Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Πολλά ενδεχομένως θα μπορούσε να πει κανείς για τον Μίκη Θεοδωράκη, πέρα από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους πιο μεγαλοφυείς συνθέτες της σύγχρονης εποχής.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Πολλά ενδεχομένως θα μπορούσε να πει κανείς για τον Μίκη Θεοδωράκη, πέρα από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους πιο μεγαλοφυείς συνθέτες της σύγχρονης εποχής. Θα μπορούσε, κρίνοντάς τον αυστηρά εξαιτίας ακριβώς της εξέχουσας θέσης του στην παγκόσμια πολιτιστική σκηνή, να αναφερθεί σε κάποιες πολιτικές δημόσιες τοποθετήσεις του στο παρελθόν αλλά και στις όποιες παρεμβάσεις του για τα εθνικά μας θέματα. Θα μπορούσε, επίσης, να σταθεί κριτικά ακόμα και στην «αγιοποίησή του» με την υπερπληθώρα των τιμητικών εκδηλώσεων με κέντρο και παρόντα πάντα τον ίδιο. Όχι επειδή όλα τα παραπάνω «απαγορεύονται» από κάποιον άγραφο κώδικα, ιδίως όταν μιλάμε για ένα πρόσωπο τέτοιου βεληνεκούς, αλλά ακριβώς διότι ο Μίκης Θεοδωράκης δεν χρειάζεται τίποτα από τα παραπάνω για να παραμείνει στο συλλογικό ασυνείδητο όχι μόνο ως εξέχων συνθέτης αλλά και ως ένας από τους θερμότερους μαχητές της ελευθερίας. Ό, τι, όμως κι αν είναι αυτό που μπορεί κανείς να ισχυριστεί για τη δημόσια συμπεριφορά του ανδρός, ένα δεν μπορεί να πεί: ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ρατσιστής και αντισημίτης. Το έχει αποδείξει σε όλη τη διαδρομή του και με όλους τους τρόπους. Επομένως η δήθεν «αντισημιτική» συμπεριφορά του Μίκη, είναι απλώς ανιστόρητη και βαθιά προσβλητική. Διότι είναι άλλο να καταγγέλλει κανείς την εγκληματική πολιτική του κράτους του Ισραήλ και άλλο να μισεί τους Εβραίους. Έτσι, οι ποιητικοί στίχοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη από το «Μαουτχάουζεν» φέτος ακούστηκαν μόνο στο μνημείο των Ελλήνων Εβραίων θυμάτων του Ολοκαυτώματος, ενώ στην κεντρική εκδήλωση που έγινε για τα θύματα του Μαουτχάουζεν ο Θεοδωράκης απαγορεύτηκε να συμμετάσχει, ύστερα από απόφαση της προέδρου της αυστριακής Βουλής. Πόσο μικρόνοος μπορεί κάποιος που απαγορεύει στα θύματα μιας θηριωδίας να ακούσουν τους στίχους ενός επιβιώσαντα του Μαουτχάουζεν, όπως ο Καμπανέλλης, προσβάλλοντας κατάφωρα μνήμη του; Και πώς είναι δυνατόν να προκαλείται ένα τέτοιο σκάνδαλο τη στιγμή που οι δυνάμεις όλων μας θα έπρεπε να είναι ενωμένες για να μη δημιουργηθεί ποτέ ξανά ένα τέτοιο έγκλημα;

«Κοπέλες του Μαουτχάουζεν, κοπέλες του Μπέλσεν, μην είδατε την αγάπη μου; Την είδαμε στην παγερή πλατεία, μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι, με κίτρινο άστρο στην καρδιά». Βοήθειά μας.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.