Το αστικό τοπίο του ιστορικού κέντρου της Αθήνας το κα­τάπιε νωρίς η μαύρη μαυρίλα της νεοκατοχικής σήραγγας στην οποία σερνόμαστε, απελπισμένοι και έμφοβοι. Δεν μιλάω τόσο για τα κλειστά μαγαζιά, όσο για τα σπίτια, μέγαρα και ξενοδοχεία του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, όλα χτισμένα σε σχετικά μικρή, ανθρώπινη κλίμα­κα, τα οποία σαπίζουν σαν σουφρωμένες γερόντισσες, στα αζήτητα ενός απέραντου γηροκομείου κτηρίων.