Μία φεστιβαλική, βραβευμένη ισπανική ταινία, δυο κλασικά φιλμ σε επανέκδοση και μία ακόμη με πλούσιους χολιγουντιανούς σταρ που διασκεδάζουν σε τσουλήθρες όσο εσείς βράζετε ακόμη στην πόλη είναι η σοδειά της εβδομάδας. Διαλέξτε υπεύθυνα!

25 Καράτια

Μακριά από την τουριστική πλευρά της ηλιόλουστης Βαρκελώνης, πέρα από τα αξιοθέατα του Γκαουντί και το θαύμα των Ολυμπιακών Αγώνων που άλλαξε το πρόσωπο της ισπανικής πόλης, επιβιώνει ακόμη μία πιο σκοτεινή και επικίνδυνη πλευρά. Μια πλευρά που δείχνει βγαλμένη από τα κλισέ των αστυνομικών ταινιών, γεμάτη μικροκακοποιούς, χαμένα κορμιά, βρώμικους μπάτσους και διαψευσμένες ελπίδες για εύκολα χρήματα. Στην ταινία του Πάτσι Αμεζκούα αυτό το τουλάχιστον γνώριμο υλικό ενός pulp σινεμά, μεταμορφώνεται σε μια αληθοφανή, γεμάτη ενέργεια χαρτογράφηση ενός κόσμου που, αντίθετα από τη χολιγουντιανή απεικόνισή του, ποτέ δεν ωραιοποιείται ή καλλωπίζεται. Οι ήρωες αυτού του θρίλερ δεν είναι οι γκάνγκστερ του Νονού, ούτε οι cool εγκληματίες του Γκάι Ρίτσι. Αντίθετα μοιάζουν με λούμπεν φτωχοδιαβόλους που προσπαθούν να τα καταφέρουν όσο καλύτερα μπορούν σε έναν κόσμο ακόμη πιο εχθρικό από αυτόν στον οποίο κατοικούμε εσείς κι εγώ. Μια νεαρή γυναίκα, η Κέι, που ζει με τον κλεπταποδόχο, τζογαδόρο πατέρα της και που επιβιώνει κλέβοντας αυτοκίνητα και κάνοντας μικροκλοπές κι ο Άμπελ, ένας αποτυχημένος μποξέρ που αναλαμβάνει να παίρνει πίσω τα χρωστούμενα για λογαριασμό ενός τοκογλύφου, θα συναντηθούν κατά τύχη και θα δοκιμάσουν μαζί να αλλάξουν τη μοίρα τους. Κάτι ανάλογο αποφασίζει να κάνει και ο πατέρας της Κέι ο οποίος, όταν θα αναλάβει να παραλάβει μια σακούλα με κοσμήματα από έναν βρώμικο μπάτσο, θα επιχειρήσει να πιάσει κι εκείνος την καλή. Μόνο που όπως συμβαίνει στη ζωή έτσι και στις ταινίες -τουλάχιστον σε εκείνες που δεν ανυψώνουν το χάπι εντ σε αυτοσκοπό- τα σχέδια γίνονται για να διαψεύδονται και στο τέλος του ουράνιου τόξου δεν υπάρχει πάντα ένας θησαυρός. Τα «25 Καράτια», εν τούτοις, καταφέρνουν να ανακαλύπτουν κάπου κάπου τον κινηματογραφικό χρυσό στα «σκουπίδια» στήνοντας ένα τεταμένο, ενδιαφέρον θρίλερ από υλικά που δεν είναι ούτε ακριβώς πρωτότυπα, ούτε καινούρια. Βασισμένος σε ένα σενάριο που ενδιαφέρεται για τις ανατροπές αλλά δίχως να τις ανάγει σε αυτοσκοπό και που σκιαγραφεί μια σειρά από ζωντανούς, πειστικούς χαρακτήρες, ο Αμεζκούα το κινηματογραφεί με την ένταση που απαιτείται και το μεταμορφώνει σε ένα συχνά ηλεκτρισμένο φιλμ, όχι για τους μηχανισμούς και τη ζωή του υποκόσμου, αλλά για τα όνειρα και τις ελπίδες διαφυγής μιας ομάδας ανθρώπων που βρέθηκαν -από τύχη ή από τις λάθος επιλογές τους- να κολυμπούν σε βρώμικα αγριεμένα νερά… Σκηνοθεσία: Πάτσι Αμεζκούα. Πρωταγωνιστούν: Φραντσέσκ Γκαρίντο, Άιντα Φολκ, Μανουέλ Μορόν, Χοάν Μασοτκλάινερ, Έκτορ Κολόμε. Χώρα: Ισπανία. Διάρκεια: 85’

