Της Ιωάννας Μπλάτσου

Είκοσι παραστάσεις από 8 νέες ομάδες και 8 νέους σκηνοθέτες μέσα σε 7 μέρες για 4η συνεχή χρονιά στο θέατρο Χώρα.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Είκοσι παραστάσεις από 8 νέες ομάδες και 8 νέους σκηνοθέτες μέσα σε 7 μέρες για 4η συνεχή χρονιά στο θέατρο Χώρα. Ένας θεατρικός Μαραθώνιος με ηθικούς αυτουργούς την ομάδα AbOvo και την εταιρεία παραγωγής CoYoT. Για να δούμε τι είδαμε φέτος στο Bob Theatre Festival. Από το Α μέχρι το Ω.

Ατμόσφαιρα: Η γνωστή χαλαρή κι ανεπιτήδευτη διάθεση θεατών και διοργανωτών. Χαρούμενες, νεανικές – και κάποιες μεγαλύτερης ηλικίας – φατσούλες, ψαγμένες μουσικές επιλογές στο μπαρ – φουαγιέ του θεάτρου, και όλοι οι καλοί χωράνε σε ένα νεανικό θεατρικό φεστιβάλ χωρίς ίχνος «θεατρίλας», που απωθεί τις νεαρότερες ηλικίες.

Βob Theatre Festival: «Νονοί» κι εμπνευστές του Φεστιβάλ οι AbΟvo: «Καθώς πρόκειται για ένα νεανικό, άρα φρέσκο και παιχνιδιάρικο, θεατρικό φεστιβάλ, σκεφτήκαμε τα Lego και τον Bob τον χτίστη. Γιατί για μας το θέατρο είναι ένα παιχνίδι – που όμως το παίζεις πολύ σοβαρά, μιλάει σύγχρονη γλώσσα, δεν είναι καθόλου ελιτίστικο ή φιγουρατζίδικο και κόβει εισιτήρια».

«Γλάρος (Ο)»: Μια λιτή στη φόρμα της παράσταση, όπου ακούς ξεκάθαρα την τρυφερότητα αλλά και την απελπισία του τσεχοφικού λόγου. Η ομάδα Pequod, με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ξανθόπουλο, μας συνέστησε εκ νέου τον «Γλάρο». Εξαιρετικός ο Κόστια του Γιάννη Κλίνη και η Μάσα της Βάσως Καβαλιεράτου.

«Danny’s Wake»: Μια προσεγμένη, δουλεμένη παράσταση, με τον Τάσο Αλατζά να έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και ως σκηνοθέτης και ως φλεγματικός Βρετανός καθηγητής. Όμως η αποκάλυψη είναι ο έτερος ηθοποιός, ο Μάνος Τριανταφυλλάκης, που υποδύεται τον πραγματιστή υδραυλικό.

Εισιτήρια: Θεατρικά εισιτήρια σε τιμές κινηματογραφικών. Με 12 ευρώ (για παραστάσεις άνω των 60’), 8 ευρώ (για παραστάσεις κάτω των 60’) και με μία προσφορά, κατά την οποία με το εισιτήριο μιας παράστασης βλέπετε άλλη μία με €8. Αποτέλεσμα; Η πιτσιρικαρία κάνει ουρές στο ταμείο.

«Ι will survive»: Η απογοήτευση του Φεστιβάλ. Με sold out παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη και δημοσίευμα σε free press που το εξυμνούσε, η παράσταση των Γιάννη Σαρακατσάνη, Γιώργου Παπαγεωργίου και Αντίνοου Αλμπάνη μπορεί να στηρίχτηκε φιλότιμα ερμηνευτικά από τους δύο ηθοποιούς της, αλλά είχε σοβαρές σκηνικές και κειμενικές αρρυθμίες. Καθώς θα μεταφερθεί του χρόνου στην Αθήνα, προτείνεται κειμενική σύμπτυξη που να μην ξεπερνά τα 60’ παράστασης και ολική επεξεργασία του βασικού κορμού του έργου.

«Ιδρυμα (Το)»: Τους πάει το πολιτικοποιημένο έργο στους AbΟvo – εντάξει, μη φανταστείτε σε επίπεδο ΚΝΕ Οδηγητή. Η νέα τους παραγωγή, με πιο ώριμο και δουλεμένο κείμενο και με το γνωστό διαβρωτικό τους χιούμορ, μας τρίβει στα μούτρα τα νεοελληνικά χάλια μας και τα εγγενή μας λάθη, τη συλλογική καρμιρομιζέρια μας και την ανάδελφη ξερολίασή μας.

