Τελευταία εβδομάδα του δεύτερου εκλογικού γύρου – ο πρώτος, ως γνωστόν, δεν έδωσε κυβέρνηση – και όλοι περιμένουμε κάτι να συμβεί. Για την ακρίβεια, δεν ξέρουμε τι ακριβώς. Περισσότερο ξέρουμε τι δεν θέλουμε.

Τελευταία εβδομάδα του δεύτερου εκλογικού γύρου – ο πρώτος, ως γνωστόν, δεν έδωσε κυβέρνηση – και όλοι περιμένουμε κάτι να συμβεί. Για την ακρίβεια, δεν ξέρουμε τι ακριβώς. Περισσότερο ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Ωστόσο, το να πολιτεύεται κανείς μονίμως με την άρνηση στο τέλος δεν θα του βγει σε καλό. Τι, λοιπόν, προσδοκούμε από τη νέα αναμέτρηση; Αυτοδύναμη κυβέρνηση, κυβέρνηση συνεργασίας, και ποιας συνεργασίας, του σεναρίου νούμερο ένα, το δυο, το τρία; Κι αν βγει μια κυβέρνηση συνεργασίας η αντιπολίτευση πώς θα βαδίσει, πώς θα εκλάβει για την πάρτη της το εκλογικό αποτέλεσμα; Αναρωτιέται κανείς αν πέρα από τις κομματικές αγωνίες να πλασαριστούν οι νεοπαγείς κομματικοί μηχανισμοί στο νέο εκλογικό πλαίσιο υπάρχει μια στοιχειώδης παράλληλη μέριμνα για τον τόπο. Όλοι στοιχηματίζουν για τον πρώτο και τον δεύτερο, για τον τρίτο και τον παρατρίτο, για τη διορθωτική ψήφο – απίθανο εύρημα –, αλλά κανείς δεν δείχνει να σκιάζεται για την τύχη της πατρίδας, δηλαδή την τύχη όλων μας. Ακόμα και την ύστατη ώρα κατά βάθος κοιτάμε την πάρτη μας, γι’ αυτή αγωνιούμε, γι’ αυτήν σκοτιζόμαστε, γι’ αυτή θα χαθούμε.