Όταν η ζωή έχει τα κέφια της, «γράφει» τα καλύτερα μυθιστορήματα: αυτά της πραγματικότητας, όπου ο ήρωας και όσοι τον περιβάλλουν γελάνε και κλαίνε αληθινά, γίνονται το πρωτογενές υλικό με το οποίο θα αποτυπωθεί η περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής.