18/12/2018 04:42:07
21.3.2016 / ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1908 στις 17-03-2016

Περαία μου, Περαία μου, με τον Χαριτόπουλό σου!

Περαία μου, Περαία μου,  με τον Χαριτόπουλό σου!  - Media

 

Και σ’ αυτό το «πειραιώτικο» βιβλίο του που έρχεται ως συνέχεια του «Εκ Πειραιώς», ο Χαριτόπουλος απαθανατίζει την ευγένεια και το κάλλος ενός κόσμου που μάχεται μεταξύ τιμής και ευτελισμού! 

Από το «Εκ Πειραιώς» περνάμε στους «Πειραιώτες», ως μια συνέχεια των βιωματικών εμπειριών του συγγραφέα, που ανασύρει ουσιαστικά τις επώδυνες μνήμες της μετεμφυλιακής Ελλάδας (1947-1967), οι οποίες μέσα από τη γραφή λαμβάνουν τις διαστάσεις μιας ανίερης λιμανίσιας θείας μετάληψης. Πρόκειται για μιαν αφήγηση ιστοριών παντός καιρού, όπου κυρίαρχο στοιχείο είναι η «λιμανίσια» ψυχή όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από την πρόσμιξη διαφόρων κοινοτήτων, με κοινό τόπο τη σκληρότητα, εκεί όπου ο σιωπηρός διάλογος της συνείδησης με τον εαυτό της παίρνει τη μορφή των ενστίκτων, εκεί όπου ο πολιτισμός έχει αποτύχει να υποκαταστήσει τις πράξεις με τα λόγια. 
 
Ο κόσμος του Χαριτόπουλου δεν μιλά, αλλά πράττει, ζει στο σκοτάδι όπως οι περιοχές που δεν έχουν ηλεκτροδοτηθεί – το φως των λόγων στο λιμάνι δεν περνά. 
 
Οι ήρωές του ζουν δίχως διχασμούς, δεν έχουν υποστεί το εσωτερικό τσάκισμα που γεννά η αμφιβολία. 
 
Στις σύντομες διηγήσεις περιστατικών όπου αναδεικνύονται χαρακτήρες, τόποι, συμπεριφορές, αντιλήψεις – ό,τι δηλαδή προσφέρει η ανθρώπινη κατάσταση μέσα στην καθημερινότητά της – παρατίθεται εμβόλιμα ένα ανθολόγιο μικρών ειδήσεων της εποχής. Μικρές ειδήσεις διάσπαρτες που περιγράφουν μεγάλα δράματα και υπονοούν ακόμα μεγαλύτερα… 
 
Ταυτόχρονα, δίπλα στη χαμοζωή, η ειδησεογραφία προβάλλει υπερατλαντικά ταξίδια, δρομολόγια ονειρικά, ναυπηγήσεις πλοίων – έναν ασυγκράτητο δυναμικό μελλοντικό κόσμο πλούτου και ονείρου, άπιαστο για τους ανθρώπους της πιάτσας, για όλο αυτό το ανθρωπομάνι των προσφύγων που έφτασαν στο λιμάνι γιατί εκεί τους ξέβρασε η μαύρη τους η μοίρα. Ονόματα παλιά, μυθικά από γειτονιές, περιοχές, διαδρομές με ανθρώπινο ψυχισμό, μπαμπεσιά και μπέσα, όλα μαζί συνθέτουν ένα τοπογραφικό του Πειραιά, αυθαίρετο, παράνομο, αλλά κυρίως αναδεικνύουν τη φουρτουνιασμένη, σκοτεινή πλευρά ενός κόσμου καταραμένου από τη φτώχεια και την καταδίκη της προσφυγιάς, ενός κόσμου όπου αντιπαραβάλλεται τυφλά ο φόνος αντί του φόνου, η κλοπή αντί της κλοπής, η προσβολή αντί της προσβολής – ενός κόσμου απελπιστικά πρωτογενούς συμπεριφοράς, που γνωρίζει ενστικτωδώς την τιμή και την αιδώ αγνοώντας την ηθική.
 
Έτσι, ο Χαριτόπουλος και σ’ αυτό το «πειραιώτικο» βιβλίο του, που έρχεται ως συνέχεια του «Εκ Πειραιώς», απαθανατίζει την ευγένεια και το κάλλος ενός κόσμου που μάχεται μεταξύ τιμής και ευτελισμού! 

ΣΧΟΛΙΑ

Το "Π" σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.