Η Ευρώπη, λέει, έχει συγκλονιστεί από τα όσα συνέβησαν στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Οι εκατοντάδες νεκροί και αγνοούμενοι μετανάστες «ταρακούνησαν» τις Βρυξέλλες και τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. προκειμένου να κάνουν επιτέλους «κάτι».

Η Ευρώπη, λέει, έχει συγκλονιστεί από τα όσα συνέβησαν στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Οι εκατοντάδες νεκροί και αγνοούμενοι μετανάστες «ταρακούνησαν» τις Βρυξέλλες και τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. προκειμένου να κάνουν επιτέλους «κάτι». Τι εννοούν;
Να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τα ευρωπαϊκά τείχη… ή αλλιώς μια «μεγάλης έκτασης επιχείρηση έρευνας και διάσωσης της Frontex σε όλη τη Μεσόγειο». Έτσι βαφτίζουν τη φοβερή αυτή «νέα πολιτική», που θα συμβάλει στην πρόληψη νέων τραγωδιών. Στην πραγματικότητα, ανίκανοι να συμφωνήσουν σε μια ενιαία, αποτελεσματική, δίκαιη και ανθρώπινη ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, οι πολιτικοί ηγέτες στρέφονται για ακόμη μια φορά στην εύκολη «λύση»: Ας μην επιτρέπουμε άλλο να πεθαίνει ο κάθε απελπισμένος και κατατρεγμένος μπροστά στην πόρτα μας, λένε. Ας πεθάνει στη χώρα του.

Αδιέξοδη πολιτική
Το «αδιέξοδο» στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική δεν είναι κάτι καινούργιο. Κανείς δεν εξεπλάγη από το βροντερό «όχι» των Ευρωπαίων του Βορρά στις προτάσεις των Νοτίων για την αναθεώρηση του Δουβλίνου ΙΙ και τη θέσπιση ενός μηχανισμού «ίσης κατανομής» των αιτήσεων ασύλου στη Γηραιά Ήπειρο. Ουδεμία σημασία έχει εάν η μεγάλη πλειονότητα των μεταναστών και των προσφύγων έχουν ως τελικό προορισμό χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία ή η Σουηδία (στις οποίες συχνά διαμένουν συγγενείς τους). Αυτό που έχει σημασία είναι οι χώρες «εισόδου» να κάνουν… καλά τη δουλειά τους. Με λίγα λόγια να κάνουν τους μπάτσους.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε και παρά τις απανωτές τραγωδίες στη Μεσόγειο, η Ε.Ε. όχι μόνο δεν φαίνεται να βρίσκει κοινό τόπο για τη χάραξη μιας νέας – πιο δίκαιης και πιο ανθρώπινης – μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά απομακρύνεται ολοένα και πιο πολύ από αυτήν.
Την ώρα που η εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τις χώρες της «Αραβική Άνοιξης» έχει ως αποτέλεσμα να εντείνονται οι μεταναστευτικές πιέσεις στο ευρωπαϊκό έδαφος, η διαιώνιση της οικονομικής κρίσης στην Ε.Ε. και η αργή, αλλά σταθερή εξάπλωσή της στον Βορρά, καθώς και η εκτόξευση των ποσοστών της Ακροδεξιάς και των εθνικιστικών κομμάτων σε όλη την ήπειρο, σκληραίνουν ακόμη περισσότερο τη στάση των εθνικών κυβερνήσων έναντι των μεταναστών και δυσκολεύουν την εξεύρεση της όποιας «κοινής λύσης».
Το μόνο στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν είναι στις κορώνες περί ανάγκης «απώθησης» των προσφυγικών κυμάτων (διαφωνώντας φυσικά για το «ποιος» ακριβώς πρέπει να τα απωθήσει). Στα υπόλοιπα επικρατεί το «ο καθένας για την πάρτη του» και το μαύρο δάκρυ που δήθεν ρίχνουν για τους αμέτρητους νεκρούς δεν είναι παρά ένα κακόγουστο αστείο.

Προς τι τόσο κλάμα;
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες περίπου 20.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε μια προσπάθεια να φτάσουν στα νότια σύνορα της Ευρώπης από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Το 2011, στο αποκορύφωμα των αραβικών εξεγέρσεων, περισσότεροι από 1.500 έχασαν τη ζωή τους μέσα σε έναν χρόνο, ενώ από το 2009 μόνο, οι νεκροί στη Μεσόγειο υπολογίζονται στους 4.000. Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε.
Ποια ήταν η απάντηση της Ε.Ε. τόσα χρόνια (και απ’ ό,τι έδειξε η στάση πολλών προχθές στο Λουξεμβούργο παραμένει ίδια):
Η Ιταλία βρήκε μια φοβερή «λύση» στο πρόβλημά της: ποινικοποίησε την «παράνομη μετανάστευση» αυστηροποιώντας τόσο πολύ τη νομοθεσία, που στην πρόσφατη τραγωδία οι ψαράδες… παρακολουθούσαν αμήχανα το ναυάγιο, φοβούμενοι να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους μη τυχόν και θεωρηθούν «συνένοχοι» από τις αρχές. Βέβαια, σε ένα αντίστοιχο δράμα στη Λαμπεντούζα πριν από λίγα χρόνια, η Ρώμη είχε δοκιμάσει και μια άλλη μέθοδο: είχε αποφασίσει να δώσει άσυλο και εισιτήριο σε όλους τους επιζήσαντες με αποτέλεσμα η γειτονική Γαλλία να αναστείλει τη συμφωνία Σένγκεν και να κόψει τα δρομολόγια των τρένων ανάμεσα στις δύο χώρες!

Ιδέες
Από το «κοσμοπολίτικο» Παρίσι μας έρχονται κι άλλες ιδέες για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι «έτοιμοι για όλα» μετανάστες που προσπαθούν να πατήσουν πόδι στην Ευρώπη. Λίγο μετά την είδηση του ναυαγίου, ο αρχηγός της γαλλικής αντιπολίτευσης Ζαν Φρανσουά Κοπέ είχε μια φαεινή ιδέα: πρότεινε, μεταξύ άλλων, οι «ανεύθυνες» χώρες που αποτελούν πύλη εισόδου των μεταναστών να εκδιώκονται από την Ε.Ε. όταν δεν καταφέρνουν να φυλάνε αποτελεσματικά τα σύνορά τους. Το έλυσε κι αυτός το πρόβλημα.

Δεν βλέπουν τον λόγο
Η Γερμανία, από την πλευρά της, επέμεινε στη γνωστή θέση της. «Δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο για τον οποίο πρέπει να αναθεωρηθεί το Δουβλίνο ΙΙ» αποφάνθηκε ο Γερμανός υπ. Εσωτερικών Χανς Πέτερ Φρέντριχ. Όλα, δηλαδή, σύμφωνα με τον Φρέντριχ, λειτουργούν ρολόι. Δεν πρόλαβε μάλιστα να τελειώσει τη φράση του και οι «ευαίσθητοι» Σκανδιναβοί έσπευσαν να τον επικροτήσουν. Ο Δανός υπ. Εσωτερικών Μόρτεν Μποντσκόφ και ο Σουηδός ομόλογός του Τομπίας Μπίλστρομ επιβεβαίωσαν πως «η Ε.Ε. έχει στη διάθεσή της όλα τα απαραίτητα εργαλεία για να αντιμετωπίσει το ζήτημα». Έτσι πιστεύουν τα 24 από τα 28 κράτη – μέλη της Ε.Ε. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.