε επεισόδια, που κάποια από αυτά ενώνονται, κάποια όχι. Πιθανώς το πιο γνωστό είναι αυτό που απεικονίζει ένα διάσημο ποιητή ο οποίος προχωρώντας σε ένα διάδρομο ξενοδοχείου, σταματάει στις πόρτες των δωματίων και κοιτάζει μέσα από τις κλειδαρότρυπες. Αντικρίζει μια σειρά από ταμπλό βιβάν εξαιρετικής ομορφιάς, που αγγίζει την κινηματογραφική ποίηση.

Delicatessen, των: Μαρκ Καρό, Ζαν-Πιέρ Ζενέ

Σε ένα Παρίσι μετά την καταστροφή, οι κάτοικοι μιας πολυκατοικίας έχουν πάντα διαθέσιμο κρέας, ένα αγαθό που κάθε άλλο παρά βρίσκεται σε αφθονία. Από πού το προμηθεύεται ο χασάπης του ισογείου; Τι μέλλον θα έχει το ειδύλλιο του παράξενου νεοφερμένου ενοίκου με την κόρη του; Οι απαντήσεις σε αυτό το απόλυτα ευρηματικό φιλμ, που σχεδόν 20 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του δείχνει ήδη κλασικό.

Γιώργος Ν. Κορωναίος