Κοροϊδευόμαστε. Εδώ και τρία χρόνια στην Ευρώπη… κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε και συνεχίζουμε το… κρυφτούλι αρνούμενοι να παραδεχτούμε ότι στην πραγματικότητα παίζουμε με τη φωτιά.

Συνταγές καταστροφής
Τι συνέβη στην Πορτογαλία; Αυτό που, λίγο – πολύ, έχει συμβεί σε όλες τις μνημονιακές χώρες κατ’ επανάληψη: Οι έξωθεν επιταγές προσέκρουσαν στους δημοκρατικούς θεσμούς. Και πώς το αντιμετωπίζουν Λισσαβώνα και Βρυξέλλες; Με τη γνωστή συνταγή: Ψάχνουμε τρόπους να «παρακάμψουμε» τα ενοχλητικά αυτά εμπόδια, και σε περίπτωση που δούμε ότι δεν τα καταφέρνουμε, τότε εκβιάζουμε.
Το ζήτημα είναι πόσες φορές μπορείς να πεις σε κάποιον το ίδιο ψέμα. Οι Πορτογάλοι, οι οποίοι επέδειξαν μια ιδιαίτερα ανεκτική στάση στα χαστούκια που δέχονταν το ένα πίσω από το άλλο, έχουν αρχίσει και ζωηρεύουν. Παρά τα βάρη που έχουν επωμιστεί οι πολίτες, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στους νέους «ηγεμόνες» της Ευρώπης για νέο πακέτο μέτρων ύψους 4 δισ. ευρώ.
Η ύφεση έκλεισε στο 3,2% πέρσι και η Eurostat εκτιμά πως θα αγγίξει τουλάχιστον το 2,3% φέτος. Η ανεργία υπολογίζεται να φτάσει το 19% μέχρι το τέλος του χρόνου (σύμφωνα με τις αισιόδοξες προβλέψεις) από 8,5% που ήταν το 2008, και οι Πορτογάλοι έχουν πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς. Όπως επισημαίνεται στις πρόσφατες έρευνες, μόνο ανάμεσα στο 2011 και το 2012 εγκατέλειψαν τη χώρα 200.000 πολίτες (από τα 10,6 εκατ.) αναζητώντας δουλειά στο εξωτερικό, ενώ αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα εξ αυτών δεν είχε καμία «συγκεκριμένη πρόταση» για εργασία και απλώς μετανάστευσε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Ωστόσο, από τα τέλη του 2012, κάτι κινείται. Όχι, οι Πορτογάλοι δεν βρίσκονται στα πρόθυρα της εξέγερσης, ούτε έχει εμφανιστεί ακόμη κάποιο «κίνημα» (α λα Μπέπε Γκρίλο) ή κόμμα που να μπορεί να γίνει καταλύτης τής ολοένα και εντονότερης κοινωνικής δυσαρέσκειας. Ωστόσο, οι εξελίξεις στον δρόμο μιλούν από μόνες τους.
Εδώ και κάποιους μήνες, η μια διαδήλωση διαδέχεται την άλλη. Τα συνδικάτα έχουν πολλαπλασιάσει τις απεργιακές κινητοποιήσεις και ο στρατός των νέων ανέργων αρχίζει να αποκτά «κοινή συνείδηση» μέσα από επαναλαμβανόμενες πορείες και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Μια του κλέφτη…
Μπορεί ο Πάσος Κοέλιο να απολαμβάνει ακόμη μια άνετη πλειοψηφία στη Βουλή που του επιτρέπει να αγνοεί, προς το παρόν, τις φωνές αντίστασης, όμως τόσο ο Κοέλιο όσο και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του δεν πρέπει να ξεχνάνε τη λαϊκή ρήση: «μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…».