Της Ιωάννας Μπλάτσου

Αυτή τη βδομάδα «φιλοξενούμε» σε αυτή τη σελίδα δύο πολυσυζητημένες παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Αυτή τη βδομάδα «φιλοξενούμε» σε αυτή τη σελίδα δύο πολυσυζητημένες παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Την περιβόητη «Λωξάντρα» με τα πάνω από 60.000 εισιτήρια μέσα σε 4 μήνες, που τώρα έχει «κατέβει» στην Αθήνα στο Θέατρον (Πειραιώς 254), και το κατά Ρόμπερτ Στούρουα σαιξπηρικό «Ημέρωμα της στρίγγλας» στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη.

Με τη «Στρίγγλα» στη Θεσσαλονίκη…

Η πρώτη έκπληξη – αρνητική – ήταν οι λιγοστοί αναλογικά θεατές στην αίθουσα του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η δεύτερη, ότι ο κεντρικός ρόλος της «στρίγγλας» – Κατερίνας είχε ανατεθεί στην όμορφη, αλλά με αρκετά ερμηνευτικά default Δήμητρα Ματσούκα. Οι υπόλοιπες –δυσάρεστες – εκπλήξεις θα αποκαλύπτονταν κατά την εξέλιξη της παρακολούθησης της παράστασης.

Η easy rider «στρίγγλα»

Μετά την εναρκτήρια «παγωμένη» σκηνή, όπου όλοι οι ηθοποιοί βρίσκονται πάνω στη σκηνή σαν «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, στον χρόνο παγωμένα», όπως λέγαμε στα παιδικά μας παιχνίδια, όταν αρχίζουν και κινούνται, παρατηρείς ανάμεσά τους και πέντε αντρικές κούκλες, από αυτές που κοσμούν τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, να παραμένουν επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το θέαμα μου φάνηκε τόσο φαιδρό, που παραιτήθηκα αυτόματα από την οποιαδήποτε «συμβολική» ανάλυσή του. Όπως επίσης σήκωσα ψηλά τα χέρια και με τον «συμβολισμό» τού α λα Μαγκρίτ σκηνικού (Μίριαν Σβέλιτσε) με τον γαλάζιο ουρανό και τα λευκά σύννεφα στις προσόψεις των τριών σπιτιών και το κόκκινο κλουβί που κρεμόταν πάνω δεξιά ως φόντο σε ένα ελισαβετιανό έργο. Μετά ακολούθησε και η είσοδος της Κατερίνας πάνω σε ένα κόκκινο – άσπρο μηχανάκι, αλλά ας μην το κάνουμε κι αυτό θέμα…

Αυτό όμως που είναι αδύνατο να ξεπεράσει αισθητικά κανείς στην παράσταση του Στούρουα, είναι η ποικιλία – σε απλά ελληνικά, αχταρμάς – των κοστουμιών (Χρήστος Μπρούφας): το ριγέ κοστούμι του Ορτένσιο, που σε διακτινίζει στον «Νονό», τα παριζιάνικα μπερεδάκια του Τράνιο και του Λουτσέντσιο στην «Αμελί», το μετέπειτα παγιετέ γιλέκο με το κόκκινο παπιγιόν του Τράνιο που υποδύεται τον Λουτσέντσιο στον «Χουντίνι», το αρχικό κοστούμι ιππασίας της Κατερίνας – μηχανόβιας σε μια μείξη «Γητευτή των αλόγων» και «Easy Rider», του Πετρούτσιο στον «Αλ Καπόνε» με μια εσάνς από «Ζορρό» λόγω μάσκας, τα navy ρουχαλάκια της Μπιάνκα στην «Αλίκη στο Ναυτικό», η οποία μετά με την κατακόκκινη μακριά σατέν τουαλέτα ήταν σαν μακρινή εξαδέλφη της «Γυναικάρας με τα κόκκινα». Και μέσα σε όλα αυτά, τα δύο εντός εποχής ελισαβετιανά κοστούμια της Κατερίνας και της Μπιάνκα στον γάμο της πρώτης.

