Ένα ευφάνταστο κείμενο που πραγματεύεται τη σχέση πατέρα και γιού και τη σχέση τέχνης και ζωής μάς παραδίδει ο Μαριάνο Πενσότι, θέτοντας ταυτόχρονα ποικίλα θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο κόσμο. Όπως την οικολογική καταστροφή που έχει προκαλέσει η επέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον, προκαλώντας και τη δική του συντριβή.

Το έργο του Αργεντίνου συγγραφέα και σκηνοθέτη «Μια αχόρταγη σκιά» («Une οmbre vorace»), που ανέβηκε το καλοκαίρι του 2024 στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, παρουσιάστηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στην ελληνοποιημένη εκδοχή του από τη μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμανουήλ, τη δραματουργό Aljoscha Begrich και τη σκηνοθέτρια Γιολάντα Μαρκοπούλου.

Στην ευαίσθητη αυτή παράσταση η μυθοπλασία παγιδεύει την πραγματικότητα, η εξιδανίκευση του γονιού στοιχειώνει τη μνήμη, τα πρόσωπα εμπλέκονται με το κινηματογραφικό είδωλό τους, και οι «αχόρταγες» σκιές του καπιταλισμού τούς περικυκλώνουν οδηγώντας τους σε αδιέξοδες χίμαιρες.

Το έργο αναφέρεται στην Αναπούρνα, την υψηλότερη κορφή των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ, την οποία ελάχιστοι ορειβάτες έχουν κατακτήσει. Ένας απ’ αυτούς είναι διάσημος Έλληνας αλπινιστής, ο οποίος, ωστόσο, χάθηκε εκεί το 1989. Ο γιός του Γιώργος Σταματιάδης (Κώστας Νικούλι) μεγαλώνει μυθοποιώντας τον πατέρα του και καθορίζεται από τη μνήμη εκείνου, ενώ κάποια στιγμή αποφασίζει να ακολουθήσει τα βήματά του.

Η περιπετειώδης ανάβασή του, από την οποία καταφέρνει να γυρίσει ζωντανός, εμπεριέχει μια απροσδόκητη ανακάλυψη που κυριολεκτικά τον συγκλονίζει. Η ιστορία του θα αποτελέσει το θέμα μιας βιογραφικής ταινίας και την προσωπικότητά του θα υποδυθεί ένας αποτυχημένος ηθοποιός (Γιάννης Νιάρρος), ο οποίος περιφρονεί τον δικό του πατέρα.

Ο Πενσότι συνυφαίνει διακριτικά την αλήθεια με το ψέμα, θίγει τη ματαιότητα των φιλόδοξων – επαγγελματικών και μη – «αναρριχήσεων» στη ζωή μας, σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των δύο ανδρών που εν τέλει υποδύονται έναν «άλλον εαυτό», μπολιάζει με αμεσότητα και χιούμορ τις παράλληλες αφηγήσεις τους που διαπλέκονται με ευρηματικό τρόπο.

Ένα τέτοιο πολύπλοκο εγχείρημα θα μπορούσε να βουλιάξει αν δεν είχε τους κατάλληλους ηθοποιούς.

Τόσο ο Γιάννης Νιάρρος όσο και ο Κώστας Νικούλι απέδωσαν εξαιρετικά τους ρόλους τους. Με εσωτερικό παλμό και σωματικές εκφράσεις που υπογραμμίζουν τον λόγο, αλληλοσυμπληρώθηκαν και αναμετρήθηκαν καίρια με ένα πινγκ πονγκ συναισθημάτων.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.