Με τη θεατρική διασκευή της πολυσυζητημένης κινηματογραφικής ταινίας «Ο Θυρωρός της Νύχτας» κάνει το ντεμπούτο του στο σανίδι ο Γιώργος Πανουσόπουλος και το ΠΟΝΤΙΚΙ-Art επιστράτευσε τους κριτικούς κινηματογράφου, Δημήτρη Κανέλλη, και θεάτρου, Ιωάννα Μπλάτσου, για να καταγράψουν το γεγονός.

Με τη θεατρική διασκευή της πολυσυζητημένης κινηματογραφικής ταινίας «Ο Θυρωρός της Νύχτας» κάνει το ντεμπούτο του στο σανίδι ο Γιώργος Πανουσόπουλος και το ΠΟΝΤΙΚΙ-Art επιστράτευσε τους κριτικούς κινηματογράφου, Δημήτρη Κανέλλη, και θεάτρου, Ιωάννα Μπλάτσου, για να καταγράψουν το γεγονός.

– Ιωάννα Μπλάτσου

Αν έρθετε στο Ιδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη για να δείτε το γνωστό «Θυρωρό της νύχτας», δεν θα τον δείτε. Όχι τουλάχιστον αυτό που θυμάστε από την ταινία. Στη θεατρική διασκευή της Χαράς Τσιώλη σε σκηνοθεσία Γιώργου Πανουσόπουλου φανταστείτε κάτι ανάμεσα σε «Λίστα του Σίντλερ» και «9 ½ εβδομάδες» με μια εσάνς από «Κατήφορο».

Από το σινεμά στο θέατρο

Με φόντο τις θηριωδίες των Ναζί, ο κινηματογραφικός «Θυρωρός της νύχτας» της Λιλιάνας Καβάνι μεταφέρει την κοινωνική αρρώστια που σάρωσε την Ευρώπη από τις αρχές της δεκαετίας του ’30 ως τα μέσα της δεκαετίας του ’40 στη διαστροφική σεξουαλική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη 16χρονη κρατούμενη Αννα Πολάνσκι και το Ναζί βασανιστή της Μαξ. Δηλαδή στη συγκλονιστικά γοητευτική Σαρλότ Ράμπλινγκ και τον γοητευτικά παρακμιακό Ντερκ Μπόγκαρτ. Η ταινία κάνει αίσθηση το 1974 όταν προβάλλεται, η αισθητική της καθορίζει τη μετέπειτα αισθησιακή οπτική μεγάλων φωτογράφων όπως ο Χέλμουτ Νιούτον και ο Ρίτσαρντ Αβεντόν αλλά και τον ιλουστρατιόν ερωτισμό των εντύπων στη δεκαετία του ’90. Πατάμε το ffwd και μεταφερόμαστε στο Μάιο του 2011 όταν ένας σημαντικός Ελληνας κινηματογραφιστής, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, αποφασίζει να κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο με τη μεταφορά της ταινίας της Καβάνι. Και την απογυμνώνει από όλο τον άρρωστο ερωτισμό –σήμα κατατεθέν της, όλη τη σεξουαλική ένταση μιας ακραίας σαδομαζοχιστικής σχέσης που ηλεκτρίζει στο φλερτ της με το θάνατο.

Πολύ βογγητό, καμία χημεία

Στην comme il faut, σαν αστικό love story, παράσταση του Πανουσόπουλου μπορεί να έγινε υποδειγματική χρήση των κινηματογραφημένων κομματιών που λειτούργησαν σαν παράλληλη αφήγηση ή καθρέφτισμα της σκηνικής δράσης, αλλά έλειπε η σπίθα, αυτή η αδιέξοδη σεξουαλική χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Και μπορεί ο Τάκης Χρυσικάκος να έφερε ένα μυστήριο στο βλέμμα του, μια απειλή στις χαμηλόφωνες, σχεδόν συριστικές ατάκες του, αλλά στις ερωτικές σκηνές με τη Μαρία Τσαρούχα ήταν τόσο εξόφθαλμα προσεκτικός και συγκρατημένος λες κι έπαιζε μπροστά σε ανήλικο κοινό. Το μεγάλο όμως πρόβλημα στην παράσταση είναι η ανάθεση του ρόλου της Αννας Πολάνσκι στην πολύ αδύναμη υποκριτικά Μαρία Τσαρούχα. Κατ’ αρχάς η επιτηδευμένη άρθρωσή της παραπέμπει σε μεταγλώττιση του σήριαλ «Μπέβερλι Χιλλς 90210». Επιπλέον, δεν δύναται να αποδώσει τις διαβαθμίσεις και τις αντιφάσεις της ψυχοσύνθεσης της Πολάνσκι καταλήγοντας σε απέλπιδες υστερίες και «άδειες» κινήσεις. Η Τσαρούχα είναι λάθος διανομή. Χάθηκε μια Θεοδώρα Τζήμου, μια Αλεξία Καλτσίκη; Γιατί όταν μια ταινία, όπως αυτή της Καβάνι, έχει αφήσει ένα τόσο έντονο αποτύπωμα στο συλλογικό υποσυνείδητο των θεατών, οι θεατρικοί ηθοποιοί έχουν –δυστυχώς- να παλέψουν με το τέρας της σύγκρισης. Κι εδώ τα μεγέθη είναι πέρα από κάθε σύγκριση –με την κακή έννοια. Επίσης, που ήταν αυτές οι μνημειώδεις σκηνές με την Πολάνσκι ημίγυμνη να φορά ναζιστικό καπέλο και τιράντες τραγουδώντας Ντίτριχ, να πιπιλά το δάχτυλο του βασανιστή-εραστή της, να περπατά πάνω στα σπασμένα γυαλιά;