Άλλο Σαίξπηρ κι άλλο Στούρουα

Πέρα όμως από τη ζαλιστικά ασαφή αισθητική ταυτότητα της «Στρίγγλας» του, ο Ρόμπερτ Στούρουα είναι φανερό πως δεν κατόρθωσε να οργανώσει ορθά και με μέτρο το σκηνοθετικό του όραμα σε μια εύρυθμη παράσταση. Με αρκετά τηλεοπτικά gags, επιθεωρησιακά στοιχεία και μια μετάφραση – διασκευή που πρόδιδε το σαιξπηρικό πρωτότυπο, είναι παραπάνω από φανερό γιατί αυτή η πρόταση του ΚΘΒΕ δεν κατάφερε να κερδίσει το κοινό της Θεσσαλονίκης. Τι κι αν στη διανομή και δη στον κεντρικό ρόλο του Πετρούτσιο υπάρχει η ερμηνευτική εγγύηση του Ιεροκλή Μιχαηλίδη; Ένας ακριβής υποκριτικά κούκος δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη σε μια παραστασιακή στέπα. Χάνεται μέσα στο αστόχαστο και άστοχο του εγχειρήματος. Άσε που τον έχουν και πυροβολεί συνεχώς στον αέρα σαν τον κομπλεξικό αντίπαλο του «Ντέρτι Χάρι». Όσο για την όμορφη Δήμητρα Ματσούκα, καταρχάς πρέπει να προσέξει τη φωνή της γιατί σταδιακά τη χάνει. Κατά δεύτερον, πρέπει να σταματήσει πάραυτα το σκηνικό voguing α λα Μαντόνα. Όλο ποζάρει, μουτάρει, ζαρώνει τα χειλάκια της ναζιάρικα. Ας επενδύσει περισσότερο στο έμφυτο κωμικό της ταλέντο. Από την υπόλοιπη διανομή, ξεχωρίζουν ο Αστέρης Πελτέκης (Τράνιο), ο Γιώργος Ρούφας (Γκρούμιο) και ο Κώστας Χαλκιάς (Ορτένσιο). Ο Φούλης Μπουντούρογλου (Δάσκαλος) προσδίδει μια γνήσια νότα παλιού, καλού, αληθινού θεατρίνου. Μπράβο στον Γρηγόρη Χατζάκη που τον επανέφερε στη σκηνή του ΚΘΒΕ.

ΑΥΛΑΙΑ…

και τη «Λωξάντρα» στην Αθήνα

Αν και αποκομμένη από το φυσικό βορειοελλαδίτικο περιβάλλον της, η «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου, σε θεατρική διασκευή Άκη Δήμου και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, «σκίζει» και στην Αθήνα. Και πώς όχι άλλωστε. Με ένα έργο – ωδή στη ζεστασιά της λαϊκής φροντίδας και του φιλότιμου, με μια ερμηνεία – αγκαλιά της Φωτεινής Μπαξεβάνη και μια σκηνοθεσία που σέβεται την ελληνική της ρίζα, η «Λωξάντρα» νουθετεί οικογένεια και κοινό από σκηνής: «Εγώ εαυτό δεν έχω. Ο εαυτός μου, οι άνθρωποί μου είναι». Η Λωξάντρα είναι μια άλλη Μπερνάρντα Άλμπα, την οποία επίσης γέννησε η λεκάνη της Μεσογείου, μόνο που αυτή, η δική μας, είναι πιο Ανατολίτισσα, πιο χυμώδης, πιο πληθωρική, η μήτρα που θρέφει κυριολεκτικά και μεταφορικά όλη την οικογένεια.

Και ναι, της άξιζε της Φωτεινής Μπαξεβάνη να της δοθεί ρόλος πρωταγωνιστικός σε κρατική σκηνή. Και με τη δουλειά της και το ταλέντο της έβγαλε ασπροπρόσωπο τον σκηνοθέτη της που την εμπιστεύτηκε. Η Μπαξεβάνη είναι όλο το έργο: ο ρυθμός του, το αισθητικό του ιδίωμα, τα μπαχάρια που νοστιμεύουν και διαφοροποιούν τις ανατολίτικες συνταγές από τις στυφές, fusion αντιγραφές ξενόφερτων γεύσεων. Μαζί με το μουσικό σύνολο «Λωξάντρα», που παίζει ζωντανά καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, φέρνουν τα αρώματα της Ανατολής στη γειτονιά του αθηναϊκού Ταύρου.

Από την 23μελή διανομή ξεχωρίζουν επίσης οι Χρήστος Νίνης (Δημητρός), Λίλιαν Παλάντζα (Ελεγκάκη), Γιάννης Σιαμσιάρης (Μαντάμ Μαρή). Ο Δημήτρης Σιακάρας (Επαμεινώνδας) διαθέτει ιδιαίτερο σκηνικό βάρος κι αξιοπρόσεκτη ερμηνευτική δύναμη.

Η παράσταση θα παίζεται στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος) έως τις 19/4.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.