Πόσο περισσότερη ξεφτίλα μπορούν να αντέξουν οι «ευρωπαϊκοί θεσμοί»;

Πόσο περισσότερη ξεφτίλα μπορούν να αντέξουν οι «ευρωπαϊκοί θεσμοί»;

Την ώρα που – υποτίθεται – η Ευρώπη «ανησυχεί και προβληματίζεται» για την άνοδο των πάσης φύσεως εθνικιστικο-ευρωσκεπτικιστικών και ακροδεξιών δυνάμεων, την ώρα που –υποτίθεται – οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν την αποξένωση των πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου από τα ιδεώδη της Ε.Ε., με αποτέλεσμα να αμφισβητούν ευθέως το όλο εγχείρημα, η προτεραιότητά τους μετά τις ευρωεκλογές είναι να αναλωθούν σε ένα παρασκηνιακό ξεκατίνιασμα με αφορμή την προεδρία της Κομισιόν.

Το πραγματικό βέβαια ζητούμενο δεν είναι το ποιος θα είναι ο νέος επικεφαλής του ισχυρότερου ευρωπαϊκού οργάνου, αλλά το ποιος θα τον προελέγξει. Δεν πάει να είναι ο Γιούνκερ, ο Σουλτς ή η κουτσή Μαρία; Αυτό που τους καίει είναι να μπορούν να τον κουμαντάρουν.

Θα μου πείτε, το Βερολίνο επιμένει – δημοσίως – στην προώθηση της υποψηφιότητας του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, του ανθρώπου δηλαδή που ήταν επικεφαλής της δύναμης που ήρθε πρώτη σε ψήφους στις ευρωεκλογές (έστω και χωρίς αυτοδυναμία) και που, βάσει των νέων κανονισμών, δικαιούται να αναζητήσει πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο για την ανάληψη της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ωστόσο, αυτή η «επιμονή» του Βερολίνου αποτέλεσε και την… πηγή του «κακού», αφού στην πραγματικότητα ουδείς εμπιστεύεται τα «δημοκρατικά αντανακλαστικά» των Γερμανών, γεγονός από μόνο του ανησυχητικό.

Σκληρό παζάρι

Έτσι, η θέρμη με την οποία υποστήριξε σε πρώτη φάση η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ την υποψηφιότητα του πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου πυροδότησε κύμα αντιδράσεων από άλλους ηγέτες – με πρώτο και καλύτερο τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον αλλά και τους ομολόγους του σε Σουηδία, Δανία, Ολλανδία και Βαλτική –, μια και η στάση του Βερολίνου ερμηνεύτηκε ως απόδειξη μιας «παρασκηνιακής συμφωνίας» για την προώθηση της γερμανικής ατζέντας στα ευρωπαϊκά ζητήματα και επ’ ουδενί ως απλή εφαρμογή της Συνθήκης της Λισσαβώνας.

Χαζοί είναι οι Γερμανοί, σου λέει; Κάπως έτσι ξεκίνησε η μάχη για τον έλεγχο της Κομισιόν, με τον έναν ηγέτη μετά τον άλλο να «αναγνωρίζουν» ότι τα πράγματα «δεν είναι τόσο απλά», δεν μπορεί, με άλλα λόγια, να θεωρείται δεδομένο ότι ο υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα είναι αυτός που ήρθε πρώτος σε ψήφους, αυτά είναι ανήκουστα πράγματα. Αντιθέτως, το όνομα που θα προτείνουν οι 28 και το οποίο θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την Ευρωβουλή θα πρέπει να είναι κάποιος άλλος. Κάποιος που θα συμφωνήσουν και θα προτείνουν οι «μεγάλες δυνάμεις». Φοβερή ιδέα και, ταυτόχρονα, φοβερά ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Χειρισμοί χειραγώγησης

Με αυτά και με αυτά, αποκαλύπτεται σιγά – σιγά μέσω διαδοχικών δημοσιευμάτων πως όχι μόνο τίποτα δεν έχει αλλάξει στις ευρωπαϊκές διαδικασίες, όχι μόνο δεν σημειώνονται βήματα «εκδημοκρατισμού», αλλά σήμερα, περισσότερο από ποτέ, σε μια περίοδο όπου όλα κρέμονται από μια κλωστή, οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιλέγουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες στα μούτρα τους με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο.

Η Μέρκελ, λένε στο Βερολίνο, δίνει μάχη για την εφαρμογή των νέων – δημοκρατικότερων τάχα – κανόνων. Ο Κάμερον, λένε στο Λονδίνο, δίνει μάχη για τη δικαιότερη – και δημοκρατικότερη τάχα – εκπροσώπηση των Ευρωπαίων πολιτών στην Επιτροπή, αφού δεν μπορεί να τεθεί επικεφαλής της ένας άνθρωπος με όραμα ομοσπονδιοποίησης την ώρα που αποτυπώθηκε τέτοια άνοδος των ευρωσκεπτικιστών. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, από την πλευρά του, όπως και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, λένε σε Παρίσι και Ρώμη, επιλέγουν μια διαλλακτική – και άρα δημοκρατική τάχα – στάση, που θέλει τους Ευρωπαίους ηγέτες να τα «βρουν» μεταξύ τους σε ένα «κοινώς αποδεκτό» πρόσωπο, ούτως ώστε να προωθηθεί το πνεύμα «συνεργασίας» σε τόσο δύσκολους καιρούς.

Και φυσικά, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει για τους παραπάνω λόγους. Ναι, η Μέρκελ μπορεί να τα βρήκε με τον Γιούνκερ, όμως – όπως αποκαλύπτεται από έγκυρα ρεπορτάζ – καμία απολύτως κάψα δεν έχει να δει τον πρώην επικεφαλής του Eurogroup στο τιμόνι της Κομισιόν. Αυτό που την καίει είναι να έχει τον πρώτο λόγο στο ποιος θα είναι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και να μην επιτρέψει να ξεφύγει η διαδικασία από τον έλεγχο του Βερολίνου.

Την ίδια ώρα, ποσώς ενδιαφέρει το Λονδίνο η «δίκαιη εκπροσώπηση» των Ευρωπαίων. Αυτό που το νοιάζει είναι να περάσει η δική του ατζέντα, η οποία – για να αντιμετωπίσει τη «θύελλα Φαράντζ» στη Βρετανία – έχει πάρει μια άγρια εθνοκεντρική στροφή. Από την πλευρά του, ο Γάλλος πρόεδρος επιλέγει μια πιο παραδοσιακή στάση: Ποια ευρωπαϊκή κρίση και ποιοι ευρωπαϊκοί θεσμοί, εδώ καίγεται ο κώλος μας (και το εννοεί προσωπικά). Μετά τα απανωτά χαστούκια που τρώει στη Γαλλία, ο Ολάντ θέλει να προωθήσει τον «δικό του» άνθρωπο, τον Μοσκοβισί, στην προεδρία της Κομισιόν, όχι τόσο για να προωθήσει την ευρωπαϊκή του ατζέντα (εξάλλου έχει παραδώσει προ πολλού τα σκήπτρα στη Μέρκελ), αλλά για να το «διαφημίσει» ως επιτυχία στους ψηφοφόρους του.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.