– Δημήτρης Κανέλλης

Το1974 η Λιλιάνα Καβάνι εντυπωσίασε με μια ακραίας αισθητικής αλλά και ιδεολογικής αντίληψης ταινία, που έφερε τον τίτλο « Ο Θυρωρός της νύχτας». Με λίγα λόγια, η Καβάνι περιέγραφε την σχέση μιας κρατουμένης σε Ναζιστικό στρατόπεδο με τον βασανιστή της. Σχέση αλλόκοτη, σχεδόν παράλογη ,αφού είχε προσδώσει εντελώς ερωτικό χαρακτήρα στον αναγκαστικό δεσμό που είχαν αναπτύξει μεταξύ τους το θύμα και ο θύτης.

Φασισμός και ψυχανάλυση

Στην ουσία η Καβάνι υπογράμμιζε το σαδομαζοχιστικό στοιχείο που κυριαρχούσε ανάμεσα στον Μαξ  και στην Άννα Πολάνσκι  και που παρέμεινε αναλλοίωτο όταν οι δυο τους ξανασυναντήθηκαν αρκετά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου και της πολυσύνθετης και βαθειά αρρωστημένης σχέσης τους. Έως εδώ καλά, αφού δεν είναι και εντελώς αυθαίρετο να ισχυρίζεται κάποιος ότι σε μια τέτοιας μορφής σχέση μπορεί κάπου να αναδυθεί και το ερωτικό στοιχείο. Εκεί που απέτυχε η Καβάνι, και μάλιστα εξόργισε αρκετούς κριτικούς, ήταν ο ισχυρισμός της πως στον ψυχισμό που διακατέχεται από την απειλή της υποδούλωσης, της πείνας, της φτώχειας και του εξευτελισμού φυτρώνει ντε και καλά ο φασισμός. Ο φοβισμένος δηλαδή άνθρωπος, είναι ένας εν δυνάμει φασίστας, έτοιμος να στρατολογηθεί στις τάξεις του Ναζισμού. Ερμήνευσε η Καβάνι ένα καθαρά κοινωνικό και  πολιτικό φαινόμενο με όρους της ψυχανάλυσης και της  ατομικής ψυχοπαθολογίας.  Η ταινία της έκανε βεβαίως εντύπωση καθώς η αισθητική παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα και οι ερμηνείες των Ντέργκ  Μπόγκαρντ και Σάρλοτ Ράμπλινγκ έγραψαν στην κυριολεξία ιστορία.

Ρηχή ηθογραφία

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ένας από τους ικανότερους Έλληνες κινηματογραφιστές μετέφερε την ταινία στο θεατρικό  σανίδι με την ελπίδα να μπορέσει να αποδώσει την πολυπλοκότητα και την αμφισημία της σχέσης και των συναισθημάτων. Δεν καταφέρνει πολλά όμως, πρώτον γιατί το ναζιστικό μπάκ –γκράουντ έχει υποβιβαστεί σε επίπεδο μιας ρηχής ηθογραφίας, που ούτε καν απειλή δεν μεταφέρει στον θεατή, και δεύτερον, το σαδομαζοχιστικό στοιχείο των δυο παρανόμων εραστών στέκεται μετέωρο, καθώς  δεν υποστηρίζεται ούτε ψυχολογικά, ούτε δραματουργικά. Τι παραμένει, από μια παράσταση που θέλει να καταγράψει έναν απελπισμένο και αδιέξοδο έρωτα κάτω από οριακές συνθήκες επιβίωσης; Τι άλλο από τη δύναμη του έρωτα-έστω και αρρωστημένου- που δεν υποτάσσεται ακόμη και μπροστά στον θάνατο καθώς και το ευφυές εύρημα του Πανουσόπουλου να ενσωματώσει στην δραματουργία κινηματογραφικές σεκάνς, που παίζουν τον ρόλο της «γέφυρας» ανάμεσα στις δυο τέχνες. Ιδιαίτερα η εισαγωγή στο δεύτερο μέρος της παράστασης είναι πράγματι έξυπνη, αποτελεσματική, και άκρως απολαυστική. Φιλότιμες οι προσπάθειες όλων των ηθοποιών, αλλά είναι φανερό πως η χημεία τουλάχιστον στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι( Τάκης Χρυσικάκος, Μαρία Τσαρούχα)  δεν πείθει.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.