Οι Μεγάλοι

Πέντε παιδικοί φίλοι αποφασίζουν να βρεθούν για πρώτη φορά, μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, με αφορμή το θάνατο του αγαπημένου τους προπονητή μπάσκετ στο σχολείο. Έτσι συναντιούνται στο σπιτάκι της λίμνης όπου γιόρταζαν τις κατακτήσεις των κυπέλλων τους, για να περάσουν μαζί με τις οικογένειές τους το Σαββατοκύριακο της 4ης Ιουλίου. Προσπαθώντας να πιάσουν το νήμα από εκεί που το άφησαν, ανακαλύπτουν ότι το να μεγαλώνεις σε ηλικία δεν συνεπάγεται πως μεγαλώνεις και στο μυαλό. Επίσης βλέποντας την ταινία θα ανακαλύψεις, πολύ γρήγορα, ότι δεν απαιτείται να χρησιμοποιήσεις ούτε ένα κύτταρο του εγκεφάλου σου, μια που το φιλμ απευθύνεται στο κατώτερο πνευματικό μέσο όρο του κοινού που συχνάζει στα multiplex. Μπορεί η ιδέα της επανένωσης μιας ομάδας ηθοποιών που στο παρελθόν έχουν γράψει κωμική ιστορία τόσο στο τηλεοπτικό «Saturday Night Live» όσο και ο καθένας στη δική του κινηματογραφική καριέρα να δείχνει εκ πρώτης όψεως ιδιοφυής, αλλά η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει με πάταγο κάθε προσδοκία. Δεν είναι μόνο ότι τα αστεία είναι περισσότερο μπαγιάτικα από τα αέρια που αφήνει με ενοχλητική συχνότητα η πεθερά ενός από τους πρωταγωνιστές, ούτε η αίσθηση ότι ο μόνος λόγος που έγινε η ταινία ήταν για να κάνουν πληρωμένες διακοπές και χαβαλέ οι διάσημοι πρωταγωνιστές της, όσο ότι τα αστεία της δεν αρκούν για να πυροδοτήσουν ούτε ένα ανέκδοτο, πόσο μάλλον μια ολόκληρη ταινία. Τα μηνύματά της για την αξία της φιλίας και τη σημασία της οικογένειας είναι επιπέδου έκθεσης ιδεών δημοτικού, οι χαρακτήρες πιο χάρτινοι κι από φιγούρες του καραγκιόζη και ο χαβαλές της πολύ απλά δε σε αφορά. Διότι το να βλέπεις τους πλούσιους και διάσημους πρωταγωνιστές του φιλμ να διασκεδάζουν και να κουτρουβαλούν σε εντυπωσιακές νεροτσουλήθρες, ενώ εσύ βγαίνοντας από το σινεμά θα συνεχίσεις να ιδρώνεις και να ονειρεύεσαι διακοπές, δεν ακούγεται ακριβώς σαν διασκέδαση, αλλά μάλλον σαν βασανιστήριο… Σκηνοθεσία: Ντένις Ντάγκαν. Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Σάντλερ, Σάλμα Χάγιεκ, Ρομπ Σνάιντερ, Στιβ Μπουσέμι, Κρις Ροκ, Μαρία Μπέλο, Ντέιβιντ Σπέιντ. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 102’

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

Τα Κόκινα Παπούτσια, των Μάικλ Πάουελ, Έμερικ Πρεσμπέργκερ.

Η διασημότερη ταινία, του διασημότερου ίσως διδύμου του βρετανικού σινεμά, ήταν στην εποχή της ένα εντυπωσιακό τεχνικολόρ παραμύθι με σκοτεινές αποχρώσεις και παραμένει, ακόμη και σήμερα, ένα αληθινά σπουδαίο κινηματογραφικό κατόρθωμα. Η ιστορία μιας χορεύτριας που ερωτεύεται έναν συνθέτη, πρέπει να αντιμετωπίσει την οργή του αυταρχικού ιμπρεσάριού της, να διαλέξει ανάμεσα στον άντρα που αγαπά και το πάθος της για τον χορό, είναι θεαματική από κάθε άποψη. Από τη σκηνογραφία και τη σκηνοθεσία, από την τολμηρή χρωματική της παλέτα και την «επαναστατική» της απόφαση να συμπεριλάβει μία δεκαπεντάλεπτη σκηνή μπαλέτου, μέχρι τη μεγαλόπρεπή της ιστορία που χρησιμοποιεί σαν αφορμή το ομώνυμο παραμύθι του Άντερσεν για να χτίσει μία σπουδαία ιστορία για το πάθος, την τέχνη και τον έρωτα.

Η Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας, του Φρανσουά Τριφό.

Μία σχεδόν χιτσκοκικής σύλληψης ερωτική ιστορία ή μάλλον μία ιστορία για το πάθος, τα ψέματα και τον τρόπο που ο συνδυασμός τους μπορεί να τινάξει δύο ζωές στον αέρα. Η Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας είναι ένα (σχεδόν) θρίλερ για τη σαρωτική δύναμη της επιθυμίας. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ και η Φανί Αρντάν δίνουν δύο εξαιρετικές ερμηνείες στους ρόλους δυο ανθρώπων που όταν συναντιούνται ξανά, σαν γείτονες σε δυο καλοβαλμένα σπίτια των προαστίων κρατούν μυστικό από τους συζύγους τους το παρελθόν τους και κάνουν το λάθος να προσπαθήσουν να το αναζωπυρώσουν…

Γιώργος Ν. Κορωναίος