«Μαμά Ελλάδα 2»: Το χιτ των AbΟvo που τους καθιέρωσε στο νεανικό κοινό και τους έκανε διάσημους σε μεγάλα έντυπα του εξωτερικού καθώς δούλεψαν πάνω στην κειμενική προϋπόθεση πως η ελληνική κυβέρνηση πουλάει την Ακρόπολη στους παπάδες για να την κάνουν καζίνο. Η τέχνη μιμείται τη ζωή ή η ζωή την τέχνη;

«Ματωμένος γάμος»: Ένας νέος σκηνοθέτης στα χνάρια του Θεόδωρου Τερζόπουλου. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας προτείνει μια τελετουργική ανάγνωση του αριστουργήματος του Λόρκα, σε μια σοβαρή, οργανωμένη σκηνική πρόταση, που όμως χρειαζόταν αρκετή δουλειά σε επίπεδο διδασκαλίας ηθοποιών ως προς το ενεργειακό τους παίξιμο.

Νεανικό θέατρο: Στη γηραλέα Ελλάδα, όπου ακόμα κάνουν παιχνίδι οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι Μαθουσαλίξ, «νεαρός» λογίζεται άνετα κάποιος στα 30 ή στα 35 του, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε αυτό το «νεανικό θεατρικό φεστιβάλ». Εννοείται πως η μομφή δεν πάει προς τους καλλιτέχνες, αλλά σε ένα άρρωστο σύστημα που όχι μόνο ομφαλοσκοπεί θεωρώντας πρωτοπορία παρωχημένες, μουχλιασμένες σκηνικές προτάσεις «σεβάσμιων» εκπροσώπων της καλλιτεχνικής μας σκηνής, αλλά και βάζει τρικλοποδιές στο καινούργιο.

«Όνομά μου είναι Rachel Corrie (Το)»: Η παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου πρόσφερε στη χαρισματική Δήμητρα Σύρου την υποψηφιότητα για το φετινό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Η πραγματική ιστορία της Ρέιτσελ Κόρι μέσα από την ερμηνεία της Σύρου ρίχνει φως στην ανθρωπιά μας, στη σχεδόν θεϊκή διάσταση του ανθρώπου να προασπίζεται με τη ζωή του το δικαίωμα όλων σε ένα καλύτερο αύριο.

«Rejected»: Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι ή πώς βλέπουμε πάνω στη σκηνή το αποτέλεσμα του χαμηλού επιπέδου των ανεξέλεγκτων δραματικών σχολών στην Ελλάδα. Η νεανική ομάδα degreeZero παρουσίασε ένα κακόγουστο, παρωχημένο θέαμα, σαν φτηνό σίριαλ με ποσοστό τηλεθέασης 0,005%, με τους gay χαρακτήρες σαν καρικατούρες του Σταύρου Παράβα το ’60. Ειλικρινά, ντράπηκα που έβλεπα ένα τέτοιο θέαμα από νέους καλλιτέχνες. Rejected!

Τριανταφυλλάκης Μάνος: Στιβαρή ερμηνεία, σπάνια υποκριτικά αντανακλαστικά, αξιοσημείωτη σεμνότητα κατά την υπόκλιση – εκεί καταλαβαίνεις πολλά για τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα του ρόλου. Ένας πολύ καλός ηθοποιός, τον οποίο αγνοούσα. Ψάχνοντάς το, έμαθα ότι είναι άνεργος τα τελευταία χρόνια και βιοπορίζεται ως DJ. Και μετά βλέπω στον προγραμματισμό του Εθνικού Θεάτρου να επανέρχεται ο Θανάσης Ευθυμιάδης. Εσείς, παραγωγοί και οι καλλιτεχνικοί διευθυντές των θεάτρων, ανοίξτε τα μάτια σας!

Χορηγοί: Βλέπουμε τους AbΟvo στα τηλεοπτικά σποτάκια της Hellas On Line, βλέπουμε και μπάνερ της εν λόγω εταιρείας παντού μέσα στους χώρους του πολυώροφου θεάτρου Χώρα.

Ωράρια: Ε, ο αρχικός προγραμματισμός των παραστάσεων ακολούθησε πιο… μεσογειακούς ρυθμούς, με την έναρξη του «Ιδρύματος» να καθυστερεί κατά 40’ και του «I will survive» 25’. Κατά τα άλλα, τηρήθηκε αυστηρώς το «ακαδημαϊκό» 15λεπτο ελληνικής αργοπορίας.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.